Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

2o Διεθνές Συνέδριο Επιστημών & Τεχνών Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ

Η Επίθεση προς την Επιστημονικά Τεκμηριωμένη Αλήθεια και οι Συνέπειές της: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ!



Η κα ΑΝΤΖΕΛΑ ΓΚΕΡΕΚΟΥ και ο κος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΑΧΑΛΗΣ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ 

ΘΕΜΑ

Η Επίθεση προς την Επιστημονικά Τεκμηριωμένη Αλήθεια και οι Συνέπειές της: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ!


Ζωντανή μετάδοση από το e-learning πρόγραμμα του ΕΚΠΑ (Ελληνικά-Αγγλικά).

ΠΕΜΠΤΗ ΜΕ ΚΥΡΙΑΚΗ 24-27 Μαΐου 2018, Αριστοτέλειον Θέατρο, Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ
CHRIS SPIROU ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΛΙΑΔΕΛΗ
ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ
και δεκάδες άλλες σημαντικές προσωπικότητες

Απώτερος Σκοπός

Η προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς και δικαιωμάτων όλων των λαών και της αξιοπιστίας της Επιστήμης της Ιστορίας.
Ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής, συνθέτης και εμπνευστής του Συνεδρίου, κος Αλέξανδρος Χάχαλης, θα παρουσιάσει το Οπερατόριο «Μακεδονία / Κεραυνός Αθανασίας», με εκλεκτούς Μακεδόνες καλλιτέχνες, εμπνευσμένο από τη μακραίωνη ιστορία της Μακεδονίας και το θρυλικό ήρωα που διέδωσε τον Ελληνικό Πολιτισμό στα πέρατα του κόσμου, τον Μέγα Αλέξανδρο!
Καλλιτεχνικές παρεμβάσεις (ποίηση, χορός, μουσική, εικαστικά) θα λαμβάνουν χώρα καθ'όλη τη διάρκεια του Συνεδρίου.
Υπό την αιγίδα τού Υπουργείου Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης) και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, με τη στήριξη της Ομοσπονδίας Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδας (Ο.Κ.Ο.Ε), Ελληνική Εστία Θεσσαλονίκης (ΠΟΕΕ), AHEPA ICARUS Athens Airport Chapter Messogeia ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΝΑΟΣ Πολιτιστικός Οργανισμός
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Πολιτιστικός Σύλλογος «Απόλλωνος Ναός»,
Είσοδος ελεύθερη με επίδειξη ταυτότητας κατά προτεραιότητα (και online προεγγραφή)

Πρόγραμμα

(ενημέρωση 17/5, πιθανές αλλαγές)


Ωράριο καθ' εκάστην: 10:00 - 11:45 / 12:00 - 13:45 / 17:00 - 19:30


1. Καταγωγή των Μακεδόνων: Απαρχή της Μακεδονίας, μυθική καταγωγή. Ηρωική και ιστορική εποχή, ιστορική συνέχεια, γενετική προέλευση, ήθη και έθιμα, ακμή και παρακμή.
2. Γεωγραφία της Μακεδονίας, φυσικά όρια, διαχρονικός προσδιορισμός.
3. Η σχέση των γλωσσών με τα Έθνη και τα Κράτη που τις ομιλούν.
4. Η γλώσσα των Μακεδόνων, παρελθόν, παρόν, μέλλον.
5. Οι γλώσσες του κράτους της ΠΓΔΜ, οι σχέσεις τους με τις γλώσσες των γειτονικών χωρών
6. «Μεγάλη Μακεδονία», «Μακεδονική Εθνότητα», «Μακεδονική Γλώσσα».
7. Μακεδονισμός / Μεγαλοϊδεατισμός / Αλυτρωτισμός.
8. Μακεδόνες επιστήμονες, ο Αριστοτέλης και η επιρροή τού έργου του στο παγκόσμιο πνευματικόν γίγνεσθαι ανά τους αιώνας.
9. Φίλιππος Μέγας ο Β: Στρατηγική και Πολιτική μεγαλοευφυία Ελληνικής «κοπής».
10. Αλέξανδρος Μέγας ο Γ: η Ελληνική του συνείδηση, το επίκαιρον της σημασίας της πολιτιστικής εκστρατείας του.
11. Ο Εξελληνισμός της Ανατολής από τους Μακεδόνες.
12. Η αδιάλειπτος παρουσία των Ελλήνων στην Μακεδονία από την απώτερη αρχαιότητα μέχρι σήμερον.
13. Νεωτέρα Ιστορία, Μακεδονισμός, Μακεδονικοί Αγώνες.
14. Μακεδονισμός, αίτια, εξάπλωση μέσω προπαγάνδας, παιδομάζωμα, κατασκοπία, ο Εμφύλιος, αίτια και συνέπειες.
15. Μεγάλες Δυνάμεις, Γερμανία και ο ρόλος της στον Μακεδονισμό.
16. Ονομασία κράτους Μακεδονία: Δικαίωμα Αυτοπροσδιορισμού ή Σκοπιμότητα;
17. Παράγωγα: «μακεδονικά» προϊόντα, υλικά και άυλα, ως «brand name», ο οικονομικός παράγων και οι επιπτώσεις του στην εθνική οικονομία της Ελλάδας.
18. Η οικονομική διάσταση του ονόματος «Μακεδονία» για τον μουσειακό και τον περιηγητικό τουρισμό σε χώρους ανασκαφών.
19. Μακεδονία και Παγκοσμιοποίηση, Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον.
20. Ανάδειξη της συνεισφοράς της Μακεδονίας στην Ελληνική, Ευρωπαϊκή & Παγκόσμια Ιστορία.
21. Η σημασία της Μακεδονίας στον Ελληνικό κόσμο διαχρονικά.
22. Πορίσματα.

Πέμπτη 24 Μαΐου ΕΝΑΡΞΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ / ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
1η Συνεδρία 10:00 - 11:45
Άντζελα Γκερέκου, τ. Υφυπουργός Πολιτισμού, Τουρισμού & Αθλητισμού
Εναρκτήριος Χαιρετισμός. (skype) 10:15
Αλέξανδρος Χάχαλης, Συνθέτης, Θεράπων των Μουσών
Η Πεμπτουσία του Πολιτισμού.
Χρυσούλα Παλιαδέλη, Αρχαιολόγος, Ιστορικός, Ομότιμη Καθηγήτρια ΑΠΘ
Αναζητώντας με το Α.Π.Θ. τις ρίζες του μακεδονικού βασιλείου στη Βεργίνα.
Κυριάκος Ευσταθίου, Διευθυντής Εργαστηρίου Εργαλειομηχανών & Διαμορφωτικής Μηχανολογίας
Καθ. Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών ΑΠΘ
Η αλματώδης ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας κατά την ελληνιστική εποχή σαν αποτέλεσμα της πολιτικής του Αλεξάνδρου και των επιγόνων του.
Ηλίας Μαριολάκος, Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας ΕΚΠΑ (skype) 11:30
Προσπάθεια γεωμυθολογικής χρονολόγησης των Μακεδόνων.
Διάλλειμα

2η Συνεδρία 12:00 - 13:45
Γεώργιος Λεκάκης, Λαογράφος, Συγγραφέας (skype)
Τημενίδες και η ίδρυση των πρώτων βασιλείων της Μακεδονίας.
Στράτος Θεοδοσίου, Καθηγητής - Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών
Το αρχαίο μακεδονικό ημερολόγιο και η πορεία του ανά τους αιώνες.
Σταυρούλα Μαυρογένη, Επίκουρ Καθ. Βαλκανικών Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών, ΠΑΜΑΚ
Τα σχολικά εγχειρίδια της ΠΓΔΜ μετά το 2006, ιδεολογική στόχευση.
Σταύρος Λυγερός, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας (skype) 13:15
Ο διπλωματικός πόλεμος για το όνομα "Μακεδονία".
Παύση Μεσημβρίας

3η Συνεδρία 17:00 - 19:30
Ξενοφών Μουσάς, Αστρονόμος, Καθηγητής ΕΚΠΑ (skype) 17:15
Ο Μέγας Αλέξανδρος και η ανάπτυξη των Επιστημών.
Αθηνά Κρικέλη, Δημοσιογράφος, Σκηνοθέτης, Παραγωγός ντοκυμαντέρ
Μακεδονία, η Πύλη προς τον Όλυμπο.
Bettany Hughes, Ιστορικός, Συγγραφέας, Ην. Βασίλειο (skype) 18:30
προβολή ταινίας Αλεξάνδρεια, η Ενδοξότερη Πόλη.
Συζήτηση των Εισηγητών, Πορίσματα
ΤΕΛΟΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ
Παρασκευή 25 Μαΐου

4η Συνεδρία 10:00 - 11:45
Σωτήριος Χαραλαμπόπουλος, Αρχιπλοίαρχος ΠΝ, Κυβερνήτης Θωρηκτού Αβέρωφ (skype) 10:15
Ο Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, το Θωρηκτό Γ.Αβέρωφ και η Μακεδονία.
Μιχάλης Καλόπουλος, Πρόεδρος Σκεπτικιστών Ελλάδας
Μακεδονία, Σκεπτικισμός και θάνατος Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ποτίτσα Γρηγοράκου, Ερευνήτρια της Ιστορίας του Ελληνιστικού Πολιτισμού της Ανατολής,
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Παρισίων, (skype) 11:15
Οι πόλεις του Μ. Αλεξάνδρου, τα Ελληνιστικά Βασίλεια, η διάδοση του Ελληνικού πολιτισμού και η εξελλήνιση της Ανατολής, αποδεικνύουν την ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων. Πορίσματα και Ευρήματα των επίσημων ξένων αρχαιολογικών ανασκαφών στην Ασία.
Διάλλειμα

5η Συνεδρία 12:00 - 13:45
Χαράλαμπος Συμεωνίδης, Ομότιμος Καθ. Γλωσσολογίας, ΑΠΘ (skype) 12:15
Η Αρχαία Μακεδονική Γλώσσα
Κωνσταντίνος Νιχωρίτης, Σλαβολόγος, Τμ.Βαλκανικών & Ανατολικών Σπουδών ΠΑΜΑΚ
"Οι όροι "Μακεδονικό χειρόγραφο" και "Μακεδονική παραλλαγή" στους σύγχρονους καταλόγους των Σλαβικών χειρογράφων και ο ρόλος του Vladimir Moshin.
Τάνυα Γεριτσίδου, Ψυχοπαιδαγωγός, Κοινωνική Ερευνήτρια (skype) 11:15
Γνωστική ασυμφωνία και εθνική ταυτότητα: Πώς η προπαγάνδα περί της ονομασίας των Σκοπίων (Π.Γ.Δ.Μ.) προκαλεί κίνδυνο ψυχοκοινωνικής διαταραχής διμερώς και διεθνώς.
Παύση Μεσημβρίας

6η Συνεδρία 17:00 - 19:30
Νίνα Γκατζούλη, Συντονίστρια των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου, Καθηγήτρια, Παν/μιο Νιού Ηάμσαϊρ, ΗΠΑ (skype) 17:15
Σαράντος Καργάκος, Ιστορικός, Συγγραφέας (skype) 17:30
Μακεδνή αίγειρος (υψηλή λεύκα).
Mart Raukas, Ομότ. Καθ. Φιλοσοφίας, Παν/μιο Ταλίν, Εστονία
Ψεύδεσθαι Ονόμασιν ικανόν εστί;
Stephen Miller, Αρχαιολόγος, Συγγραφέας, Επίτιμος Καθ. Παν/μίου Μπέρκλευ Καλιφορνίας, ΗΠΑ
(αποκλειστική συνέντευξη, βιντεοσκοπημένη)
Συζήτηση των Εισηγητών, Πορίσματα
ΤΕΛΟΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ
Σάββατο 26 Μαΐου

7η Συνεδρία 10:00 - 11:45
Γιάννης Μήτσιος, Πολιτικός Επιστήμων, διεθνολόγος, (skype) 10:15
Η Μακεδονία ξύπνησε τους Έλληνες
Αθανάσιος Καραθανάσης, Ομότ. Καθηγητής ΑΠΘ, πρώην Πρόεδρος ΕΜΣ
Η γλώσσα και η ταυτότητα των Σκοπίων.
Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, Ομότιμος Καθηγητής Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, ΑΠΘ
Σύγκριση της γενετικής σύστασης των Ελλήνων με εκείνη των Σλάβων της Π.Γ.Δ.Μ. H υποτιθέμενη στενή συγγένεια των Ελλήνων με Υποσαχάριους Αφρικανούς.

8η Συνεδρία 12:00 - 13:45
Βασίλης Βιλιάρδος, Οικονομολόγος (skype) 12:15
Ο Δούρειος Ίππος των Σκοπίων.
Γεώργιος Βοσκόπουλος, Αναπληρωτής Καθ. Ευρωπαϊκών Σπουδών, π.Πρ. τμήματος ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ
Το Ιδεολογικό υπόβαθρο του «Μακεδονισμού» στις αρχές του εικοστού αιώνα: κοινωνικό-πολιτικές διαστάσεις.
Γιώργος Αδαλής, Οικονομολόγος / Μηχ.Υπολογιστών
Μακεδονια Ώρα Μηδέν
Παύση Μεσημβρίας

9η Συνεδρία 17:00 - 19:30
Chris Spirou, Πρόεδρος Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Πολιτικός, ΗΠΑ (skype) 17:30
Για το όνομα Μακεδονία στη Δημοκρατία των Σκοπίων δε φταίνε οι Σκοπιανοί, φταίνε οι "ντοπιανοί".
Γεώργιος Κοντογιώργης, Πολιτικός Επιστήμων, πρώην Πρύτανης
Ο Eλληνισμός ως ιστορία και ως κοινωνία στα αζήτητα του νεοελληνικού πολιτειακού μορφώματος.
Σταύρος Παπαμαρινόπουλος, Γεωφυσικός, Καθ. Παν/μιου Πατρών (skype) 18:30
Γεωφυσικές Έρευνες στην Αμφίπολη, ένα πρόγραμμα προς αποφυγήν.
Συζήτηση των Εισηγητών, Πορίσματα

Παράσταση 19:45 - 20:30
Αλέξανδρος Χάχαλης, Συνθέτης, Θεράπων των Μουσών
Οπερατόριο «Μακεδονία / Κεραυνός Αθανασίας».
Αννίτα Πατσουράκη, Ιστορικός Τέχνης, εικαστική επιμέλεια σε προβολή βίντεο εικαστικών έργων
Δημήτρης Ζησόπουλος, Κινηματογραφιστής
ΤΕΛΟΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Κυριακή 27 Μαΐου

10η Συνεδρία 10:00 - 11:45
Σπύρος Μερκούρης, Πρόεδρος ΜΚΟ «Ορίζοντες Ανθρωπιστικές & Πολιτιστικές Δράσεις» (skype) 10:15
Άντζελα Γκερέκου, τ. Υφυπουργός Πολιτισμού, Τουρισμού & Αθλητισμού
Πέτρος Θέμελης, Καθηγητής Αρχαιολογίας, Συγγραφέας
Παρελθόν παρόν "Η τέχνη της Μακεδονίας".
Γεώργιος Κακαβάς, Αρχαιολόγος, Δρ Ιστορίας της Τέχνης, Διευθ. Νομισματικού Μουσείου
Προσωπογραφίες ελληνιστικών ηγεμόνων, επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στα νομίσματα.
Μακεδονική παράδοση και καινοτομία.
Διάλλειμα

11η Συνεδρία 12:00 - 13:45
Εμμανουήλ Ανυφαντάκης Ομότιμος Καθ. Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών (skype) 12:15
Οι Συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (SADC) με τη Νότια Αφρική κα τον Καναδά (CETA) για τη Φέτα.
Μια καραμπιναìτη περιìπτωση σφετερισμού πολιτιστικηìς κληρονομιαìς και δικαιωμαìτων.
Γιώργος Κόκκας, Δικηγόρος Πνευματικών Δικαιωμάτων, ΕΡΤ
Οι δυνατότητες ορθής διεθνούς κατοχύρωσης του όρου "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.
Γεώργιος Παύλος, Καθηγητής Φιλοσοφίας & Φυσικής, ΔΠΘ
Μακεδονία, Οικουμενικότητα καί Παγκοσμιοποίηση.
Παύση Μεσημβρίας

12η Συνεδρία 17:00 - 19:30
Ελευθέριος Διαμαντάρας, Συγγραφέας, Ερευνητής Ιστορίας & Φιλοσοφίας, Μηχανικός
Ηλεκτρονικός, Ακαδημαϊκός, Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Νεαπόλεως 1611
Η Ελληνική Διαχρονία της Μακεδονίας (skype) 17:15
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Διεθνολόγος, Λέκτορας Νομικής Σχολής ΑΠΘ, πρ.Αντιδήμαρχος Θεσ/νίκης
Για την υπεράσπιση της Μακεδονίας μας: Κρίσιμες προϋποθέσεις μίας ασφαλούς διευθέτησης του ονόματος των Σκοπίων.
Όθων Ιακωβίδης, Αρθρογράφος, Πολιτικός Ακτιβιστής
Μιχαήλ Πατσίκας, Εκπρόσωπος της Επιτροπής Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας
Γεώργιος Τάτσιος, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων
Γεώργιος Κασιμάτης, Νομικός, Πολιτειολόγος Και Πανεπιστημιακός, Καθ. Συνταγματικού Δικαίου, τ. Πρόεδρος
Νομικής Σχολής Αθηνών (skype) 18:30

Η μεταπολεμική Οδύσσεια της Μακεδονίας από τον Πόλεμο μέχρι σήμερα ως μέσον συρρίκνωσης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας.
Συζήτηση των Εισηγητών, Πορίσματα

Τελετή Λήξεως

ΤΕΛΟΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Ευχαριστούμε,

Για την Οργανωτική Επιτροπή, Για την Επίτιμη Επιτροπή Προσωπικοτήτων,
Επικοινωνία
+302103610882 (10:00-15:00) +306973686005
Διερμηνείς

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ



Όλα για το ΝΑΤΟ - του Μίκη Θεοδωράκη

21.05.2018


Οι λαϊκές μειοψηφίες δεν χαράζουν αλλά παραχαράζουν την ιστορία. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι τουλάχιστον ως προς τα εθνικά θέματα θα πρέπει να λειτουργήσει σαν σημείο αναφοράς της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Γνωρίζει πολύ καλά ότι βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού χάρη στις εκλογικές αλχημείες των εθνικοφρόνων παρατάξεων που κατάφεραν να μας κυβερνούν από το  τέλος του εμφυλίου έως σήμερα.

Μετά την επίθεση των Μνημονίων και με την ανάδειξη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε κυβέρνηση, οι άλλοτε κραταιές παρατάξεις έπεσαν στον λάκκο που οι ίδιες έσκαψαν για τους άλλους.

Τελικά όμως όπως αποδείχθηκε, η εθνικοφροσύνη είναι εφτάψυχη. Και θα έλεγα ότι έγινε με τους Συριζαίους ακόμα πιο επιθετική και ανάλγητη απέναντι στα λαϊκά κυρίως στρώματα εφαρμόζοντας ακραίες πολιτικές οικονομικής αφαίμαξης που είναι βέβαιο ότι δεν θα τολμούσαν και δεν  θα μπορούσαν να επιβάλουν οι εθνικόφρονες της Δεξιάς και του Κέντρου. Αυτή είναι η αλήθεια που φυσικά πονάει όσους αισθάνονται ακόμα αριστεροί.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο θέμα είναι το Πατριωτικό-Εθνικό μας συμφέρον. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο κ. Ζάεφ έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Είναι οι ακραίοι εθνικιστές της χώρας του, τους οποίους γνωρίσαμε πολύ καλά κατά τη διάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης. Είναι αυτοί που εκφράζουν με κραυγαλέο τρόπο το «όνειρο» της Μακεδονίας του Αιγαίου. Όμως πιστεύω ότι το ίδιο «όνειρο» έχει ασφαλώς και ο κ. Ζάεφ όπως και το σύνολο των Σκοπιανών.

Με άλλα λόγια, με τον κ. Ζάεφ υπάρχει μεν μια οπωσδήποτε περισσότερο μετριοπαθής πολιτική, όμως στο βάθος δεν μπορεί παρά να πιστεύει κι αυτός στην αλυτρωτική πολιτική που εξ άλλου είναι και η μόνη διαφορά που τους χωρίζει από την Σερβία.

Η Μακεδονία του Αιγαίου σχηματίστηκε από τον Τίτο με στόχο να αποσπάσει όλη την Βόρεια Ελλάδα όπως το είχε επιχειρήσει προηγουμένως μαζί με τον Βούλγαρο Δημητρώφ πείθοντας μάλιστα και το ΚΚΕ να συνταχθεί μ’ αυτή την ενέργεια για ένα μικρό διάστημα.

Σε περίπτωση όμως που τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ, θα είναι ευκολότερο για τους αμερικανούς να μας εκβιάζουν σείοντας πάνω απ’ το κεφάλι μας την Νατοϊκή «Μακεδονία» σαν μπαμπούλα για να ενδώσουμε σε νέες πολιτικές που θα ήθελαν να μας επιβάλουν.

Τώρα διαπιστώνουμε ότι η νέα ονομασία που είχε προταθεί προ ημερών («Μακεδονία του Ίλιντεν»), έγινε αποδεκτή από την εθνικιστική αντιπολίτευση στα Σκόπια. Αυτό τι μας δείχνει; Δεν φανερώνει τάχα ότι το όνομα αυτό γίνεται ουσιαστικά όργανο στα χέρια των φανατικών των Σκοπίων, όταν θα επανέλθουν αύριο-μεθαύριο ως Κυβέρνηση με τις γνωστές ακραίες θέσεις;

Φυσικά εμείς που πρωτοστατήσαμε στις λαϊκές συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, παραμένουμε πιστοί στις αποφάσεις του ιστορικού Συμβουλίου των Αρχηγών των Κομμάτων του 1992. Όπως είπα και στην ομιλία μου στο Σύνταγμα, την ιστορική νομιμοποίηση για το όνομα «Μακεδονία» μόνο εμείς, οι Έλληνες θα μπορούσαμε να τη δώσουμε. Αλλά αυτό θα μπορούσε να το κάνει όχι το 29%  αυτών που ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές αλλά αν είναι δυνατόν το 100% των Ελλήνων.

Με δεδομένο τον μεγάλο κίνδυνο που θα προκαλέσει για την εθνική μας ακεραιότητα, η υποχώρηση στο όνομα αποτελεί πράξη εθνικής μειοδοσίας.


Αθήνα, 21.5.2018

Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Αιγαίο - του Μίκη Θεοδωράκη 05.04.2018



Πριν από τρία χρόνια, οι «σοφοί» του Πανεπιστημίου του Στάτφορ (ΗΠΑ) προέβλεψαν ότι μετά από λίγο καιρό η Ελλάδα θα χάσει το Αιγαίο. Εκτός αν φροντίσει να επιλέξει ένα ή περισσότερους «προστάτες» σαν ένα φρόνιμο ποίμνιο  που θα πρέπει να είναι!

Σήμερα εμείς καταφέραμε να γίνουμε ως Λαός όχι μόνο ποίμνιο φρόνιμο αλλά και φοβισμένο και υπάκουο στις αποφάσεις και εντολές ξένων και ντόπιων εξουσιαστών. Ταυτόχρονα όμως γίναμε ένα εντελώς διαλυμένο «ποίμνιο» και άβουλο, σε βαθμό που να μη μας δίνουν σημασία και να μη μπορούμε να βρούμε έναν ισχυρό φίλο, (που θα ήταν ίσως κι αυτός «μια κάποια λύση») λόγω του ότι κανείς πια δεν μας παίρνει στα σοβαρά ως κράτος, ως κυβέρνηση και τελικά ως λαό. Έχουμε πλέον καταντήσει μια θλιβερή και ανερμάτιστη μάζα φοβισμένων ανθρώπων που αρέσκεται να τρώει τα σωθικά της.

 Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, δείτε πώς αυτός που τον γελοιοποιούν κυβέρνηση και υπουργοί, έχει καταφέρει να κερδίσει το ενδιαφέρον όλων των εμπλεκομένων ισχυρών της οικουμένης σε σχέση με τους στόχους του (οικονομικούς και γεωστρατηγικούς). Ρωσία, ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιράν κλπ.

 Αυτό το γεγονός, σε συνάρτηση με μια κυβέρνηση - «παιδική χαρά», όπου ο ένας πάει από δω και ο άλλος από κει, εδραιώνει την πεποίθηση του «αστείου» Σουλτάνου (που σε αντίθεση με τους δυτικούς κυβερνήτες των μειοψηφιών έχει πίσω του την μισή Τουρκία) ότι έχει τα χέρια του λυμένα κι έτσι είναι έτοιμος να αρπάξει (σε πρώτη δόση) τα νησιά που έχει βάλει στο μάτι.

 Στο ερώτημα «μπορεί τάχα να εισβάλει σε μια χώρα χωρίς να έχει την κατακραυγή του ΟΗΕ και της Διεθνούς Κοινής Γνώμης, η απάντηση είναι προφανής: Ποια είναι τάχα αυτή η αντίδραση στην κατοχή ενός τμήματος της Συρίας; Και ποια θα είναι αν αύριο-μεθαύριο εισβάλει και στο αμερικανοκρατούμενο Ιράκ; Θα ήθελα τέλος να δω, πώς θα αντιδράσουν οι Αμερικανοί καθώς θα τον βλέπουν να προχωρεί με τεράστια βήματα προς την αγκαλιά του Πούτιν που τρίβει τα χέρια του με τους 400 πυραύλους και τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ του ατομικού αντιδραστήρα.

 Φαντάζομαι τα ειρωνικά χαμόγελα των Τούρκων Στρατηγών με τις πολεμικές ασκήσεις των Καμένου-Τσίπρα, με τις στολές παραλλαγής, όταν σήμερα ακόμα και οι μαθητές του Λυκείου γνωρίζουν ότι εκείνο που προέχει σε μια πολεμική σύρραξη σήμερα δεν είναι πια τόσο η ανδρεία των στρατιωτών αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων των πολεμικών όπλων.

 Εμείς οι Σπιθίτες είμαστε τελικά οι μόνοι που δικαιωθήκαμε από τις εξελίξεις, γιατί παραμείναμε ακλόνητοι στα πιστεύω μας και γιατί το μίσος μας για τον φασισμό-ναζισμό, τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλεία το δείξαμε σε μάχες σώμα με σώμα και όχι με συκοφαντικούς χαρτοπόλεμους. Και αυτά τα πιστεύω είναι που τους ενοχλούν, για να φτάνουν να μας κατηγορούν ότι δήθεν έχουμε αλυτρωτικές βλέψεις εναντίον των γειτόνων μας, όταν μονάχα εμείς είχαμε και έχουμε το θάρρος να απορρίψουμε την ονοματολογία και με την παράλληλη ανάληψη των δικών μας ευθυνών να προτείνουμε μια λύση που θα εξασφαλίσει την ειρηνική συνύπαρξη με τους βόρειους γείτονές μας και που συνοψίζεται ως εξής: «Ας εξακολουθήσουν οι Σκοπιανοί να ζουν με τον «εθνικό» τους μύθο, εμείς όμως δεν πρόκειται ποτέ να τους νομιμοποιήσουμε ιστορικά, επειδή ακριβώς θεωρούμε ότι υπάρχει μία μόνο Μακεδονία, η Ελληνική».

 Ανέφερα την λέξη «ιστορικά», γιατί η ιστορία και ο πολιτισμός είναι που έχουν σημασία και όχι τα εδάφη στα οποία έζησαν πριν 2000 χρόνια οι αρχαίοι Μακεδόνες. Αν αυτό καταγγέλλεται ως «πατριδοκαπηλεία», τότε αυτοί που μας κατηγορούν συμπορεύονται με τους εθνομηδενιστές που μισούν όλες τις λέξεις και τις έννοιες που έχουν να κάνουν με το ελληνικό έθνος, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας και που επί πλέον δείχνουν ότι περιφρονούν επιδεικτικά το κείμενο της ομιλίας μου στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 4 Φλεβάρη, που άκουσαν εκατομμύρια Έλληνες πολίτες μέσα κι έξω από την Ελλάδα.

 Ένα κείμενο που το κατεστημένο των κομμάτων και του Τύπου φαίνεται ότι το φοβήθηκε τόσο πού, ώστε να το θάψει μεγαλοπρεπώς δείχνοντας πόσο λίγο σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στη σημερινή Ελλάδα όσοι θεωρούν τον εαυτό τους ως ταγούς του Λαού.

 Οχυρωμένοι λοιπόν πίσω από το γεγονός ότι δεν έχουμε παρωπίδες και επομένως βλέπουμε μακριά και καθαρά, προειδοποιούμε σήμερα με συναίσθημα εθνικής ευθύνης ότι το Αιγαίο κινδυνεύει.

 Τέλος, θα θέλαμε να φωνάξουμε για ακόμα μια φορά στον Ελληνικό Λαό «Έλληνες ξυπνήστε!», γιατί όπως πολύ σωστά προέβλεψαν οι «φίλοι» μας του Πανεπιστημίου του Στάτφορ, χωρίς το Αιγαίο δεν υπάρχει Ελλάδα…

 Εάν κι αυτή τη φορά μιλώ σε ώτα μη ακουόντων, πρέπει να πω ότι το λιγότερο που μ’ ενδιαφέρει τη στιγμή αυτή είναι το ποιοι έχουν την ευθύνη. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι σε ώρες μεγάλου κινδύνου η ευθύνη μάς βαραίνει όλους. Σκεφτείτε το!

 Όπως είναι γνωστό, οι Τούρκοι είχαν ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό αποβατικά γυμνάσια με στόχο τα νησιά μας. Κάποτε υπήρχε η «ισορροπία του τρόμου» που μας θωράκιζε. Σήμερα δεν υπάρχει πια. Προέχει η Οικονομία και τα Γεωστρατηγικά συμφέροντα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι για τα θέματα της εθνικής μας ασφάλειας υπάρχουν έμπειροι και πιστοί πατριώτες υπεύθυνοι των αμυντικών μας δυνάμεων. Δεν βλάπτει όμως να δούμε πρόχειρα ποιος είναι ο κατάλογος των ενδεχομένων φίλων μας που θα έσπευδαν να μας βοηθήσουν σε περίπτωση ανάγκης. Το ΝΑΤΟ; Και γιατί να προτιμήσει εμάς από τους Τούρκους; Οι βόρειοι γείτονες; Αυτοί είναι έτοιμοι να εισβάλουν από την Ήπειρο ως την Θράκη. Οι ΗΠΑ; Για ποιους λόγους; Οικονομικούς; Γεωστρατηγικούς; Όμως αυτούς τη στιγμή αυτή τους ενδιαφέρει να μη χάσουν την Τουρκία αφήνοντάς την εξ ολοκλήρου στην αγκαλιά του Πούτιν. Στο σημείο αυτό η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι συντριπτικά υπέρ των Τούρκων. Η Ρωσία; Γι’ αυτήν ισχύουν οι ίδιοι ακριβώς λόγοι που ισχύουν για τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη; Και εκεί επίσης υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα που κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ της Τουρκίας.

 Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει τάχα ελληνική εξωτερική πολιτική; Η παραπάνω εικόνα μάς δείχνει ότι δεν είχαμε και δεν έχουμε δική μας εξωτερική πολιτική που να βασίζεται αποκλειστικά στα συμφέροντα της χώρας μας. Κι αυτό γιατί κανείς δεν τολμά όχι να σκεφτεί αλλά ούτε να ψελλίσει τις λέξεις «Εθνική Ανεξαρτησία». Όμως εδώ και τώρα έρχεται η πληρωμή του λογαριασμού. Εδώ και τώρα ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι με το καθεστώς της εξάρτησης που ακολούθησε το τέλος του εμφυλίου πολέμου και υπάρχει έως σήμερα, έχουμε μεταβάλει την πατρίδα μας σε καρυδότσουφλο, έρμαιο των ανέμων της Ιστορίας, που τώρα δεν θα είναι πια απλοί άνεμοι αλλά μια θύελλα, που αν κρίνω από όσα βλέπω, δεν απασχολεί σοβαρά την πολιτική ηγεσία της χώρας συνολικά.

 Γι’ αυτό επαναλαμβάνω ότι την τελική ευθύνη σε ώρες κρίσιμες όπως αυτές που περνάμε τώρα και που θα γίνονται ολοένα και πιο επικίνδυνες για την ίδια την επιβίωσή μας, την έχουμε όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες.

 Γι’ αυτό βοηθείστε να φτάσει η φωνή μου όσο γίνεται πιο πλατειά. Εσείς οφείλετε να σπάσετε το πέπλο της σιωπής με το οποίο με έχουν τυλίξει όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για όλες αυτές τις αθλιότητες που ζήσαμε, που ζούμε και που θα ζήσουμε.

 Αθήνα, 4.4.2018 

   Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Δημήτρη Κουτσούμπα του Σπύρου Βούλγαρη




Αγαπητέ κύριε Δημήτρη Κουτσούμπα, 

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τη συνέντευξή σας στην εφημερίδα Documento, στις 11 Φεβρουαρίου 2018, όπως την αναδημοσίευσε η ιστοσελίδα 902.gr. 

Στην ερώτηση της δημοσιογράφου «Πώς κρίνετε την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο;» απαντήσατε: «Το συλλαλητήριο αυτό, όπως και το αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης, τόσο από την άποψη των διοργανωτών, όσο και από την άποψη των ομιλιών, των συνθημάτων και του περιεχόμενου, εκθείαζε τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, έδινε άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό, καλλιεργούσε τον αλυτρωτισμό σε βάρος γειτονικών λαών, έριχνε νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού του λαού με την ονοματολογία και αποσιωπούσε τα κεντρικά προβλήματα της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ  που ήδη σας έχω περιγράψει.» 

Θέλω λοιπόν κύριε Κουτσούμπα, να σας θέσω μερικά ερωτήματα. 

Ήμουν στο Θέατρο της Πέτρας εκείνη την Τετάρτη στις 3 Ιουνίου 2015 στην εκδήλωση- συναυλία που έκανε το ΚΚΕ για να τιμήσει τον Μίκη Θεοδωράκη και στις 29 Ιουλίου 2015 διάβασα στο www.902.gr  τη χειρόγραφη ευχετήρια επιστολή σας στον Μίκη για τα γενέθλιά του. Γράφετε  στην επιστολή σας, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ: «Αγαπημένε μας σύντροφε Μίκη, Ανήμερα της επετείου των 90 χρόνων σου, εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, αισθανόμαστε την ανάγκη να σου πούμε για μια ακόμα φορά, ένα μεγάλο ''ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ''. Είναι τεράστια η προσφορά σου στο λαό μας, στην πατρίδα μας. Η πολιτιστική επανάσταση που έφερες, η συνεισφορά σου στην εργατική - λαϊκή αφύπνιση, μέσα από τα υπέροχα τραγούδια σου, μέσα από όλο το ανυπέρβλητο έργο σου, θα μας συνοδεύουν, θα συνοδεύουν την πορεία της Ελλάδας ''των ταπεινών και καταφρονεμένων'', στον αιώνα τον άπαντα.»

Συμφωνώ με την τοτινή άποψή σας, όπως εκφράζεται στην επιστολή σας και θέλω να σας ρωτήσω:
Η απάντησή σας στην παραπάνω ερώτηση της δημοσιογράφου αναφέρεται και στον Μίκη Θεοδωράκη; Γιατί για τον Μίκη σας ρώτησε, όχι για όλους τους ομιλητές. Αν η απάντησή σας συμπεριλαμβάνει και τον Μίκη Θεοδωράκη, οδηγούμαι να σκεφτώ ότι εδώ υπάρχει μία ανακολουθία.  Το 2015 τον λέτε σύντροφο και το 2018 ξεστομίζετε τέτοιες απόψεις. Είμαι βέβαιος ότι διαβάσατε ή παρακολουθήσατε από την τηλεόραση την αντιιμπεριαλιστική, διεθνιστική και πατριωτική ομιλία του Μίκη. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Για πολιτικό εκκρεμές δεν σας είχα…

Αν η απάντησή σας συμπεριλαμβάνει και τον Μίκη, σας ρωτώ: Πώς είναι δυνατόν να λέτε για τον σύντροφό σας τον Μίκη, τον αγωνιστή, τον φορέα της πολιτιστικής επανάστασης, που η προσφορά του στον λαό και την πατρίδα είναι τεράστια και όλη η ΚΕ του ΚΚΕ του στέλνει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» ότι η ομιλία του «εκθείαζε τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, έδινε άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό, καλλιεργούσε τον αλυτρωτισμό σε βάρος γειτονικών λαών, έριχνε νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού του λαού με την ονοματολογία και αποσιωπούσε τα κεντρικά προβλήματα της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ»; 

Αλήθεια, στο Θέατρο της Πέτρας τιμήσατε έναν από αυτούς εκθειάζουν τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, δίνουν άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό, καλλιεργούν τον αλυτρωτισμό σε βάρος γειτονικών λαών, ρίχνουν νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού του λαού με την ονοματολογία; Όχι βέβαια! Τιμήσατε τον αγωνιστή της ελευθερίας, τον πατριώτη, τον διεθνιστή, τον οικουμενικό Έλληνα μουσουργό, τον άνθρωπο που βασανίστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε επειδή είναι κομμουνιστής. Τώρα πώς τολμάτε να λέτε αυτά που λέτε για τον Μίκη; Δεν ντρέπεστε; 

Τον Μίκη, κύριε Κουτσούμπα, τον είδα στο Σύνταγμα στα 1999 κι από κάτω μια λαοθάλασσα για να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας από το ΝΑΤΟ κι ύστερα τον είδα στο Βελιγράδι, επάνω στη γέφυρα να διευθύνει τη συναυλία, για να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Εσάς δεν σας είδα εκεί.
Τον Μίκη τον είδα να υψώνει τη φωνή του μαζί μας ενάντια στους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Εσάς δεν σας είδα εκεί. 

Τον Μίκη τον είδα το 2010, όταν το Πασοκ παρέδωσε την εθνική κυριαρχία της πατρίδας μου, να παίρνει τους δρόμους και να ξεσηκώνει χιλιάδες λαού. Εσάς δεν σας είδα εκεί μαζί μας. 

Τον Μίκη τον είδα να κάνει κατάληψη της πλατείας Αριστοτέλους το 2011, υπερασπιζόμενος την δημοκρατία. Εσάς δεν σας είδα εκεί μαζί μας. 

Τον Μίκη τον είδα το 2012 να τον ψεκάζουν με χημικά τα ΜΑΤ. Εσάς δεν σας είδα εκεί μαζί μας. 

Δεν σας έχω δει πουθενά. Εκείνον τον έχω δει παντού, όπου ο λαός μας ξεσηκώνεται, πονά, υποφέρει κι αγωνίζεται. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια εκείνος, κυρίως, ενώνει και ξεσηκώνει τον λαό. Και ξεσηκώνει πολλές χιλιάδες. Ειλικρινά, στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις και στα συλλαλητήρια που οργάνωσε ο Μίκης, δεν ρώτησα ποτέ τους διπλανούς μου εκεί στους δρόμους τι ψηφίζουν. Ξέρετε γιατί; Γιατί όλοι συμφωνούσαν με αυτά που έλεγε ο Μίκης. Ο σύντροφός μου ο Μίκης και δικός σας σύντροφος, όπως τον αποκαλέσατε εγγράφως. Όμως, κύριε Κουτσούμπα, εσάς δεν σας είδα ποτέ εκεί που ο Μίκης συσπείρωνε τον κόσμο. Έχετε σκεφτεί ότι αν τον στηρίζατε, ότι αν στηρίζατε όλους εμάς, σήμερα η Ελλάδα ίσως να ήταν ελεύθερη; Έχετε συνειδητοποιήσει την ευθύνη που έχετε αναλάβει; Την ευθύνη να μην οργανώνετε παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης; Την ευθύνη να μην αναγνωρίζετε ότι το πρόβλημα της χώρας είναι ότι δεν έχει εθνική ανεξαρτησία; Δεν κινούνται όλα στη ζωή μόνο γύρω από το μεροκάματο. Χαμηλόμισθος είμαι και εγώ αλλά ξέρω ότι ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα, παύει να έχει οντότητα. 

Ο οικονομίστικος αγώνας δεν οδηγεί πουθενά, το γνωρίζετε αυτό.  

Αλλά απαντήστε μου και σε ένα ηθικό ερώτημα: Πώς το βαστάει η συνείδησή σας να  γράφετε τέτοιες βαριές κατηγορίες για έναν σύντροφό σας;  

Λέτε, κύριε Κουτσούμπα, ότι αγωνίζεστε για τον λαό, για την εργατική τάξη. Επομένως και για εμένα. Αλλά στους αγώνες που είμαι εγώ, δηλαδή  εκεί που είναι ο Μίκης, εσείς δεν είστε ποτέ. 

Αλλά λέτε ότι και για εμένα αγωνίζεστε. Πώς αγωνίζεστε για εμένα; Αφού λείπετε. Μόνο στην τηλεόραση σας βλέπω ατσαλάκωτο. Και στη Βουλή σας βλέπω στον ίδιο χώρο με τους φασίστες. Τι δουλειά έχετε με τους φασίστες στον ίδιο χώρο; Τι δουλειά έχετε με τους πατριδοκάπηλους, σκοταδιστές νεοναζί; 

Ξεχάσατε μάλλον ότι ο Μίκης  ήταν ένας από τους μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής και σήμερα λέτε ότι η ομιλία του στο συλλαλητήριο «εκθείαζε τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, έδινε άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό». Εκτός αν δεν το είπατε για την ομιλία του Μίκη. Αλλά πώς είναι δυνατόν να μην το είπατε, όταν η δημοσιογράφος ξεκάθαρα σας ρώτησε «πώς κρίνετε την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη»; 

Κύριε Κουτσούμπα, μέχρι πρότινος πίστευα ότι τα στελέχη του ΚΚΕ και κυρίως ο Γενικός Γραμματέας του μιλούσαν στα ίσα και σταράτα, αντρίκεια, δηλαδή. Με αυτή σας τη συνέντευξη με διαψεύσατε. 

Ξέρετε, κύριε Κουτσούμπα, γιατί σας τα γράφω αυτά; Γιατί τόσον καιρό που δεν σας έγραφα, ενώ είχατε  επιχειρήσει να προσβάλετε τον Μίκη, δεν κοιμόμουν τα βράδια. Εγώ, κύριε Κουτσούμπα, θέλω να κοιμάμαι με τη συνείδησή μου ήσυχη, γι αυτό δημοσιεύω αυτήν την επιστολή.  

Αλήθεια εσείς, κύριε Κουτσούμπα, μετά από όλα αυτά τα ποταπά που ξεστομίσατε ενάντια στον Μίκη Θεοδωράκη, κοιμάστε τα βράδια; Κι αν ναι, πώς μπορείτε; 

Φιλικά,

Σπύρος Βούλγαρης

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΓΙΑΤΙ ΘΥΣΙΑΣΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ


Τέσσερα άρθρα του Μίκη Θεοδωράκη από την “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” του 1975





Φίλος αναγνώστης που θέλει να τηρήσει εδώ την ανωνυμία, θέτει δυο πράγματι βασικά και ουσιαστικά ερωτήματα, στα οποία θεωρώ ότι θα ήταν σκόπιμο και χρήσιμο να απαντήσω, γιατί ασφαλώς απηχούν τη γνώμη μεγάλου αριθμού συμπατριωτών μας.

Παραθέτω κατ’ αρχήν αυτούσιο το γράμμα:

«Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,

Παίρνοντας θάρρος κι αφορμή απ’ τα τελευταία άρθρα σας στην «Ελευθεροτυπία», σας γράφω ένα γράμμα που ξέρω προκαταβολικά ότι θα σας πειράξει.

Σαν εισαγωγή σας λέγω πως είμαι απ’ αυτούς που αγαπούν πραγματικά τη μουσική σας, απ’ αυτούς που έχουν σκύψει πάνω της με αγάπη και προσοχή, απ’ τον «Επιτάφιο» ως το «Canto General» (όσο μου επιτρέπουν τα οικονομικά μου).

Σας λέγω ότι η μουσική σας και η στάση σας με βοήθησαν πολύ σε δύσκολες ώρες και με οδήγησαν σωστά στην πολιτικοποίησή μου, μιας και είμαι μόλις 18 στα 19.

 Μιλήσατε λοιπόν για τη σχέση σας με την πολιτική και τη μουσική.

Σας κατηγορούν όμως πολλοί, για το ότι εσείς, ο δημιουργός του «Άξιον Εστί», μέσα στη δικτατορία φτιάξατε απλά τραγουδάκια σαν τα «Τραγούδια του Αγώνα», τα «Τραγούδια του Αντρέα» κ. ά. σε ρυθμούς απλούς, εμβατηρίου κ.λπ. Λένε δηλαδή ότι απ’ την ανάμιξη της πολιτικής με το τραγούδι ζημιωμένο βγήκε το τραγούδι, ζημιωμένη βγήκε η μουσική σας και τα τραγούδια σας έχασαν την λαϊκή αμεσότητά τους που είχαν παλιά. Όλα αυτά χωρίς να παραγνωρίζουν την ανάγκη της στιγμής και των καιρών. Πάντως, η γενική εντύπωση είναι ότι τραγούδια σαν τα προδικτατορικά δεν ξαναγράφονται.

Προχτές ένας ταξιτζής μου ‘λεγε: «Όπως θες πάρ’ το φίλε. Ο Μίκης ξόφλησε. Τραγούδια σαν και τα παλιά δεν ξαναγράφει, τον έφαγε η πολιτική. Δεν είμαι αντιδραστικός εγώ που στο λέω. Παλιός του σύντροφος είμαι».

Ξέρω πολύ καλά πως στα δίσεχτα χρόνια γράψατε κι άλλα έργα. Εδώ έρχεται ένα δεύτερο ερώτημα, εξ ίσου μεγάλο και σοβαρό. Πώς εσείς, ένας συνθέτης που βρεθήκατε σε θέση ισχύος με τις εταιρίες με την επιστροφή σας τις αφήσατε να κουμαντάρουν το έργο σας, να σας καθορίζουν τους τραγουδιστές, την κυκλοφορία των δίσκων σας; Έναν ολόκληρο χρόνο δε μετά την επιστροφή σας, να μην έχουν κυκλοφορήσει 18 έργα σας, ίσως γιατί κρίθηκαν μη εμπορικά (η καταμέτρηση έγινε πρόχειρα από μένα από κατάλογο του Γιάννη Φλέσσα και αφορά τα μετά το ΄67 έργα σας μέχρι το ΄74, που είναι ενημερωμένος ο κατάλογος κι ανάμεσά τους τραγούδια αριστουργήματα, σαν το «Ο επιζών» κι άλλα, που δεν ξέρω. Είναι αλήθεια αυτό που δήλωσε ο Μπιθικώτσης πέρυσι τον Φλεβάρη, ότι «εγώ και ο Μίκης θέλουμε να ξανατραγουδήσουμε μαζί αλλά δεν μας αφήνουν οι εταιρίες»;

Εξ άλλου, πώς επιτρέπετε στην κάθε εταιρία να διαφημίζει τραγούδια σας καταξιωμένα δίπλα σε αηδή κατασκευάσματα, όπως τραγούδια του Βοσκόπουλου κ.ά.; Λίγη αυστηρότητα για τον σεβασμό των πνευματικών δημιουργημάτων σας, δεν βλάφτει νομίζω.

Κλείνοντας θα ΄θελα να σας ζητήσω συγγνώμη, να σας παρακαλέσω να μου απαντήσετε είτε ιδιωτικώς είτε -ακόμη καλύτερα- λόγω του γενικού ενδιαφέροντος, από τις πραγματικά ελεύθερες στήλες της «Ελευθεροτυπίας». Ξέρω, όπως σας είπα, ότι ίσως να σας πείραξαν τα παραπάνω αλλά επειδή ξέρω την ευθυκρισία σας και αυτογνωσία σας, δεν δίστασα να σας τα γράψω.

Με εκτίμηση, Δ.Π.

 ΥΓ. Αν θελήσετε τελικά να αναφερθείτε σε τούτο το γραφτό, κάντε το χωρίς χρήση του ονόματός μου, για λόγους προσωπικούς.

 Πάντα ο ίδιος, Δ.Π.»


Για ό,τι αφορά την γνησιότητα και την ποιότητα της δουλειάς μου: Η αναφορά μονάχα στα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ και του ΑΝΤΡΕΑ είναι μονομερής. Στην ίδια περίοδο, δηλαδή την χουντική, συνέθεσα ανάμεσα στα άλλα και τον ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ, το ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ, τα ΕΠΙΦΑΝΙΑ ΑΒΕΡΩΦ, το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ και κυρίως την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ.

Επομένως, δεν αρκέσθηκα μόνο στα απλά. Σαν κορύφωμα όλης της δουλειάς μου θεωρώ το CANTO GENERAL, όπου νομίζω ότι ολοκληρώνονται όλες οι προηγούμενες προσπάθειές μου στην ανάπτυξη του μελωδικού, ρυθμικού και γενικότερα του ηχητικού υλικού. Εδώ ίσως θα πρέπει να υπογραμμισθούν οι συνθήκες μέσα στις οποίες ήμουν αναγκασμένος να συνθέτω: Λ.χ. τα πρώτα τραγούδια του αγώνα («Το Μέτωπο», «Την Πέμπτη ήμουν λεύτερος» κ.λπ.) τα ΄γραψα τον Μάη του ΄67, δηλαδή τις πρώτες μέρες της Δικτατορίας. Η παρανομία για μένα ήταν βαρειά και βαθειά, γιατί τα χαρακτηριστικά μου ήταν πολύ γνωστά. Έτσι, βρισκόμουν κλεισμένος, αμπαρωμένος σ’ ένα δωμάτιο κι όταν το σπίτι είχε επισκέψεις, με βάζανε και ξάπλωνα στο πάνω ράφι σε μια ντουλάπα τοίχου. Κλειδωμένος με συντροφιά ένα θερμός για να μην σκάσω από δίψα, περίμενα να μ’ ανοίξουν χωρίς να είμαι πάντα σίγουρος για το ποιοι θα μ’ ανοίξουν. Γύρω μου όλοι ήσαν τρομοκρατημένοι, γιατί υπήρχε η βεβαιότητα ότι σε περίπτωση ανακάλυψής μου από την Αστυνομία και τον Στρατό που βρισκόταν συνεχώς στα πόδια μας, θα μας εκτελούσαν όλους επί τόπου. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα λοιπόν, έγραψα τα τρία πρώτα τραγούδια του Αγώνα, που τα προόριζα κυρίως για τους παράνομους, που τότε είχε παρθεί η απόφαση να οργανωθούν σε τμήματα κρούσης. Έχοντας στο μυαλό μου τις αναμνήσεις του ΕΛΑΣ, τότε που το τραγούδι ήταν ο πιο πιστός μας σύντροφος και γνωρίζοντας καλά τον ρόλο που έπαιζε για να ορθώνεται το ηθικό μας ιδιαίτερα στις δύσκολες ώρες, προσπάθησα να δώσω στα νέα μου τραγούδια την ίδια απλότητα και αμεσότητα. Έλεγα π.χ. «Δικτατορία, Φασισμός, Τέξας, Αμερικάνοι, θα σας σαρώσει ο λαός, θα ΄ρθει γιορτή μεγάλη. Το Μέτωπο τους Έλληνες καλεί ξανά στη μάχη, Ελευθερία ή Θάνατος το λάβαρό μας γράφει».



Ή «Εγώ είμαι το Μέτωπο, καλώ τους πατριώτες, καλώ τα νιάτα του Μαγιού, καλώ και τους εργάτες, να γίνουν πέλαγο βαθύ τους Παττακούς να πνίξουν».

 Με τα «Τραγούδια του Αντρέα», λυπάμαι για την κρίση του αναγνώστη μας, όμως δεν τα θεωρώ και τόσο «απλά». Γράφτηκαν στα 1968 και λίγες μέρες μετά τη σύνθεση τα μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας (Αύγουστος ΄68). Κι από κει τα πήρε όλος ο κόσμος που μάθαινε μ’ αυτόν τον μαζικό τρόπο επικοινωνίας ότι στην Ελλάδα «βαράνε δυο, βαράνε τρεις, βαράνε χίλιες δεκατρείς» κι ότι «Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο … χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα, μετρώ τους χτύπους, το αίμα μετρώ … μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό».

           

Όλα αυτά ήταν μηνύματα που έπρεπε να φτάσουν στα πέρατα της γης, να ξεσηκώσουν όλους τους ελεύθερους ανθρώπους, να σταματήσει το χέρι των δημίων. Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς τι θα γινόταν στην Ελλάδα αν δεν υπήρχε αυτός ο πρωτοφανής ξεσηκωμός όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων που βρίσκονταν σ’ όλο τον κόσμο, επώνυμων και ανώνυμων; Η γνώμη μου είναι ότι η Ελλάδα θα γινότανε Χιλή. Ότι δηλαδή θα μας έσφαζαν όλους… Ώστε εκείνες τις στιγμές δεν μπορούσε κανείς να έχει τις «αισθητικές ανησυχίες» του ταξιτζή. Έπρεπε να είναι απλός, ίσως και απλοϊκός και κυρίως να ρίχνει μηνύματα και συνθήματα. Δεν κάναμε μουσική ασφαλώς ούτε τέχνη. Κάναμε, όπως το μπορούσαμε, το πατριωτικό και δημοκρατικό μας καθήκον. Προσπαθούσαμε να είμαστε αποτελεσματικοί. Άμεσοι. Βιαστικά. Οδυνηρά. Χωρίς καμμιάν άλλη έγνοια στο κεφάλι μας. Και χωρίς φυσικά να φανταζόμαστε τότε, ότι θα μας γινότανε αυστηρή κριτική γιατί αντί να πίνουμε ήσυχοι το ουίσκυ μας σε κάποια κοσμική ταβέρνα ακούγοντας κάποια «γνήσια» λαϊκή μας δημιουργία, προσπαθούσαμε να συμβάλουμε όπως και όσο μπορούσαμε και με το τραγούδια που το φτιάχναμε με την ψυχή στο στόμα, γιατί δεν ξέρω τι έκανε τότε ο φίλος ταξιτζής και όσοι συμμερίζονται την κριτική του, όμως εγώ βρισκόμουν πάντα είτε ανάμεσα σε δυο κρυψώνες είτε σε δυο συλλήψεις είτε σε δυο φυλακές.


Πριν προχωρήσω στο δεύτερο θέμα, θα πρέπει να αναφερθώ στο δικό μου «παράπονο». Στα 1967 βρισκόμουν στο κορύφωμα της συνθετικής μου προσπάθειας. Μετά τον Λυκαβηττό του 1966 και με την βοήθεια του «Πνευματικού Κέντρου Πειραιά» που διέθετε Συμφωνική Ορχήστρα, Μικτή Χορωδία και Λαϊκή Ορχήστρα, σκόπευα να αφιερωθώ στη δημιουργία λαϊκών ορατορίων. Και να βοηθήσω, ώστε οι συνάδελφοί μου συνθέτες να παρουσιάσουν έργα που απαιτούν μεγάλα τεχνικά μέσα με βάση το Κέντρο του Πειραιά και τον νέο Λυκαβηττό που σχεδιάζαμε για το 1967.

           

Ήρθε η Δικτατορία και τα σάρωσε όλα. Ήμουν 42 χρόνων. Και όταν τέλειωσε το κακό βρέθηκα πενηντάρης. Τα πιο δυνατά, τα πιο δημιουργικά χρόνια για μένα χάθηκαν τελειωτικά. Αυτό που θα ΄γραφα τότε μέσα σε ομαλές συνθήκες, δεν θα γραφεί ποτέ πια. Γιατί όλη μου την φλόγα, την ικμάδα, τη δύναμη την απορρόφησαν ολοκληρωτικά οι δοκιμασίες που για μας ήταν χειρότερες κι από την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Δεν χρειάζεται λοιπόν ο φίλος ταξιτζής για να μου πει ότι αυτό που έπρεπε να κάνω για την τέχνη δεν το έκανα και δεν θα το κάνω ποτέ πια. Αν κάνει κριτική, τότε έχει λάθος κατεύθυνση. Σε άλλους θα πρέπει να την απευθύνει. Στην πολιτεία, στους φίλους του, στον εαυτό του: Γιατί όλοι εσείς που αποτελείτε την κοινωνία, τον λαό, το έθνος –κι εγώ φυσικά ανάμεσά σας- επιτρέψαμε να αναβιώσει η ζούγκλα στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να σπαταλιόνται και να συνθλίβονται ποιος ξέρει πόσα ταλέντα, πόσες ιδιοφυίες, που μέσα σε ομαλές συνθήκες θα προσέφεραν μεγάλο έργο για όλο τον λαό μας. Η περίπτωσή μου, πολύ γνωστή, ας μας βοηθήσει να δούμε το μέγεθος της καταστροφής. Και κυρίως ας μας φωτίσει να μην ξαναπέσουμε σε παρόμοια λάθη.

 Περνώ στο δεύτερο θέμα: Πρόκειται για τις σχέσεις με τις Εταιρίες και με τους Νόμους. Φαίνεται ότι ο φίλος αγνοεί, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, αυτό που συμβαίνει με την βιομηχανία της κουλτούρας. Θ μπορούσα να συμβάλω ουσιαστικά σε κάποια καλυτέρευση, γιατί φυσικά πρόκειται για αληθινή ζούγκλα, όπου κυριαρχεί ο νόμος του ισχυροτέρου (τραστ). Όμως προϋπόθεση γι’ αυτό ήταν να περιβληθώ με κάποιου είδους «εξουσία». Είτε την εξουσία που θα έδινε μια συσπείρωση ανάμεσα στους καλλιτέχνες. Είτε κάποια δύναμη χειροπιαστή που θα μου έδινε ο λαός και η Πολιτεία. Και για μεν το πρώτο, όταν απευθύνθηκα στον πρώτο φίλο καλλιτέχνη (Αύγουστος του ΄74) για να του προτείνω αυτή τη συσπείρωση (είχα πλήρες σχέδιο οργάνωσης και δράσης), μου είπε: «Είσαι ο εχθρός μας. Κι εμείς θα συσπειρωθούμε όλοι εναντίον σου για να σε συντρίψουμε».

Όσο για το δεύτερο, ο λαός, οι φίλοι μου, οι σύντροφοί μου ουσιαστικά με αποδοκίμασαν. Στα 1967 ήμουν μέλος της ηγεσίας της ΕΔΑ, πρόεδρος της ΔΝΛ και βουλευτής. Στην Δικτατορία έγινα πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΜ. Όταν γύρισα, ήμουν ένας απλός πολίτης. Ούτε κόμμα, ούτε νεολαία, ούτε αντιστασιακή οργάνωση, ούτε Βουλή. Επομένως δεν είχα ούτε εξουσιοδότηση ούτε δύναμη να οργανώσω (όπως το σχεδίαζα) ένα καινούριο πλέγμα σχέσεων στον τομέα της Τέχνης που να προστατεύει και τον καλλιτέχνη και το κοινό. Έτσι, αφέθηκα στην κερδοσκοπική μανία των κατοχυρωμένων και κατεστημένων σχέσεων που χαρακτηρίζουν τη ζούγκλα της καλλιτεχνικής μας ζωής χωρίς να μπορέσω να αντιδράσω, μιας και δεν πιστεύω στις ατομικές διαμαρτυρίες αλλά στην ομαδική δράση. Τα κέρδη που προκάλεσα στους άλλους είναι αστρονομικά. Η ζημιά που έκανα στην τέχνη μου, στον εαυτό μου και στο έργο μου είναι βαθειά. Το πείραμα που με την θέλησή μου έκανα επί δεκαπέντε χρόνια, απέτυχε. Δηλαδή θέλησα να αποδείξω ότι ο στρατευμένος καλλιτέχνης υπηρετεί καλλίτερα και την τέχνη και τον λαό του. Το αποτέλεσμα είναι -και σ’ αυτό συμφωνώ με την κριτική και τους φόβους του φίλου επιστολογράφου- ότι η τέχνη μου δεν προχώρησε όσο θα έπρεπε και μπορούσε να προχωρήσει, αν στην οκταετία παρέμενα «ήσυχος». Όσο για τον λαό μας δεν είμαι πια βέβαιος αν θα τον εξυπηρετούσα καλλίτερα με ένα καλλίτερο έργο παρά με τη στάση που τήρησα και που τελικά, όπως φαίνεται, μπορούσε και να λείψει.



 ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr