Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Μονοπάτι προς το μέλλον (Β΄) - του Μίκη Θεοδωράκη

21.09.2017


Θεωρώ ότι ήρθε η ώρα να εξετάσουμε την σημερινή διεθνή πραγματικότητα από ένα ύψος που να μας επιτρέπει να δούμε την μοίρα του ανθρώπου έξω από τα όρια της παγκόσμιας ιστορίας. Να εξετάσουμε τον άνθρωπο ως μια ενιαία μονάδα ξεκινώντας και περιγράφοντας την σημερινή διεθνή κατάσταση ως τον τελευταίο σταθμό της ανθρώπινης πορείας -έναν σταθμό αδιέξοδο- αποδεικνύοντας ότι η σημερινή παγκόσμια κρίση οφείλεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος από τη στιγμή που μεταβλήθηκε από θύμα σε θηρευτή στο ξεκίνημα της παγκόσμιας ιστορίας πριν 4-5 χιλιάδες χρόνια, άρχισε την καινούρια πορεία του στρεβλά φτάνοντας από τότε ως σήμερα στο τέρμα αυτής της λαθεμένης επιλογής.

Το λάθος του ήταν ότι τη στιγμή που ύστερα από εκατό χιλιάδες χρόνια κατόρθωσε επί τέλους να επιζήσει και να νικήσει την άγρια φύση και τα άγρια θηρία με το να γίνει από θύμα θηρευτής δεν κατόρθωσε ποτέ ως σήμερα να απαλλαγεί από τον προαιώνιο φόβο και την προαιώνια ανασφάλεια. Τη στιγμή που πάτησε όρθιος και δυνατός στα δυο του πόδια, ο θηρευτής άνθρωπος οδηγήθηκε σε μια ανατροπή των στόχων του. Έχοντας επικρατήσει επάνω στους προαιώνιους θηρευτές του που απειλούσαν την ύπαρξή του επί εκατό χιλιάδες χρόνια, συνέχισε ξεκινώντας τη νηπιακή του ηλικία εδώ και 4-5 χιλιάδες χρόνια, όταν δηλαδή μεταβλήθηκε από θύμα σε θηρευτή και είχε στόχο του όχι πλέον το άγριο περιβάλλον του αλλά τον συνάνθρωπό του.

Αποτέλεσμα ήταν να μην μπορεί να δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον για όλους δημιουργώντας συστήματα εξουσίας, που όλα, από τις πυραμίδες και τον Όμηρο ως σήμερα έχουν μεταβάλει την ανθρωπότητα σε μια αρένα διαρκούς εμφύλιας σύρραξης με θύματα και θηρευτές τους ίδιους τους ανθρώπους. Από όλα τα συστήματα διακυβέρνησης και εξουσίας που δοκιμάστηκαν από τότε έως σήμερα δεν κατόρθωσε κανένα να συμφιλιώσει τον Άνθρωπο σαν μια ενιαία μονάδα ανάμεσα στο ζωικό και το φυτικό βασίλειο και να τον οδηγήσει σε ένα ενιαίο στόχο που είναι η ολοκλήρωση της προσπάθειάς του, που άρχισε πριν εκατό χιλιάδες χρόνια, δηλαδή να ευτυχήσει συνολικά παραμερίζοντας όλες τις ιδιαιτερότητες που ανεφύησαν κατά τη διάρκεια των αιώνων (φυλές, έγχρωμοι, πλούσιοι, φτωχοί, ανεπτυγμένοι και υπανάπτυκτοι). Όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις οφείλονται στη ραγδαία ανάπτυξη του Ανθρώπου, κληρονόμου του μοναδικού ζωντανού και όμορφου πλανήτη, της Γης, όπου η ίδια η Φύση που δημιούργησε τον ζωικό και τον φυτικό κόσμο, δημιούργησε και τον άνθρωπο, όμως τον έριξε μέσα σε θανατηφόρες συνθήκες, γυμνό και απροστάτευτο, χωρίς γούνα, νύχια, δόντια, φτερά, σαν ένα κομμάτι τρυφερό κρέας ανάμεσα σε σαρκοβόρα θηρία και μέσα σε καύσωνες και παγετούς.

Στην αρχή, μέσα σε εκατό ανθρώπους θα πρέπει να επιβίωνε ένας. Σιγά-σιγά αυτό το ποσοστό αυξανόταν χάρη στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, δηλαδή της νοημοσύνης του, που τον οδήγησε στην ανακάλυψη μορφών άμυνας και αργότερα επίθεσης, για να φτάσει στη νηπιακή εποχή του ελεύθερου από τους εχθρούς του Ανθρώπου, εποχή που εξακολουθεί να παραμένει νηπιακή ως σήμερα σε σχέση με τα δεκάδες χιλιάδες χρόνια που προηγήθηκαν.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι ο Άνθρωπος-Νήπιο απέτυχε να εκμεταλλευτεί τη Δωρεά της Ζωής έχοντας μεταβάλει τη ζωή στον πλανήτη σε μια νέα ζούγκλα, όπου ο Άνθρωπος θύμα απειλείται από τον Άνθρωπο θηρευτή με τις χίλιες δύσμορφες καταδυναστεύσεις πάνω στις οποίες στηρίζει την Εξουσία του.

Αυτές ακριβώς τις μορφές πρέπει να αποκαλύψουμε και να προβάλουμε φωτίζοντας την τραγική πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τα προσωπεία όλων στων συστημάτων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Δεν είμαστε, πιστεύω, ικανοί να ανακαλύψουμε και να προτείνουμε νέα συστήματα αρμονικής διαβίωσης μεταξύ των ανθρώπων εάν δεν κατορθώσουμε να πείσουμε ότι αυτός ο στρεβλός δρόμος με τον οποίο ξεκίνησε τον ιστορικό του δρόμο ο Άνθρωπος, έχει φτάσει στο τέρμα του. Τον έχει οδηγήσει σε ένα ιστορικό αδιέξοδο. Και ότι είναι μάταιο να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις μέσα σ’ ένα κόσμο που έχει λησμονήσει την καταγωγή του μαζί με τα κυρίαρχα ένστικτα της ανασφάλειας και του φόβου, που αντί να εκλείψουν, αντιθέτως κυριαρχούν με όλο και μεγαλύτερη δύναμη, όσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους θύματα και στους ανθρώπους θηρευτές.

Γιατί αποδεικνύεται ότι ο Άνθρωπος θηρευτής στηριζόμενος στις ακραίες κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος έχει αυξήσει τη δύναμή του σε πολλαπλάσιο βαθμό από τη δύναμη της άγριας φύσης και των αγρίων θηρίων που αντιμετώπισε στην προνηπιακή του περίοδο, δηλαδή επί ενενήντα πέντε χιλιάδες χρόνια. Με άλλα λόγια, ο σημερινός Άνθρωπος θύμα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τους μακρινούς έως μακρινότατους προγόνους του, που γυμνοί και αδύναμοι προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Απόδειξη ότι και σήμερα, μετά από εκατό χιλιάδες χρόνια, η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει σε μέγιστο βαθμό προβλήματα επιβίωσης. Όχι μονάχα στην Αφρική και την Ασία αλλά και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Αυτό που προτείνω εγώ, είναι να βρούμε κι εμείς, όπως οι πρόγονοί μας, το κατάλληλο όπλο. Τη σύγχρονη πέτρα, σίδερο, χαλκό, ακόντιο, για να γλιτώσουμε από την αυξανόμενη δίψα για αίμα και πείνα για σάρκα των σύγχρονων θηρευτών που μας απειλούν.

Σήμερα, με βάση τις πολεμικές βιομηχανίες, κατασκευάζουν βία εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες φορές πιο επικίνδυνη από τα δόντια της αρκούδας και του λύκου και με τους πολέμους (που δημιουργούν οι ίδιοι για να ενισχύσουν τη βία με ακόμα πιο εξελιγμένες πολεμικές βιομηχανίες) δημιουργούν για τους σημερινούς ανθρώπους-θύματα συνθήκες εκατό αν όχι χίλιες φορές χειρότερες από εκείνες των παγετώνων και των περιόδων ξηρασίας που αντιμετώπιζαν οι πρωτόγονοι πρόγονοί μας.. Τότε που τα άγρια ζώα διψούσαν και πεινούσαν για σάρκα και για αίμα. Το ίδιο και οι σημερινοί θηρευτές με τα προϊόντα των βιομηχανιών πολέμου ταϊζουν με σάρκες και με αίμα τα αεροπλάνα και τις βόμβες τους.

Και τότε η άγρια φύση σκότωνε τον Άνθρωπο-θύμα με σεισμούς, λιμούς, αρρώστιες, καταποντισμούς, παγετούς, πλημμύρες, θύελλες, πυρκαγιές. Το ίδιο και τώρα σκοτώνουν τον Άνθρωπο-θύμα με μαζικούς βομβαρδισμούς που μεταβάλλουν ολόκληρες χώρες σε ερήμους σπαρμένες με σάρκες και με αίμα. Είτε άλλες χώρες με την οικονομική ασφυξία που μεταβάλλει ολόκληρες κοινωνίες και λαούς σε ανθρώπινα ερείπια.

Δεν πρέπει λοιπόν να χάνουμε χρόνο, γιατί ο παγκόσμιος πλέον Άνθρωπος θηρευτής, είναι πάνω από σύνορα, λαούς και κράτη. Έτσι ο Τραμπ για παράδειγμα διαφέρει από τον Κιμ μόνο επιφανειακά, γιατί είναι στο βάθος και οι δύο η σημερινή καρικατούρα του Ανθρώπου-θηρευτή με αναβαθμισμένη μορφή βίας: το πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Αυτός λοιπόν ο παγκόσμιος θηρευτής θεωρώ ότι μας δείχνει το τέλος της νηπιακής μας ηλικίας και μας προτρέπει να σκεφτούμε πώς θα περάσουμε στο επόμενο στάδιο της ενηλικίωσης του Ανθρώπου.

Εκεί όπου ο Μαρξ εξετάζει τα αποτελέσματα των ταξικών συγκρούσεων προτείνοντας την κοινωνική επανάσταση ως λύση στις κοινωνικές αντιθέσεις, εγώ εξετάζω την επάνοδο στην εποχή της κυριαρχίας των ενστίκτων, της ανασφάλειας και του φόβου, που κυριαρχούν στις σύγχρονες κοινωνίες του δυτικού κόσμου οδηγώντας τις στην πρωτοφανή ανάπτυξη του Ανθρώπου-θηρευτή λόγω της συντριπτικής ανόδου της δύναμης βίας που τους προσφέρει η πρωτοφανής συσσώρευση πλούτου και των μέσων μαζικής καταστροφής.

Σήμερα, η Αντίθεση ανάμεσα στις δυνάμεις των θηρευτών και στους λαούς των θυμάτων (ο Άνθρωπος-θηρευτής εναντίον του Ανθρώπου-θύμα) είναι απείρως πιο έντονη και πιο απεχθής από εκείνη του καπιταλιστικού κόσμου ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, ανάμεσα στην πλουτοκρατία και στο προλεταριάτο. Όπως είναι επίσης ανώτερη από εκείνη των προϊστορικών μας προγόνων, ανάμεσα στον Άνθρωπο-θύμα και στα θηρία-θηρευτές.

Το γεγονός αυτό αφήνει πίσω τις επιδιώξεις ανατροπής και επανάστασης μέσα στις συνθήκες των κοινωνιών του 19ου και του 20ού αιώνα, γιατί πιστεύουμε ότι ζούμε το τέλος της νηπιακής ζωής των τεσσάρων χιλιάδων ετών (σε σχέση με τα 100.000 χρόνια ύπαρξης του ανθρώπου), όπου δεσπόζουν οι εμφύλιες συρράξεις ανάμεσα στον Άνθρωπο-θηρευτή και στον Άνθρωπο-θύμα και τώρα μας χρειάζεται μια νέα εποχή Διαφωτισμού, που θα οδηγεί στην επάνοδο της αντίθεσης του Ενιαίου Ανθρώπου απέναντι στις προκλήσεις της Φύσης και των καιρών, με μοναδικό στόχο, προσπάθεια  και λύση την δυνατότητα του ανθρώπου να απολαύσει την δωρεά της ζωής που προσφέρει ο πλανήτης Γη, ο μοναδικός ευλογημένος ανάμεσα σε όσους γνωρίζουμε μέσα στο Σύμπαν.

Αθήνα, 20.9.2017
Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr


Διαβάστε το Α μέρος εδώ: 

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ : "Ο βασιλιάς είναι γυμνός"




Ο κ. Τσίπρας έχει κάθε λόγο να θαυμάζει και να ευχαριστεί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί χάρη σ’ αυτόν κυβερνά όντας ο ίδιος «κουτσός» (με «κουτσή πλειοψηφία), με μια «κουτσή» Βουλή και «κουτσή» κυβέρνηση, χάρη στην συνταγματική αναθεώρηση του 1986, τότε που ο Α. Παπανδρέου έκοψε από το τότε ισχύον Σύνταγμα το ένα «πόδι» (από τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας), για να το σφετεριστεί ο ίδιος ως Πρωθυπουργός!

Από τότε η Ελλάδα βαδίζει κουτσά-στραβά και ανώμαλα χωρίς καμία ένσταση από τους εναπομείναντες θεσμούς (την Βουλή και την Δικαιοσύνη) που σιωπούν εκ του πονηρού. Ιδιαίτερα όσοι έχουν την ελπίδα να κυβερνήσουν την κουτσή χώρα έχοντας και αυτοί «κουτσή πλειοψηφία», όπως γίνεται από το 1986 έως σήμερα.

Όσο για τον ελληνικό λαό, φαίνεται πως του αρέσει να παραμένει «ευκολόπιστος και προδομένος» κατά την ρήση του εθνικού μας ποιητή.

Σε όποιον λαό της γης τολμήσεις να πεις ότι αυτή τη τραυματισμένη χώρα έχει κυβέρνηση του 15%, θα βάλει τα γέλια πιστεύοντας ότι πρόκειται για τραγική φάρσα. Μόνο εδώ ο μισός πληθυσμός κλαίει ενώ ο άλλος μισός ετοιμάζεται να κλάψει, γιατί κανείς δεν του εξήγησε ότι ο Βασιλιάς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι γυμνός και το κοστούμι του κυβερνήτη που φοράει είναι -όπως το πουκάμισο του Σεφέρη- αδειανό!

Αθήνα, 12.9.2017
Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ: http://www.mikistheodorakis.gr

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Μίκης Θεοδωράκης: «Μονοπάτι προς το μέλλον» Στοχασμοί σε μια φιλοσοφική και πολιτική πραγματεία

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη 



Στην Ελλάδα της πνευματικής καθίζησης υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αντιστέκονται και επιχειρούν να αναγνώσουν την πραγματικότητα και να περισώσουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Οι ιδέες ενός μεγάλου Έλληνα με παγκόσμια απήχηση, του Μίκη Θεοδωράκη, προσπερνάνε την μίζερη εφημερότητα και ανυψώνουν τον άνθρωπο στην ουσία της ίδιας της ζωής. Στην τελευταία του παρέμβαση, στις 20 Αυγούστου, ο Μίκης αποδεικνύει τη μεστότητα των σκέψεών του και εκφράζει φιλοσοφικές και πολιτικές σκέψεις που αποτελούν παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα.

Στο άρθρο αυτό ο Μίκης διαβλέπει ότι η ανθρωπότητα φτάνει σε ένα τέλος και τα μέχρι τώρα συστήματα διακυβέρνησης πλέον είναι στα όρια του τέλους τους. Διαπιστώνει το μηδενισμό που κυριαρχεί στην εποχή μας και στη σύνθλιψη του ανθρώπου. Θεωρεί ότι «τα κοινωνικά και πολιτικά συστήματα που δοκιμάστηκαν έως σήμερα, τελικά αποδεικνύεται ότι δεν κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν τον Άνθρωπο στην ολότητα και στην πολυπλοκότητά του». 

Ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, γιατί δεν σεβάστηκε την ανθρωπινότητά του από την πρώτη στιγμή που συγκροτήθηκε σε κοινωνία. Ο Μίκης εδώ κάνει την καίρια διάγνωση και αναγιγνώσκει την κύρια αιτία αυτής της οριακής κατάστασης που πλέον έχει περιέλθει ο κόσμος. Εμβαθύνει με μεστή φιλοσοφική σκέψη και εντοπίζει το πρόβλημα του ανθρώπου, ανεξάρτητα από την ιστορική περιόδο, που δεν τον αφήνει να ζήσει αρμονικά.  

Το πρόβλημα είναι ο φόβος και η ανασφάλεια που συνέχει τον άνθρωπο γενεαλογικά ως ένστικτο. Και το αντιπαραθέτει με τη λογική. Η λογική, όμως, είναι εκείνη που τον βγάζει από τη θέση του θύματος και τον εντάσσει στη θέση του θυρευτή, πρώτα απέναντι στη φύση και στη συνέχεια έναντι του ίδιου του συνανθρώπου του. 

Όταν και ο ίδιος ο άνθρωπος άρχισε να συμπεριφέρεται με βίαιο τρόπο στον ίδιο τον άνθρωπο, ο φόβος και η ανασφάλεια επιτάθηκαν και τότε εμφανίστηκε και η αίσθηση της μοναξιάς και η ατομικότητα. Προκειμένου να ανταποκριθεί στις συνθήκες αυτές, ο άνθρωπος ανέπτυξε τη νόηση και τη δημιουργικότητά του για να μπορέσει να αμυνθεί. Η ατομικότητα και η νόησή του δημιούργησαν την αίσθηση της προστασίας, τουλάχιστον μερικής, δίχως, όμως, να αφανίσουν την αίσθηση του φόβου και της ανασφάλειας. 

Η δραματικότητα της ανασφάλειας πήρε μεγάλες διαστάσεις, όταν τα μέσα που ανέπτυξε για την άμυνά του μεταστράφηκαν σε μέσα επίθεσης και απειλής στους άλλους ανθρώπους. Εκείνα που είχε δημιουργήσει για άμυνα από τα ζώα, εξελίχθηκαν σε όπλα εναντίον των ανθρώπων, εναντίον άλλων ομάδων, φυλών, εθνοτήτων ακόμα και των ίδιων των οικογενειών. 

Ο φόβος χρησιμοποιήθηκε ως μέσον για να υποτάξει ο ισχυρότερος τους πιο αδύναμους. Ο εκφοβισμός λάμβανε διάφορες μορφές, είτε σωματικών απειλών είτε υλικών. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ο φόβος για επιβολή οικονομικών και πολιτικών ομάδων και η υποταγή άλλων ομάδων στις ισχυρότερες ομάδες. Ολόκληρες κοινωνίες και έθνη, με το όπλο του φόβου, υποτάχθηκαν σε αυτούς που διέθεταν στρατιωτική ισχύ. Ταυτόχρονα, η ηθική εξαθλίωση που επερχόταν, λόγω της ισχύος, έκανε την απελευθέρωση των ανθρώπων δυσχερή, καθώς πλανιόταν επί μονίμου βάσης ο φόβος του θανάτου. Η επιβαλλόμενη και αναγκαστική υποταγή έχει πάντα ως συνέπεια τη δραματική ψυχική ισοπέδωση του ανθρώπου, που ισοδυναμεί με μη θετικότητα προς τα πράγματα. Επιπλέον, περιορίζεται σε σημαντικό βαθμό η νοητική κίνηση, επέρχεται περιορισμένη παιδεία και πολιτιστική κάθοδος ολόκληρων κοινωνιών και εθνών και μια αναδρόμηση σε προγενέστερες καταστάσεις που οδηγούν σε φθορά και  ηθική απαξίωση. 

Πολλές φορές στην ιστορία της ανθρωπότητας λαοί και κράτη συνεργάστηκαν υπό την απειλή του φόβου της επίθεσης από άλλα έθνη, προκειμένου να διατηρήσουν την αυτονομία και την αυτοδυναμία τους. Στο πολιτικό επίπεδο, παρατάξεις πολιτικές διαφορετικής ιδεολογικής υφής συνασπίζονται για να αντιμετωπίσουν κινδύνους, αλλά και για να υπερισχύσουν προκειμένου να αναλάβουν την εξουσία. 

Το πρώτο στάδιο, προκειμένου να επιτευχθεί η φοβική επιβολή, είναι να κλονιστεί η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στον εαυτό του· και τούτο επιτυγχάνεται με την ενοχοποίηση του εαυτού. Το τρίγωνο αυτό, εξουσία ενοχή και φόβος, που βασίζονται σε καταγωγικά ένστικτα του ανθρώπου, είναι καθοριστικά στη ζωή των ανθρώπων, είτε ατομικά είτε συλλογικά. Στην καθημερινή ζωή ο φόβος έγινε κανόνας, καθώς έχει διεισδύσει στη νόηση και στο συναίσθημα καταγωγικά, καθορίζοντας αποφασιστικά τις προσωπικές, πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές. 

Η υποταγή των ανθρώπων, η οποία επιβάλλεται αναγκαστικά, έχει ως συνέπεια τη σύνθλιψη της ύπαρξης με αποτέλεσμα την απελπισία. Στην εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας προστέθηκε και ο φόβος της ηθικής καταπίεσης, κυρίως από τις θρησκείες, με αποτέλεσμα την πνευματική εξουθένωση του ανθρώπου. 

Η βίαιη επιβολή θρησκειών, οι οποίες υποτάσσουν την ελευθερία, την αυτοδυναμία και τον αυτοσεβασμό, αποτελεί τη διάχυση του κακού με το μανδύα του καλού. Άλλοτε η ηθική καταπίεση αφορούσε κυρίαρχες πολιτικές εξουσίες, που απέρριπταν πνευματικές αξίες με τις οποίες εμφορούνταν οι άνθρωποι. Σε πολλές περιπτώσεις, ο φόβος του θανάτου από βιολογικά αίτια ήταν ηπιότερος ενώπιον του θανάτου που θα προέρχονταν από ηθική καταπίεση. 

Για το ζήτημα της εξουσίας, ας επιχειρήσω, με αφορμή τη στοχαστικότητα του Μίκη, να επισημάνω οντολογικά τι συμβαίνει στον άνθρωπο. 

Η ισορροπία του υποκειμένου ανάμεσα στη φυσική και μεταφυσική του υπόσταση είναι αυτή που προσδιορίζει σε μεγάλο βαθμό το ίδιο το υποκείμενο. Η άμβλυνση των δύο εαυτών του υποκειμένου και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι δυνατόν να προκαλέσουν στον άνθρωπο το αίσθημα της ντροπής, καθώς ανακαλύπτεται η διελκυστίνδα δύο μη ταυτοποιήσιμων εαυτών και τούτο προκαλεί ένα είδος αμηχανίας στον άνθρωπο. Και προκαλείται αμηχανία, διότι όταν ένας εξωτερικός μηχανισμός με εξουσιαστικές τάσεις εισβάλλει στο εσωτερικό του υποκειμένου, δημιουργώντας του ενοχές για ένα συμβάν, τότε το υποκείμενο έχει την τάση της αποδιοργάνωσης του ίδιου του εαυτού του, με συνέπεια να τον αντικειμενοποιεί, να αμφισβητεί την αξία της ίδιας της ύπαρξής του και να επαναξιολογεί καθολικά την κρίση του και να επανερμηνεύει με νέα κριτήρια τις πράξεις του. 

Πρόκειται, εν ολίγοις, για αλλοίωση και διαστροφή της φύσης του ανθρώπου. Πέρα από τη ντροπή που μπορεί να αισθάνεται το Εγώ για τον εαυτό του, το συναίσθημα που υπερβαίνει αυτό το γεγονός είναι το υποκείμενο να νιώθει ντροπή εκ μέρους ενός άλλου υποκειμένου. Με αυτά τα χαρακτηριστικά αναλαμβάνει τον πόνο και την αδυναμία της σχάσης ενός άλλου εαυτού, αποκαλύπτοντας την τραγικότητας της ύπαρξης. Τούτο οδηγεί στο να αμφισβητήσει το νόημα της ζωής. Περισσότερο και από την ντροπή για τον εαυτό, υπάρχει κάτι που την υπερβαίνει· το αίσθημα ντροπής εκ μέρους του άλλου. Σε αυτό το σημείο ενσκήπτει το σημαντικότερο στοιχείο, κατά τη γνώμη μου, για την έννοια της ντροπής στην ύπαρξη του ανθρώπου, το οποίο είναι η αυτοσυνείδηση της μη ταύτισης του Εγώ με τον εαυτό του, με αποτέλεσμα να υπάρχει η αδυναμία ερμηνείας της εξωτερικής πραγματικότητας. Το υποκείμενο αδυνατεί να αντιληφθεί την αλήθεια στην ολότητά της και να ορίσει την εξωτερική πραγματικότητα. Επομένως, εσωτερικεύει την αλήθεια στα όρια της δικής του υποκειμενικότητας. Αυτού του είδους η υποκειμενική αλήθεια αποτελεί τον αμυντικό μηχανισμό της ζωής του, καθώς της δίνει το νόημά του. Η ανάγκη αυτή αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου της ίδιας της ύπαρξης. Οποιαδήποτε προσπάθεια παραβίασης αυτής της αλήθειας έχει ολέθρια αποτελέσματα. Έτσι, ο άνθρωπος υποτάσσεται στα κατασκευασμένα σχήματα αλήθειας που του προσφέρονται, καθώς υπάρχει η αδήριτη ανάγκη μιας αλήθειας.

Έχω την ισχυρή πεποίθηση ότι ο Μίκης Θεοδωράκης, με τη διορατικότητα και τη μεστή φιλοσοφική και πολιτική σκέψη που διαθέτει, ανοίγει πλέον ένα νέο παράθυρο ουσιαστικού διαλόγου, που θα οδηγήσει σε νέα μονοπάτια τον άνθρωπο και θα δώσει τη διέξοδο στην κατάπτωση που επικρατεί στις μέρες μας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά, είναι ολοφάνερο, και σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Τριαντάφυλλος Σερμέτης  

Θεσσαλονίκη, 11.9.2017

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

¨Για την αντικομμουνιστική υστερία¨ - του Μίκη Θεοδωράκη

28.08.2017


(ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «Τα Νεα»)

Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.

Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Όμως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά. Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εν τάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες Β΄ κατηγορίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε; Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Άραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Άουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ! Όμως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Έλληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες. Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής.

Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο.

Αθήνα, 26.8.2017
Μίκης Θεοδωράκης


Σημείωση: Βλ. άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη για το ίδιο θέμα


ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

¨ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ¨

του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

25.08.2017



Στα δύο βιβλία μου που κυκλοφόρησαν πρόσφατα («Μονόλογοι» - «Διάλογοι») αναφέρομαι σε ορισμένα κοινωνικά προβλήματα με ανατρεπτική στόχευση. Όπως στην «Ουδετερότητα», στον «Ελεύθερο χρόνο» (Αντιμανιφέστο), τις σχέσεις μας με το Σύμπαν (Συμπαντική Αρμονία) και τις πολεμικές βιομηχανίες (Ειρήνη) που πιστεύω ότι ανατρέπουν όλες τις υπάρχουσες κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις. Θα αποκαλούσα την προσπάθειά μου αυτή ένα άλμα προς το αύριο. Προς το μέλλον. Με την προσθήκη ότι οι ιδέες που αναπτύσσω και η μέθοδος με την οποία τις παρουσιάζω αναλυτικά, νομίζω ότι έχουν την σφραγίδα της πρωτοτυπίας.

Εάν ήμουν Γερμανός, Γάλλος ή Αμερικάνος, είμαι βέβαιος ότι οι σκέψεις μου αυτές θα είχαν γνωρίσει μεγάλη δημοσιότητα και θα είχαν προκαλέσει πλήθος συζητήσεων και αναλύσεων, με αποτέλεσμα να γινόταν βήματα σημαντικά μέσα σε περιοχές κρίσιμες για την ανθρωπότητα που σήμερα κάτω από τα πέλματα των μεγάλων κρατικών και οικονομικών δυνάμεων παραπαίει επικίνδυνα σαν ένα σκάφος στο μάτι του κυκλώνα.

Ζούμε την εποχή του τέλους όλων των συστημάτων διακυβέρνησης και όλων των προσπαθειών για την επίτευξη αρμονικών σχέσεων μεταξύ των λαών. Ταυτόχρονα με την πρωτοφανή κρίση του υλικού κόσμου βρίσκονται σε μεγάλη δοκιμασία και οι κύριες εκφράσεις του πνευματικού κόσμου όπως η θρησκεία και η τέχνη. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο μυλόπετρες, τον υλικό και τον πνευματικό κόσμο, που βρίσκονται και οι δύο σε βαθειά κρίση, οι άνθρωποι συνθλίβονται σε βαθμό που πολλοί σκέφτονται μήπως φθάσαμε στο τέλος του Ανθρώπου. Ήδη οι πρωτοποριακοί σκηνοθέτες του κινηματογράφου έχουν αρχίσει να αντικαθιστούν τον Άνθρωπο με τα ανθρωποειδή και τους εξωγήινους…

Θεωρώ ότι ο άνθρωπος πράγματι τιμωρείται, γιατί δεν σεβάστηκε ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ύπαρξης (δεν τα εγνώριζε ή τα εγνώριζε και τα αγνοούσε), με αποτέλεσμα στα κοινωνικά συστήματα που δοκιμάστηκαν έως σήμερα, τελικά αποδεικνύεται ότι δεν κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν τον Άνθρωπο στην ολότητα και στην πολυπλοκότητά του. Αντί για δούλους και δουλοπάροικους έχουμε εργαζόμενους με γραβάτα και πολίτες-ψηφοφόρους της Κυριακής. Το σύστημα όμως είναι το ίδιο. Αγνοήθηκε το γεγονός ότι το ανθρώπινο γένος βρίσκεται ακόμα στη νηπιακή του ηλικία αν υπολογίσουμε τα 100.000 χρόνια παρουσίας του στη γη με κορυφαίο συναίσθημα το φόβο και την ανασφάλεια. Ο φόβος και η ανασφάλεια κυριαρχούν επί χιλιάδες χρόνια και εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στις ψυχές των ανθρώπων έως σήμερα.

Με κυρίαρχο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ο άνθρωπος παραμένει φοβισμένος και ανασφαλής. Από την άλλη μεριά, στο βάθος του κάθε ανθρώπου υπάρχει ο θηρευτής έτοιμος να υπερασπίσει τη ζωή του και δεν ησυχάζει ποτέ! Γνωρίζει μόνο ότι για να είναι ασφαλής χρειάζεται δύναμη. Που την εξασφαλίζει μόνο με τη δύναμη της εξουσίας και τη συσσώρευση πλούτου. Να γίνει ο ίδιος θηρευτής. Απλά η αντίθεση δεν είναι πια ανάμεσα στον άνθρωπο και στους εξωτερικούς εχθρούς του αλλά μέσα στην ίδια την κοινωνία. Ανάμεσα στους ισχυρότερους (που οργανωμένοι σε φατρίες θηρευτών με τη μέθοδο των κυβερνητικών συστημάτων πολλαπλασίασαν τα όπλα της εξουσίας και της βίας με τη συσσώρευση και τον έλεγχο όλων των υλικών και πνευματικών αγαθών) και στον απλό Λαό. Επομένως η ανθρώπινη κοινωνία ξεκίνησε εξ αρχής να οικοδομείται επάνω σε μια παρά φύσιν βάση, γιατί είναι στρεβλή η μετάθεση της αντίθεσης του ανθρώπου προς την άγρια φύση σε μια αντίθεση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Ποιου ανθρώπου; Των θηρευτών παντός είδους που καρπώνονται για τον εαυτό τους τα βασικά όπλα με τα οποία οι ανθρώπινες φυλές στο σύνολό τους σε όλες τις προηγούμενες χιλιετίες κατόρθωσαν βήμα-βήμα να αντιμετωπίσουν τις θεομηνίες και τους κινδύνους όλοι μαζί για να προστατευτούν και να επιζήσουν απ’ τη μια μεριά και του απλού Λαού από την άλλη.

Με άλλα λόγια, από το 3000 π.Χ. έως σήμερα το μοντέλο των σχέσεων μέσα στην κοινωνία και μέσα στον διεθνή χώρο είναι ίδιο και απαράλλαχτο με κείνο της εποχής των σπηλαίων. Με τη διαφορά ότι ο Άνθρωπος-θηρευτής έχει πλέον απέναντί του αντί για την άγρια φύση τον Άνθρωπο-θύμα.

Έκτοτε οι άνθρωποι τρώγονται μεταξύ τους γιατί στο βάθος είναι φοβισμένοι και ανασφαλείς όπως την εποχή που τους περικύκλωναν κοπάδια λύκων.

Η δική μου προσπάθεια δεν είναι να προτείνω ένα καινούριο σύστημα διακυβέρνησης αλλά να κάνω ένα κάλεσμα για να ξαναδούμε σωστά την ανθρώπινη φύση και να εξετάσουμε τα είδη των σχέσεων τόσο ανάμεσα στους ανθρώπους όσο και ανάμεσα στον άνθρωπο και στο Σύμπαν.

Αποφάσισα λοιπόν να δημοσιεύσω τρία άρθρα-πραγματείες με πρώτο την «Αγριότητα του Πολιτισμού», με την ελπίδα ότι θα σπάσω το πέπλο της σιωπής και της απομόνωσης που μου έχουν επιβάλει οι … θηρευτές του γλυκού νερού και ότι θα βρεθούν ανοιχτά και ελεύθερα μυαλά να σχολιάσουν τις ιδέες μου, ώστε να φωτιστεί περισσότερο το μονοπάτι που οδηγεί όπως είπα στο μέλλον.



Η ΛΟΓΙΚΗ


Η Λογική είναι το βασικό στοιχείο που βοήθησε τον πρωτόγονο άνθρωπο να βγει νικητής μέσα από τις χιλιόχρονες δοκιμασίες. Τον εξόπλισε στην αρχή με αμυντικά και στη συνέχεια με επιθετικά όπλα (την πέτρα, το σίδερο, τον χαλκό), ενώ παράλληλα του έδωσε την ικανότητα να δημιουργήσει ομάδες, πόλεις, κράτη.

Και όταν με τη λογική νίκησε το φόβο και την ανασφάλεια για ορισμένους αντέστρεψε το παιχνίδι και από θύμα έγινε θηρευτής πρώτα απέναντι στη φύση και στη συνέχεια εναντίον των συνανθρώπων του, κάτι που σήμανε την αρχή της εμφύλιας διαίρεσης που θα γίνει το χαρακτηριστικό γνώρισμα σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής εποχής από το 3000 π.Χ. έως σήμερα

*

Στη συνέχεια η λογική θα τον οδηγήσει στην αποκάλυψη της πνευματικής του πλευράς. Από τον φόβο του θανάτου, οδηγείται στην θρησκεία και στην τέχνη που τον αντιμετωπίζουν η πρώτη παθητικά και η δεύτερη δημιουργικά, δυναμικά, επιθετικά. Μαζί με τη δημιουργία της κοινωνίας, η θρησκεία και η τέχνη κατακτήθηκαν από την τάξη των θηρευτών δηλαδή των εξουσιαστών, που γρήγορα τις μετέβαλαν σε κύριά τους όπλα για την εμπέδωση και επιβίωση της κυριαρχίας τους.

Όλα αυτά, τι αποδεικνύουν; Ότι ο φόβος και η ανασφάλεια που οδήγησαν τον πρωτόγονο άνθρωπο να ικανοποιήσει το κυρίαρχο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αντί να ηρεμήσουν την φυλή των ανθρώπων, δυνάμωσαν από τη στιγμή που μια χούφτα ανθρώπων με ασφαλώς υψηλότερο βαθμό φόβου και ανασφάλειας αποφάσισε να βγει πάνω από τα ανθρώπινα σύνολα και να τα μεταβάλει σε προνομιούχους στόχους εκτόνωσης αυτού του αυξημένου φόβου και της ανασφάλειας. Με άλλα λόγια, η λεγόμενη πολιτική φιλοδοξία κρύβει ένα αυξημένο αίσθημα φόβου και ανασφάλειας από τους συνανθρώπους τους. Και γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιούν την κοινωνία, τη θρησκεία και την τέχνη ως βασικά όπλα για την επικράτησή τους.

Τι προδίδει αυτή η στάση; Την επικράτηση των ενστίκτων σε αντίθεση με την λογική που θεωρεί ότι τα άγρια ένστικτα της εποχής των παγετώνων έχουν εκλείψει από την ώρα που η ανθρωπότητα μπήκε στην ιστορική περίοδο. Άρα η ανθρωπότητα βιώνει επί τρεις χιλιετηρίδες μια παρανοϊκή κατάσταση με αμέτρητα θύματα και καταστροφές, γιατί μια χούφτα εξουσιαστές σε όλες τις περιόδους κατέχονται από΄το φόβο και την ανασφάλεια που μας κληρονόμησαν οι παππούδες μας από το 100.000 π.Χ. έως τώρα. Εάν οι πολιτικοί-θηρευτές-εξουσιαστές αντλούν τη δύναμή τους από τη βία που τους προσφέρει ο έλεγχος του κράτους, οι οικονομικοί θηρευτές-εξουσιαστές στηρίζονται επάνω στη συσσώρευση πλούτου ενός διαφορετικού τρόπου αναζήτησης της βίας με τον οικονομικό έλεγχο του συνόλου των θυμάτων τους.

*

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ουσία των σκέψεών μου που βασίζονται στην αποκάλυψη μιας γιγαντιαίας ανωμαλίας που σήμερα έχει φτάσει στα όριά της με την εποχή Τραμπ. Ο κύριος αυτός δεν είναι μια τυχαία περίπτωση αλλά εκφράζει τα αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγηθεί η ναυαρχίδα του παγκόσμιου καπιταλισμού δηλαδή στο στάδιο ενός γενικευμένου ιμπεριαλισμού. Πώς έγινε αυτό; Η πολεμική βιομηχανία στις ΗΠΑ οδήγησε σε ένα είδος γενικευμένου ιμπεριαλισμού, δεδομένου ότι το εύρος της πολεμικής βίας που αναπτύχθηκε σ’ αυτή τη χώρα άρχισε να μετατρέπει τους απλούς πολίτες σε θηρευτές, καθώς το έθνος τους λόγω ακριβώς της μεγάλης βίας που διαθέτει, πήγε ένα μπόι ψηλότερα από όλους τους λαούς τους, τους οποίους είναι φυσικό επομένως να τους θεωρεί θύματα. Ζούμε δηλαδή την εποχή της άγριας βίας των εποχών της ζούγκλας και των παγετώνων, με τη διαφορά ότι αντί για  λύκους και αρκούδες υπάρχουν άνθρωποι με γούνες και αντί για νύχια και δόντια, η πρωτοφανής συσσώρευση βίας από ένα λαό.

Απέναντι στον Τραμπ ο Βορειοκορεάτης γιος και εγγονός μεγάλων κομμουνιστών ηγετών βιώνει αλλά και εκπροσωπεί την παράνοια που του προσφέρει η συσσώρευση βίας του δικού του καθεστώτος, ενός καθεστώτος ολοκληρωτισμού και έρχεται να διεκδικήσει κι αυτός μια εξέχουσα θέση στη Λέσχη των διεθνών θηρευτών-εξουσιαστών.

Και όλα αυτά δεν φανερώνουν τίποτα άλλο παρά την διαιώνιση των ενστίκτων του αρχαίου φόβου και της ανασφάλειας του γυμνού ανθρώπου, του μόνου ζώου που ο καλός Θεός ξέχασε να εφοδιάσει με γούνες, δόντια, νύχια ή φτερά, καθώς τον πέταξε σκέτη αδύναμη σάρκα μέσα στον παγετό, στον καύσωνα και στα διψασμένα για αίμα θηρία.

Με άλλα λόγια, ξαναζούμε μέσα σε ένα άλλο ντεκόρ μια εποχή ζούγκλας όπου ο άνθρωπος αν και κατάφερε να δαμάσει τα θηρία και να βγει νικητής, δεν υπελόγιζε ότι μετά τον αρχικό διχασμό τους ίδιου ανθρώπου σε θύτες και θύματα, σε εξουσιαστές και εξουσιαζομένους, σε θηρευτές και θύματα, θα έκανε ένα γιγαντιαίο ιστορικό κύκλο από τον Όμηρο, τις Πυραμίδες, τις Παγόδες και τους κρεμαστούς κήπους έως τους επιφανείς μεγάλους και μικρούς θηρευτές της εποχής μας και όσους κατά κάποιο τρόπο κάθονται επάνω στις πλάτες των λαών και θυμάτων τους. Και έφτασε η ώρα που αυτός ο κύκλος κλείνει. Και σύντομα θα κλείσει οριστικά, με τίμημα ποιος ξέρει ποια και πόσα από τους απλούς πολίτες όπου γης.



Ο ΑΝΤΙΑΝΘΡΩΠΟΣ


Όμως το πιο διεστραμμένο, παράλογο και εξωφρενικό είναι ότι κάποιες φορές δια μέσου των αιώνων οι θηρευτές συμβαίνει να γίνονται «πολιτισμένοι», περιβεβλημένοι με την τήβεννο της εξουσίας. Φαίνεται τότε ότι τα κρυμμένα επί χιλιετίες στα βάθη του ανθρώπου πανίσχυρα αισθήματα του φόβου, της ανασφάλειας και της προσπάθειας για επιβίωση ζητούν να πάρουν την ρεβάνς τους και να μεταμορφωθούν σε αυτό που τους φόβιζε πιο πολύ δηλαδή στον μισητό θηρευτή. Θέλουν να του μοιάσουν και γι’ αυτό γίνονται χειρότεροι και από τους πιο βάρβαρους θηρευτές από όσους γνώρισε η ανθρωπότητα με κύριο στόχο τον άνθρωπο-θύμα.

Έτσι εξηγείται η σκοτεινή δύναμη που βρίσκεται πίσω από την βαρβαρότητα του πολιτισμού με πρωταγωνιστές τους πιο ικανούς και επικίνδυνους αλλά και τους πιο φορτισμένους ψυχικά παράφρονες από τα άγρια ένστικτα της εκδίκησης.


Πιστεύω ότι με τις σκέψεις μου αυτές ανοίγω όπως είπα ένα παράθυρο θέασης χωρίς παρωπίδες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Δεν ελπίζω εν τούτοις ότι είναι δυνατόν να επηρεάσω την κοινή γνώμη, πρώτα και κύρια γιατί είμαι Έλλην, δηλαδή γεννήθηκα σε μια χώρα, όπου από αρχαιοτάτων χρόνων είναι έθιμο να έχουν κακό τέλος με τον α ή με τον β τρόπο όσοι τολμήσουν να ρίξουν ένα βοτσαλάκι στα ακίνητα νερά του εθνικού μας έλους.

Όμως κανείς δεν μπορεί να με εμποδίσει να σκέφτομαι και να πράττω ό,τι θέλω έχοντας προ πολλού περιφρονήσει τη βία των ποικιλώνυμων θηρευτών εγχωρίων και ξένων. Επομένως οι λόγοι που σας καλώ σε διάλογο έχουν τον χαρακτήρα ενός καλέσματος σε αθλοπαιδιά εάν μας αρέσει ο αθλητισμός, σε φιλική ορειβασία αν αγαπάτε τη φύση είτε τέλος είναι φιλοσοφικού ενδιαφέροντος αν εξακολουθείτε να ενδιαφέρεστε για τον άνθρωπο-θύμα, αφού η πλειονότητα μάς έχει αποδείξει ότι βολεύεται με αυτόν τον τρισάθλιο ρόλο...


Αθήνα, 20.8.2017
Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ: http://www.mikistheodorakis.gr