Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Αιγαίο - του Μίκη Θεοδωράκη 05.04.2018



Πριν από τρία χρόνια, οι «σοφοί» του Πανεπιστημίου του Στάτφορ (ΗΠΑ) προέβλεψαν ότι μετά από λίγο καιρό η Ελλάδα θα χάσει το Αιγαίο. Εκτός αν φροντίσει να επιλέξει ένα ή περισσότερους «προστάτες» σαν ένα φρόνιμο ποίμνιο  που θα πρέπει να είναι!

Σήμερα εμείς καταφέραμε να γίνουμε ως Λαός όχι μόνο ποίμνιο φρόνιμο αλλά και φοβισμένο και υπάκουο στις αποφάσεις και εντολές ξένων και ντόπιων εξουσιαστών. Ταυτόχρονα όμως γίναμε ένα εντελώς διαλυμένο «ποίμνιο» και άβουλο, σε βαθμό που να μη μας δίνουν σημασία και να μη μπορούμε να βρούμε έναν ισχυρό φίλο, (που θα ήταν ίσως κι αυτός «μια κάποια λύση») λόγω του ότι κανείς πια δεν μας παίρνει στα σοβαρά ως κράτος, ως κυβέρνηση και τελικά ως λαό. Έχουμε πλέον καταντήσει μια θλιβερή και ανερμάτιστη μάζα φοβισμένων ανθρώπων που αρέσκεται να τρώει τα σωθικά της.

 Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, δείτε πώς αυτός που τον γελοιοποιούν κυβέρνηση και υπουργοί, έχει καταφέρει να κερδίσει το ενδιαφέρον όλων των εμπλεκομένων ισχυρών της οικουμένης σε σχέση με τους στόχους του (οικονομικούς και γεωστρατηγικούς). Ρωσία, ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιράν κλπ.

 Αυτό το γεγονός, σε συνάρτηση με μια κυβέρνηση - «παιδική χαρά», όπου ο ένας πάει από δω και ο άλλος από κει, εδραιώνει την πεποίθηση του «αστείου» Σουλτάνου (που σε αντίθεση με τους δυτικούς κυβερνήτες των μειοψηφιών έχει πίσω του την μισή Τουρκία) ότι έχει τα χέρια του λυμένα κι έτσι είναι έτοιμος να αρπάξει (σε πρώτη δόση) τα νησιά που έχει βάλει στο μάτι.

 Στο ερώτημα «μπορεί τάχα να εισβάλει σε μια χώρα χωρίς να έχει την κατακραυγή του ΟΗΕ και της Διεθνούς Κοινής Γνώμης, η απάντηση είναι προφανής: Ποια είναι τάχα αυτή η αντίδραση στην κατοχή ενός τμήματος της Συρίας; Και ποια θα είναι αν αύριο-μεθαύριο εισβάλει και στο αμερικανοκρατούμενο Ιράκ; Θα ήθελα τέλος να δω, πώς θα αντιδράσουν οι Αμερικανοί καθώς θα τον βλέπουν να προχωρεί με τεράστια βήματα προς την αγκαλιά του Πούτιν που τρίβει τα χέρια του με τους 400 πυραύλους και τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ του ατομικού αντιδραστήρα.

 Φαντάζομαι τα ειρωνικά χαμόγελα των Τούρκων Στρατηγών με τις πολεμικές ασκήσεις των Καμένου-Τσίπρα, με τις στολές παραλλαγής, όταν σήμερα ακόμα και οι μαθητές του Λυκείου γνωρίζουν ότι εκείνο που προέχει σε μια πολεμική σύρραξη σήμερα δεν είναι πια τόσο η ανδρεία των στρατιωτών αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων των πολεμικών όπλων.

 Εμείς οι Σπιθίτες είμαστε τελικά οι μόνοι που δικαιωθήκαμε από τις εξελίξεις, γιατί παραμείναμε ακλόνητοι στα πιστεύω μας και γιατί το μίσος μας για τον φασισμό-ναζισμό, τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλεία το δείξαμε σε μάχες σώμα με σώμα και όχι με συκοφαντικούς χαρτοπόλεμους. Και αυτά τα πιστεύω είναι που τους ενοχλούν, για να φτάνουν να μας κατηγορούν ότι δήθεν έχουμε αλυτρωτικές βλέψεις εναντίον των γειτόνων μας, όταν μονάχα εμείς είχαμε και έχουμε το θάρρος να απορρίψουμε την ονοματολογία και με την παράλληλη ανάληψη των δικών μας ευθυνών να προτείνουμε μια λύση που θα εξασφαλίσει την ειρηνική συνύπαρξη με τους βόρειους γείτονές μας και που συνοψίζεται ως εξής: «Ας εξακολουθήσουν οι Σκοπιανοί να ζουν με τον «εθνικό» τους μύθο, εμείς όμως δεν πρόκειται ποτέ να τους νομιμοποιήσουμε ιστορικά, επειδή ακριβώς θεωρούμε ότι υπάρχει μία μόνο Μακεδονία, η Ελληνική».

 Ανέφερα την λέξη «ιστορικά», γιατί η ιστορία και ο πολιτισμός είναι που έχουν σημασία και όχι τα εδάφη στα οποία έζησαν πριν 2000 χρόνια οι αρχαίοι Μακεδόνες. Αν αυτό καταγγέλλεται ως «πατριδοκαπηλεία», τότε αυτοί που μας κατηγορούν συμπορεύονται με τους εθνομηδενιστές που μισούν όλες τις λέξεις και τις έννοιες που έχουν να κάνουν με το ελληνικό έθνος, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας και που επί πλέον δείχνουν ότι περιφρονούν επιδεικτικά το κείμενο της ομιλίας μου στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 4 Φλεβάρη, που άκουσαν εκατομμύρια Έλληνες πολίτες μέσα κι έξω από την Ελλάδα.

 Ένα κείμενο που το κατεστημένο των κομμάτων και του Τύπου φαίνεται ότι το φοβήθηκε τόσο πού, ώστε να το θάψει μεγαλοπρεπώς δείχνοντας πόσο λίγο σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στη σημερινή Ελλάδα όσοι θεωρούν τον εαυτό τους ως ταγούς του Λαού.

 Οχυρωμένοι λοιπόν πίσω από το γεγονός ότι δεν έχουμε παρωπίδες και επομένως βλέπουμε μακριά και καθαρά, προειδοποιούμε σήμερα με συναίσθημα εθνικής ευθύνης ότι το Αιγαίο κινδυνεύει.

 Τέλος, θα θέλαμε να φωνάξουμε για ακόμα μια φορά στον Ελληνικό Λαό «Έλληνες ξυπνήστε!», γιατί όπως πολύ σωστά προέβλεψαν οι «φίλοι» μας του Πανεπιστημίου του Στάτφορ, χωρίς το Αιγαίο δεν υπάρχει Ελλάδα…

 Εάν κι αυτή τη φορά μιλώ σε ώτα μη ακουόντων, πρέπει να πω ότι το λιγότερο που μ’ ενδιαφέρει τη στιγμή αυτή είναι το ποιοι έχουν την ευθύνη. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι σε ώρες μεγάλου κινδύνου η ευθύνη μάς βαραίνει όλους. Σκεφτείτε το!

 Όπως είναι γνωστό, οι Τούρκοι είχαν ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό αποβατικά γυμνάσια με στόχο τα νησιά μας. Κάποτε υπήρχε η «ισορροπία του τρόμου» που μας θωράκιζε. Σήμερα δεν υπάρχει πια. Προέχει η Οικονομία και τα Γεωστρατηγικά συμφέροντα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι για τα θέματα της εθνικής μας ασφάλειας υπάρχουν έμπειροι και πιστοί πατριώτες υπεύθυνοι των αμυντικών μας δυνάμεων. Δεν βλάπτει όμως να δούμε πρόχειρα ποιος είναι ο κατάλογος των ενδεχομένων φίλων μας που θα έσπευδαν να μας βοηθήσουν σε περίπτωση ανάγκης. Το ΝΑΤΟ; Και γιατί να προτιμήσει εμάς από τους Τούρκους; Οι βόρειοι γείτονες; Αυτοί είναι έτοιμοι να εισβάλουν από την Ήπειρο ως την Θράκη. Οι ΗΠΑ; Για ποιους λόγους; Οικονομικούς; Γεωστρατηγικούς; Όμως αυτούς τη στιγμή αυτή τους ενδιαφέρει να μη χάσουν την Τουρκία αφήνοντάς την εξ ολοκλήρου στην αγκαλιά του Πούτιν. Στο σημείο αυτό η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι συντριπτικά υπέρ των Τούρκων. Η Ρωσία; Γι’ αυτήν ισχύουν οι ίδιοι ακριβώς λόγοι που ισχύουν για τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη; Και εκεί επίσης υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα που κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ της Τουρκίας.

 Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει τάχα ελληνική εξωτερική πολιτική; Η παραπάνω εικόνα μάς δείχνει ότι δεν είχαμε και δεν έχουμε δική μας εξωτερική πολιτική που να βασίζεται αποκλειστικά στα συμφέροντα της χώρας μας. Κι αυτό γιατί κανείς δεν τολμά όχι να σκεφτεί αλλά ούτε να ψελλίσει τις λέξεις «Εθνική Ανεξαρτησία». Όμως εδώ και τώρα έρχεται η πληρωμή του λογαριασμού. Εδώ και τώρα ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι με το καθεστώς της εξάρτησης που ακολούθησε το τέλος του εμφυλίου πολέμου και υπάρχει έως σήμερα, έχουμε μεταβάλει την πατρίδα μας σε καρυδότσουφλο, έρμαιο των ανέμων της Ιστορίας, που τώρα δεν θα είναι πια απλοί άνεμοι αλλά μια θύελλα, που αν κρίνω από όσα βλέπω, δεν απασχολεί σοβαρά την πολιτική ηγεσία της χώρας συνολικά.

 Γι’ αυτό επαναλαμβάνω ότι την τελική ευθύνη σε ώρες κρίσιμες όπως αυτές που περνάμε τώρα και που θα γίνονται ολοένα και πιο επικίνδυνες για την ίδια την επιβίωσή μας, την έχουμε όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες.

 Γι’ αυτό βοηθείστε να φτάσει η φωνή μου όσο γίνεται πιο πλατειά. Εσείς οφείλετε να σπάσετε το πέπλο της σιωπής με το οποίο με έχουν τυλίξει όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για όλες αυτές τις αθλιότητες που ζήσαμε, που ζούμε και που θα ζήσουμε.

 Αθήνα, 4.4.2018 

   Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Δημήτρη Κουτσούμπα του Σπύρου Βούλγαρη




Αγαπητέ κύριε Δημήτρη Κουτσούμπα, 

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τη συνέντευξή σας στην εφημερίδα Documento, στις 11 Φεβρουαρίου 2018, όπως την αναδημοσίευσε η ιστοσελίδα 902.gr. 

Στην ερώτηση της δημοσιογράφου «Πώς κρίνετε την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο;» απαντήσατε: «Το συλλαλητήριο αυτό, όπως και το αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης, τόσο από την άποψη των διοργανωτών, όσο και από την άποψη των ομιλιών, των συνθημάτων και του περιεχόμενου, εκθείαζε τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, έδινε άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό, καλλιεργούσε τον αλυτρωτισμό σε βάρος γειτονικών λαών, έριχνε νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού του λαού με την ονοματολογία και αποσιωπούσε τα κεντρικά προβλήματα της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ  που ήδη σας έχω περιγράψει.» 

Θέλω λοιπόν κύριε Κουτσούμπα, να σας θέσω μερικά ερωτήματα. 

Ήμουν στο Θέατρο της Πέτρας εκείνη την Τετάρτη στις 3 Ιουνίου 2015 στην εκδήλωση- συναυλία που έκανε το ΚΚΕ για να τιμήσει τον Μίκη Θεοδωράκη και στις 29 Ιουλίου 2015 διάβασα στο www.902.gr  τη χειρόγραφη ευχετήρια επιστολή σας στον Μίκη για τα γενέθλιά του. Γράφετε  στην επιστολή σας, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ: «Αγαπημένε μας σύντροφε Μίκη, Ανήμερα της επετείου των 90 χρόνων σου, εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, αισθανόμαστε την ανάγκη να σου πούμε για μια ακόμα φορά, ένα μεγάλο ''ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ''. Είναι τεράστια η προσφορά σου στο λαό μας, στην πατρίδα μας. Η πολιτιστική επανάσταση που έφερες, η συνεισφορά σου στην εργατική - λαϊκή αφύπνιση, μέσα από τα υπέροχα τραγούδια σου, μέσα από όλο το ανυπέρβλητο έργο σου, θα μας συνοδεύουν, θα συνοδεύουν την πορεία της Ελλάδας ''των ταπεινών και καταφρονεμένων'', στον αιώνα τον άπαντα.»

Συμφωνώ με την τοτινή άποψή σας, όπως εκφράζεται στην επιστολή σας και θέλω να σας ρωτήσω:
Η απάντησή σας στην παραπάνω ερώτηση της δημοσιογράφου αναφέρεται και στον Μίκη Θεοδωράκη; Γιατί για τον Μίκη σας ρώτησε, όχι για όλους τους ομιλητές. Αν η απάντησή σας συμπεριλαμβάνει και τον Μίκη Θεοδωράκη, οδηγούμαι να σκεφτώ ότι εδώ υπάρχει μία ανακολουθία.  Το 2015 τον λέτε σύντροφο και το 2018 ξεστομίζετε τέτοιες απόψεις. Είμαι βέβαιος ότι διαβάσατε ή παρακολουθήσατε από την τηλεόραση την αντιιμπεριαλιστική, διεθνιστική και πατριωτική ομιλία του Μίκη. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Για πολιτικό εκκρεμές δεν σας είχα…

Αν η απάντησή σας συμπεριλαμβάνει και τον Μίκη, σας ρωτώ: Πώς είναι δυνατόν να λέτε για τον σύντροφό σας τον Μίκη, τον αγωνιστή, τον φορέα της πολιτιστικής επανάστασης, που η προσφορά του στον λαό και την πατρίδα είναι τεράστια και όλη η ΚΕ του ΚΚΕ του στέλνει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» ότι η ομιλία του «εκθείαζε τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, έδινε άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό, καλλιεργούσε τον αλυτρωτισμό σε βάρος γειτονικών λαών, έριχνε νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού του λαού με την ονοματολογία και αποσιωπούσε τα κεντρικά προβλήματα της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ»; 

Αλήθεια, στο Θέατρο της Πέτρας τιμήσατε έναν από αυτούς εκθειάζουν τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, δίνουν άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό, καλλιεργούν τον αλυτρωτισμό σε βάρος γειτονικών λαών, ρίχνουν νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού του λαού με την ονοματολογία; Όχι βέβαια! Τιμήσατε τον αγωνιστή της ελευθερίας, τον πατριώτη, τον διεθνιστή, τον οικουμενικό Έλληνα μουσουργό, τον άνθρωπο που βασανίστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε επειδή είναι κομμουνιστής. Τώρα πώς τολμάτε να λέτε αυτά που λέτε για τον Μίκη; Δεν ντρέπεστε; 

Τον Μίκη, κύριε Κουτσούμπα, τον είδα στο Σύνταγμα στα 1999 κι από κάτω μια λαοθάλασσα για να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας από το ΝΑΤΟ κι ύστερα τον είδα στο Βελιγράδι, επάνω στη γέφυρα να διευθύνει τη συναυλία, για να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Εσάς δεν σας είδα εκεί.
Τον Μίκη τον είδα να υψώνει τη φωνή του μαζί μας ενάντια στους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Εσάς δεν σας είδα εκεί. 

Τον Μίκη τον είδα το 2010, όταν το Πασοκ παρέδωσε την εθνική κυριαρχία της πατρίδας μου, να παίρνει τους δρόμους και να ξεσηκώνει χιλιάδες λαού. Εσάς δεν σας είδα εκεί μαζί μας. 

Τον Μίκη τον είδα να κάνει κατάληψη της πλατείας Αριστοτέλους το 2011, υπερασπιζόμενος την δημοκρατία. Εσάς δεν σας είδα εκεί μαζί μας. 

Τον Μίκη τον είδα το 2012 να τον ψεκάζουν με χημικά τα ΜΑΤ. Εσάς δεν σας είδα εκεί μαζί μας. 

Δεν σας έχω δει πουθενά. Εκείνον τον έχω δει παντού, όπου ο λαός μας ξεσηκώνεται, πονά, υποφέρει κι αγωνίζεται. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια εκείνος, κυρίως, ενώνει και ξεσηκώνει τον λαό. Και ξεσηκώνει πολλές χιλιάδες. Ειλικρινά, στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις και στα συλλαλητήρια που οργάνωσε ο Μίκης, δεν ρώτησα ποτέ τους διπλανούς μου εκεί στους δρόμους τι ψηφίζουν. Ξέρετε γιατί; Γιατί όλοι συμφωνούσαν με αυτά που έλεγε ο Μίκης. Ο σύντροφός μου ο Μίκης και δικός σας σύντροφος, όπως τον αποκαλέσατε εγγράφως. Όμως, κύριε Κουτσούμπα, εσάς δεν σας είδα ποτέ εκεί που ο Μίκης συσπείρωνε τον κόσμο. Έχετε σκεφτεί ότι αν τον στηρίζατε, ότι αν στηρίζατε όλους εμάς, σήμερα η Ελλάδα ίσως να ήταν ελεύθερη; Έχετε συνειδητοποιήσει την ευθύνη που έχετε αναλάβει; Την ευθύνη να μην οργανώνετε παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης; Την ευθύνη να μην αναγνωρίζετε ότι το πρόβλημα της χώρας είναι ότι δεν έχει εθνική ανεξαρτησία; Δεν κινούνται όλα στη ζωή μόνο γύρω από το μεροκάματο. Χαμηλόμισθος είμαι και εγώ αλλά ξέρω ότι ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα, παύει να έχει οντότητα. 

Ο οικονομίστικος αγώνας δεν οδηγεί πουθενά, το γνωρίζετε αυτό.  

Αλλά απαντήστε μου και σε ένα ηθικό ερώτημα: Πώς το βαστάει η συνείδησή σας να  γράφετε τέτοιες βαριές κατηγορίες για έναν σύντροφό σας;  

Λέτε, κύριε Κουτσούμπα, ότι αγωνίζεστε για τον λαό, για την εργατική τάξη. Επομένως και για εμένα. Αλλά στους αγώνες που είμαι εγώ, δηλαδή  εκεί που είναι ο Μίκης, εσείς δεν είστε ποτέ. 

Αλλά λέτε ότι και για εμένα αγωνίζεστε. Πώς αγωνίζεστε για εμένα; Αφού λείπετε. Μόνο στην τηλεόραση σας βλέπω ατσαλάκωτο. Και στη Βουλή σας βλέπω στον ίδιο χώρο με τους φασίστες. Τι δουλειά έχετε με τους φασίστες στον ίδιο χώρο; Τι δουλειά έχετε με τους πατριδοκάπηλους, σκοταδιστές νεοναζί; 

Ξεχάσατε μάλλον ότι ο Μίκης  ήταν ένας από τους μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής και σήμερα λέτε ότι η ομιλία του στο συλλαλητήριο «εκθείαζε τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία, έδινε άλλοθι στο σκοταδισμό, το φασισμό και το ναζισμό». Εκτός αν δεν το είπατε για την ομιλία του Μίκη. Αλλά πώς είναι δυνατόν να μην το είπατε, όταν η δημοσιογράφος ξεκάθαρα σας ρώτησε «πώς κρίνετε την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη»; 

Κύριε Κουτσούμπα, μέχρι πρότινος πίστευα ότι τα στελέχη του ΚΚΕ και κυρίως ο Γενικός Γραμματέας του μιλούσαν στα ίσα και σταράτα, αντρίκεια, δηλαδή. Με αυτή σας τη συνέντευξη με διαψεύσατε. 

Ξέρετε, κύριε Κουτσούμπα, γιατί σας τα γράφω αυτά; Γιατί τόσον καιρό που δεν σας έγραφα, ενώ είχατε  επιχειρήσει να προσβάλετε τον Μίκη, δεν κοιμόμουν τα βράδια. Εγώ, κύριε Κουτσούμπα, θέλω να κοιμάμαι με τη συνείδησή μου ήσυχη, γι αυτό δημοσιεύω αυτήν την επιστολή.  

Αλήθεια εσείς, κύριε Κουτσούμπα, μετά από όλα αυτά τα ποταπά που ξεστομίσατε ενάντια στον Μίκη Θεοδωράκη, κοιμάστε τα βράδια; Κι αν ναι, πώς μπορείτε; 

Φιλικά,

Σπύρος Βούλγαρης

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΓΙΑΤΙ ΘΥΣΙΑΣΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ


Τέσσερα άρθρα του Μίκη Θεοδωράκη από την “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” του 1975





Φίλος αναγνώστης που θέλει να τηρήσει εδώ την ανωνυμία, θέτει δυο πράγματι βασικά και ουσιαστικά ερωτήματα, στα οποία θεωρώ ότι θα ήταν σκόπιμο και χρήσιμο να απαντήσω, γιατί ασφαλώς απηχούν τη γνώμη μεγάλου αριθμού συμπατριωτών μας.

Παραθέτω κατ’ αρχήν αυτούσιο το γράμμα:

«Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,

Παίρνοντας θάρρος κι αφορμή απ’ τα τελευταία άρθρα σας στην «Ελευθεροτυπία», σας γράφω ένα γράμμα που ξέρω προκαταβολικά ότι θα σας πειράξει.

Σαν εισαγωγή σας λέγω πως είμαι απ’ αυτούς που αγαπούν πραγματικά τη μουσική σας, απ’ αυτούς που έχουν σκύψει πάνω της με αγάπη και προσοχή, απ’ τον «Επιτάφιο» ως το «Canto General» (όσο μου επιτρέπουν τα οικονομικά μου).

Σας λέγω ότι η μουσική σας και η στάση σας με βοήθησαν πολύ σε δύσκολες ώρες και με οδήγησαν σωστά στην πολιτικοποίησή μου, μιας και είμαι μόλις 18 στα 19.

 Μιλήσατε λοιπόν για τη σχέση σας με την πολιτική και τη μουσική.

Σας κατηγορούν όμως πολλοί, για το ότι εσείς, ο δημιουργός του «Άξιον Εστί», μέσα στη δικτατορία φτιάξατε απλά τραγουδάκια σαν τα «Τραγούδια του Αγώνα», τα «Τραγούδια του Αντρέα» κ. ά. σε ρυθμούς απλούς, εμβατηρίου κ.λπ. Λένε δηλαδή ότι απ’ την ανάμιξη της πολιτικής με το τραγούδι ζημιωμένο βγήκε το τραγούδι, ζημιωμένη βγήκε η μουσική σας και τα τραγούδια σας έχασαν την λαϊκή αμεσότητά τους που είχαν παλιά. Όλα αυτά χωρίς να παραγνωρίζουν την ανάγκη της στιγμής και των καιρών. Πάντως, η γενική εντύπωση είναι ότι τραγούδια σαν τα προδικτατορικά δεν ξαναγράφονται.

Προχτές ένας ταξιτζής μου ‘λεγε: «Όπως θες πάρ’ το φίλε. Ο Μίκης ξόφλησε. Τραγούδια σαν και τα παλιά δεν ξαναγράφει, τον έφαγε η πολιτική. Δεν είμαι αντιδραστικός εγώ που στο λέω. Παλιός του σύντροφος είμαι».

Ξέρω πολύ καλά πως στα δίσεχτα χρόνια γράψατε κι άλλα έργα. Εδώ έρχεται ένα δεύτερο ερώτημα, εξ ίσου μεγάλο και σοβαρό. Πώς εσείς, ένας συνθέτης που βρεθήκατε σε θέση ισχύος με τις εταιρίες με την επιστροφή σας τις αφήσατε να κουμαντάρουν το έργο σας, να σας καθορίζουν τους τραγουδιστές, την κυκλοφορία των δίσκων σας; Έναν ολόκληρο χρόνο δε μετά την επιστροφή σας, να μην έχουν κυκλοφορήσει 18 έργα σας, ίσως γιατί κρίθηκαν μη εμπορικά (η καταμέτρηση έγινε πρόχειρα από μένα από κατάλογο του Γιάννη Φλέσσα και αφορά τα μετά το ΄67 έργα σας μέχρι το ΄74, που είναι ενημερωμένος ο κατάλογος κι ανάμεσά τους τραγούδια αριστουργήματα, σαν το «Ο επιζών» κι άλλα, που δεν ξέρω. Είναι αλήθεια αυτό που δήλωσε ο Μπιθικώτσης πέρυσι τον Φλεβάρη, ότι «εγώ και ο Μίκης θέλουμε να ξανατραγουδήσουμε μαζί αλλά δεν μας αφήνουν οι εταιρίες»;

Εξ άλλου, πώς επιτρέπετε στην κάθε εταιρία να διαφημίζει τραγούδια σας καταξιωμένα δίπλα σε αηδή κατασκευάσματα, όπως τραγούδια του Βοσκόπουλου κ.ά.; Λίγη αυστηρότητα για τον σεβασμό των πνευματικών δημιουργημάτων σας, δεν βλάφτει νομίζω.

Κλείνοντας θα ΄θελα να σας ζητήσω συγγνώμη, να σας παρακαλέσω να μου απαντήσετε είτε ιδιωτικώς είτε -ακόμη καλύτερα- λόγω του γενικού ενδιαφέροντος, από τις πραγματικά ελεύθερες στήλες της «Ελευθεροτυπίας». Ξέρω, όπως σας είπα, ότι ίσως να σας πείραξαν τα παραπάνω αλλά επειδή ξέρω την ευθυκρισία σας και αυτογνωσία σας, δεν δίστασα να σας τα γράψω.

Με εκτίμηση, Δ.Π.

 ΥΓ. Αν θελήσετε τελικά να αναφερθείτε σε τούτο το γραφτό, κάντε το χωρίς χρήση του ονόματός μου, για λόγους προσωπικούς.

 Πάντα ο ίδιος, Δ.Π.»


Για ό,τι αφορά την γνησιότητα και την ποιότητα της δουλειάς μου: Η αναφορά μονάχα στα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ και του ΑΝΤΡΕΑ είναι μονομερής. Στην ίδια περίοδο, δηλαδή την χουντική, συνέθεσα ανάμεσα στα άλλα και τον ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ, το ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ, τα ΕΠΙΦΑΝΙΑ ΑΒΕΡΩΦ, το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ και κυρίως την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ.

Επομένως, δεν αρκέσθηκα μόνο στα απλά. Σαν κορύφωμα όλης της δουλειάς μου θεωρώ το CANTO GENERAL, όπου νομίζω ότι ολοκληρώνονται όλες οι προηγούμενες προσπάθειές μου στην ανάπτυξη του μελωδικού, ρυθμικού και γενικότερα του ηχητικού υλικού. Εδώ ίσως θα πρέπει να υπογραμμισθούν οι συνθήκες μέσα στις οποίες ήμουν αναγκασμένος να συνθέτω: Λ.χ. τα πρώτα τραγούδια του αγώνα («Το Μέτωπο», «Την Πέμπτη ήμουν λεύτερος» κ.λπ.) τα ΄γραψα τον Μάη του ΄67, δηλαδή τις πρώτες μέρες της Δικτατορίας. Η παρανομία για μένα ήταν βαρειά και βαθειά, γιατί τα χαρακτηριστικά μου ήταν πολύ γνωστά. Έτσι, βρισκόμουν κλεισμένος, αμπαρωμένος σ’ ένα δωμάτιο κι όταν το σπίτι είχε επισκέψεις, με βάζανε και ξάπλωνα στο πάνω ράφι σε μια ντουλάπα τοίχου. Κλειδωμένος με συντροφιά ένα θερμός για να μην σκάσω από δίψα, περίμενα να μ’ ανοίξουν χωρίς να είμαι πάντα σίγουρος για το ποιοι θα μ’ ανοίξουν. Γύρω μου όλοι ήσαν τρομοκρατημένοι, γιατί υπήρχε η βεβαιότητα ότι σε περίπτωση ανακάλυψής μου από την Αστυνομία και τον Στρατό που βρισκόταν συνεχώς στα πόδια μας, θα μας εκτελούσαν όλους επί τόπου. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα λοιπόν, έγραψα τα τρία πρώτα τραγούδια του Αγώνα, που τα προόριζα κυρίως για τους παράνομους, που τότε είχε παρθεί η απόφαση να οργανωθούν σε τμήματα κρούσης. Έχοντας στο μυαλό μου τις αναμνήσεις του ΕΛΑΣ, τότε που το τραγούδι ήταν ο πιο πιστός μας σύντροφος και γνωρίζοντας καλά τον ρόλο που έπαιζε για να ορθώνεται το ηθικό μας ιδιαίτερα στις δύσκολες ώρες, προσπάθησα να δώσω στα νέα μου τραγούδια την ίδια απλότητα και αμεσότητα. Έλεγα π.χ. «Δικτατορία, Φασισμός, Τέξας, Αμερικάνοι, θα σας σαρώσει ο λαός, θα ΄ρθει γιορτή μεγάλη. Το Μέτωπο τους Έλληνες καλεί ξανά στη μάχη, Ελευθερία ή Θάνατος το λάβαρό μας γράφει».



Ή «Εγώ είμαι το Μέτωπο, καλώ τους πατριώτες, καλώ τα νιάτα του Μαγιού, καλώ και τους εργάτες, να γίνουν πέλαγο βαθύ τους Παττακούς να πνίξουν».

 Με τα «Τραγούδια του Αντρέα», λυπάμαι για την κρίση του αναγνώστη μας, όμως δεν τα θεωρώ και τόσο «απλά». Γράφτηκαν στα 1968 και λίγες μέρες μετά τη σύνθεση τα μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας (Αύγουστος ΄68). Κι από κει τα πήρε όλος ο κόσμος που μάθαινε μ’ αυτόν τον μαζικό τρόπο επικοινωνίας ότι στην Ελλάδα «βαράνε δυο, βαράνε τρεις, βαράνε χίλιες δεκατρείς» κι ότι «Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο … χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα, μετρώ τους χτύπους, το αίμα μετρώ … μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό».

           

Όλα αυτά ήταν μηνύματα που έπρεπε να φτάσουν στα πέρατα της γης, να ξεσηκώσουν όλους τους ελεύθερους ανθρώπους, να σταματήσει το χέρι των δημίων. Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς τι θα γινόταν στην Ελλάδα αν δεν υπήρχε αυτός ο πρωτοφανής ξεσηκωμός όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων που βρίσκονταν σ’ όλο τον κόσμο, επώνυμων και ανώνυμων; Η γνώμη μου είναι ότι η Ελλάδα θα γινότανε Χιλή. Ότι δηλαδή θα μας έσφαζαν όλους… Ώστε εκείνες τις στιγμές δεν μπορούσε κανείς να έχει τις «αισθητικές ανησυχίες» του ταξιτζή. Έπρεπε να είναι απλός, ίσως και απλοϊκός και κυρίως να ρίχνει μηνύματα και συνθήματα. Δεν κάναμε μουσική ασφαλώς ούτε τέχνη. Κάναμε, όπως το μπορούσαμε, το πατριωτικό και δημοκρατικό μας καθήκον. Προσπαθούσαμε να είμαστε αποτελεσματικοί. Άμεσοι. Βιαστικά. Οδυνηρά. Χωρίς καμμιάν άλλη έγνοια στο κεφάλι μας. Και χωρίς φυσικά να φανταζόμαστε τότε, ότι θα μας γινότανε αυστηρή κριτική γιατί αντί να πίνουμε ήσυχοι το ουίσκυ μας σε κάποια κοσμική ταβέρνα ακούγοντας κάποια «γνήσια» λαϊκή μας δημιουργία, προσπαθούσαμε να συμβάλουμε όπως και όσο μπορούσαμε και με το τραγούδια που το φτιάχναμε με την ψυχή στο στόμα, γιατί δεν ξέρω τι έκανε τότε ο φίλος ταξιτζής και όσοι συμμερίζονται την κριτική του, όμως εγώ βρισκόμουν πάντα είτε ανάμεσα σε δυο κρυψώνες είτε σε δυο συλλήψεις είτε σε δυο φυλακές.


Πριν προχωρήσω στο δεύτερο θέμα, θα πρέπει να αναφερθώ στο δικό μου «παράπονο». Στα 1967 βρισκόμουν στο κορύφωμα της συνθετικής μου προσπάθειας. Μετά τον Λυκαβηττό του 1966 και με την βοήθεια του «Πνευματικού Κέντρου Πειραιά» που διέθετε Συμφωνική Ορχήστρα, Μικτή Χορωδία και Λαϊκή Ορχήστρα, σκόπευα να αφιερωθώ στη δημιουργία λαϊκών ορατορίων. Και να βοηθήσω, ώστε οι συνάδελφοί μου συνθέτες να παρουσιάσουν έργα που απαιτούν μεγάλα τεχνικά μέσα με βάση το Κέντρο του Πειραιά και τον νέο Λυκαβηττό που σχεδιάζαμε για το 1967.

           

Ήρθε η Δικτατορία και τα σάρωσε όλα. Ήμουν 42 χρόνων. Και όταν τέλειωσε το κακό βρέθηκα πενηντάρης. Τα πιο δυνατά, τα πιο δημιουργικά χρόνια για μένα χάθηκαν τελειωτικά. Αυτό που θα ΄γραφα τότε μέσα σε ομαλές συνθήκες, δεν θα γραφεί ποτέ πια. Γιατί όλη μου την φλόγα, την ικμάδα, τη δύναμη την απορρόφησαν ολοκληρωτικά οι δοκιμασίες που για μας ήταν χειρότερες κι από την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Δεν χρειάζεται λοιπόν ο φίλος ταξιτζής για να μου πει ότι αυτό που έπρεπε να κάνω για την τέχνη δεν το έκανα και δεν θα το κάνω ποτέ πια. Αν κάνει κριτική, τότε έχει λάθος κατεύθυνση. Σε άλλους θα πρέπει να την απευθύνει. Στην πολιτεία, στους φίλους του, στον εαυτό του: Γιατί όλοι εσείς που αποτελείτε την κοινωνία, τον λαό, το έθνος –κι εγώ φυσικά ανάμεσά σας- επιτρέψαμε να αναβιώσει η ζούγκλα στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να σπαταλιόνται και να συνθλίβονται ποιος ξέρει πόσα ταλέντα, πόσες ιδιοφυίες, που μέσα σε ομαλές συνθήκες θα προσέφεραν μεγάλο έργο για όλο τον λαό μας. Η περίπτωσή μου, πολύ γνωστή, ας μας βοηθήσει να δούμε το μέγεθος της καταστροφής. Και κυρίως ας μας φωτίσει να μην ξαναπέσουμε σε παρόμοια λάθη.

 Περνώ στο δεύτερο θέμα: Πρόκειται για τις σχέσεις με τις Εταιρίες και με τους Νόμους. Φαίνεται ότι ο φίλος αγνοεί, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, αυτό που συμβαίνει με την βιομηχανία της κουλτούρας. Θ μπορούσα να συμβάλω ουσιαστικά σε κάποια καλυτέρευση, γιατί φυσικά πρόκειται για αληθινή ζούγκλα, όπου κυριαρχεί ο νόμος του ισχυροτέρου (τραστ). Όμως προϋπόθεση γι’ αυτό ήταν να περιβληθώ με κάποιου είδους «εξουσία». Είτε την εξουσία που θα έδινε μια συσπείρωση ανάμεσα στους καλλιτέχνες. Είτε κάποια δύναμη χειροπιαστή που θα μου έδινε ο λαός και η Πολιτεία. Και για μεν το πρώτο, όταν απευθύνθηκα στον πρώτο φίλο καλλιτέχνη (Αύγουστος του ΄74) για να του προτείνω αυτή τη συσπείρωση (είχα πλήρες σχέδιο οργάνωσης και δράσης), μου είπε: «Είσαι ο εχθρός μας. Κι εμείς θα συσπειρωθούμε όλοι εναντίον σου για να σε συντρίψουμε».

Όσο για το δεύτερο, ο λαός, οι φίλοι μου, οι σύντροφοί μου ουσιαστικά με αποδοκίμασαν. Στα 1967 ήμουν μέλος της ηγεσίας της ΕΔΑ, πρόεδρος της ΔΝΛ και βουλευτής. Στην Δικτατορία έγινα πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΜ. Όταν γύρισα, ήμουν ένας απλός πολίτης. Ούτε κόμμα, ούτε νεολαία, ούτε αντιστασιακή οργάνωση, ούτε Βουλή. Επομένως δεν είχα ούτε εξουσιοδότηση ούτε δύναμη να οργανώσω (όπως το σχεδίαζα) ένα καινούριο πλέγμα σχέσεων στον τομέα της Τέχνης που να προστατεύει και τον καλλιτέχνη και το κοινό. Έτσι, αφέθηκα στην κερδοσκοπική μανία των κατοχυρωμένων και κατεστημένων σχέσεων που χαρακτηρίζουν τη ζούγκλα της καλλιτεχνικής μας ζωής χωρίς να μπορέσω να αντιδράσω, μιας και δεν πιστεύω στις ατομικές διαμαρτυρίες αλλά στην ομαδική δράση. Τα κέρδη που προκάλεσα στους άλλους είναι αστρονομικά. Η ζημιά που έκανα στην τέχνη μου, στον εαυτό μου και στο έργο μου είναι βαθειά. Το πείραμα που με την θέλησή μου έκανα επί δεκαπέντε χρόνια, απέτυχε. Δηλαδή θέλησα να αποδείξω ότι ο στρατευμένος καλλιτέχνης υπηρετεί καλλίτερα και την τέχνη και τον λαό του. Το αποτέλεσμα είναι -και σ’ αυτό συμφωνώ με την κριτική και τους φόβους του φίλου επιστολογράφου- ότι η τέχνη μου δεν προχώρησε όσο θα έπρεπε και μπορούσε να προχωρήσει, αν στην οκταετία παρέμενα «ήσυχος». Όσο για τον λαό μας δεν είμαι πια βέβαιος αν θα τον εξυπηρετούσα καλλίτερα με ένα καλλίτερο έργο παρά με τη στάση που τήρησα και που τελικά, όπως φαίνεται, μπορούσε και να λείψει.



 ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Οι αδερφωμένοι συστημικοί ενάντια στον Μίκη - Της Αναστασίας Βούλγαρη



Ενωμένη η συστημική αριστερά επιτίθεται μαζί με την κυβέρνηση στον Μίκη Θεοδωράκη, επειδή ήταν ο κεντρικός ομιλητής στο πανελλήνιο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, που έγινε στις 4 Φεβρουαρίου 2018 στην πλατεία Συντάγματος. 

Η επίθεση εντάθηκε περισσότερο όταν ο Μίκης στις 16 Φεβρουαρίου ζήτησε Δημοψήφισμα με τη δήλωσή του-απάντηση στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ο οποίος είπε ότι «ο όρος “Μακεδονία” στην ονομασία της ΠΓΔΜ είναι δεδομένος». 

Ο Μίκης επιχείρησε, για πολλοστή φορά μετά το 2010, να ενώσει τον λαό. Ο λαός ανταποκρίθηκε και πάλι στο κάλεσμα του Μίκη, αλλά οι ίδιοι κομματικοί μηχανισμοί της αριστεράς, σε ρόλο αναχώματος του συστήματος,  μαζί με τους οπαδούς τους ξαναμπήκαν εμπόδιο στην λαϊκή ενότητα.

Με πρωτοφανή συγχρονισμό και πρωτοφανή σύμπνοια μέλη, ψηφοφόροι και οπαδοί όλων των κομμάτων της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και σε μία πρωτοφανή  σύμπνοια με την κυβέρνηση εφόρμησαν  στο διαδίκτυο (κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) να κατασπαράξουν τον Μίκη Θεοδωράκη.

Ακατανόμαστες ύβρεις, κατάρες και πρόστυχα λόγια γράφτηκαν  με ασύλληπτο σαδισμό και γέμισαν το διαδίκτυο. Τόσο απάνθρωπα και τόσο χυδαία που θα τα ζήλευαν ακόμη και οι ίδιοι οι βασανιστές του Μίκη.   

Ιστοσελίδες και ιστολόγια που διατηρούν κομματικά μέλη και φίλοι του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ επιδίδονται σε έναν αγώνα κατασυκοφάντησης του Μίκη και διαστρέβλωσης της ομιλίας του στο συλλαλητήριο. 

Εθνομηδενιστές ηγετίσκοι και αρθρογράφοι, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές περσόνες, όλοι υπάλληλοι του συστήματος, κήρυξαν τον πόλεμο ενάντια στον Θεοδωράκη. Από κάτω τους οι αδαείς και φανατικοί οπαδοί τους,  ως χρήσιμα εργαλεία του συστήματος. 

Όλοι αυτοί, που σήμερα ενώθηκαν ενάντια στον Μίκη, είναι οι ίδιοι που πολέμησαν με νύχια και με δόντια τη Σπίθα. Είναι οι ίδιοι που χτύπησαν κάθε προσπάθεια του Μίκη για τη δημιουργία Μετώπου την περίοδο 2010-2012 και έτσι άνοιξαν τον δρόμο στη σημερινή ζοφερή κατάσταση. 

Φοβούνται τον Μίκη και τη δύναμη του λαού

Ο Θεοδωράκης στο συλλαλητήριο τους ξεμπρόστιασε, γι αυτό πέρασαν σε ανοικτή, δημόσια και απροκάλυπτη επίθεση. Τώρα ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που σπιλώνουν, λοιδορούν και πολεμούν κάθε προσπάθεια επικοινωνίας και ενότητας των λαϊκών δυνάμεων. Οι διώκτες του λαού  φανερώθηκαν. 

Οι σημερινοί φανεροί διώκτες του Θεοδωράκη είναι τα πολιτικά παιδιά των στελεχών του δογματικού γραφειοκρατικού μηχανισμού, που κατασκεύαζαν ψευδή δημοσιεύματα και τα διοχέτευαν στις αστικές εφημερίδες την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης. Εκείνα δε τα στελέχη ήταν τα πολιτικά παιδιά  του δογματικού γραφειοκρατικού μηχανισμού που κατέλαβε τα καθοδηγητικά όργανα της Αριστεράς από τον Εμφύλιο και μετά. Ήταν και είναι το απόστημα επάνω στο σώμα της πραγματικής Αριστεράς. 

Ο Θεοδωράκης στο συλλαλητήριο έσπασε το απόστημα και τώρα τρέχει το πύον. Θα καθαρίσει η πληγή και μετά θα επουλωθεί. Κι έτσι το σώμα θα είναι και πάλι υγιές, ώστε να κυοφορήσει και να γεννήσει τη Νέα Αριστερά. 

Οι αδελφωμένοι συστημικοί φοβούνται μήπως πραγματοποιηθεί το όραμα της λαϊκής ενότητας με στόχο την απελευθέρωση, γι αυτό παριστάνουν ότι ενοχλήθηκαν με το «αριστερόστροφος φασισμός» που είπε ο Μίκης και με τον σαρκασμό του προς όλους εκείνους οι οποίοι μέρες πριν το συλλαλητήριο τον κατηγορούσαν ότι «θα πάει να ξεπλύνει τους φασίστες». Παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν ότι «αριστερόστροφος» σημαίνει εκείνος που παριστάνει τον αριστερό και όχι ο αριστερός. Ότι δεν κατάλαβαν ότι ο Μίκης, υπερασπιζόμενος και πάλι την πραγματική Αριστερά, αυτό που ουσιαστικά είπε είναι ότι μέσα στην αριστερά έχουν παρεισφρήσει στοιχεία αντι-αριστερά. Τρέμουν στην ιδέα ότι αποκαλύπτεται ότι τα αντι-αριστερά στοιχεία είναι αυτοί οι ίδιοι.

Φοβούνται, γιατί αποκαλύφθηκε ότι στηρίζουν υπόγεια την κυβέρνηση. 

Πιάστηκαν από μια ομάδα φασιστών που εμφανίστηκαν (με δική τους πρωτοβουλία άραγε;) δύο-τρεις ώρες πριν το συλλαλητήριο, φυσικά για να τους πάρει η κάμερα, για να γράφουν επί 17 ημέρες ότι ο Μίκης έγινε φασίστας! (Και μόνο που αναγκάζομαι να το γράψω αυτό ντρέπομαι για λογαριασμό τους). 

Δεν είχε προλάβει να τελειώσει το συλλαλητήριο και το διαδίκτυο ήταν ήδη γεμάτο με τις ασχημίες τους. Γιατί; 

Διότι φοβήθηκαν επειδή κατάλαβαν αμέσως ότι το ένα- ενάμιση εκατομμύριο που ήταν στο Σύνταγμα ήταν από όλες τις παρατάξεις του δημοκρατικού τόξου και από όλες τις κοινωνικές τάξεις και κυρίως από τα λαϊκά και μικροαστικά στρώματα. 

Αυτό σημαίνει ότι ο λαός εκείνες τις ώρες ήταν ενωμένος κάτω από ένα εθνικό πρόταγμα που ξεπερνούσε το πρόβλημα του ονόματος των Σκοπίων και αναδείκνυε το βασικό και κυρίαρχο ζήτημα: Της Εθνικής Ανεξαρτησίας. 

Έτσι, βάλθηκαν να διαλύσουν και πάλι το λαϊκό κίνημα που γεννιόταν εκείνη τη στιγμή, επειδή γνωρίζουν ότι η δύναμη του ενωμένου λαού είναι ικανή να διεκδικήσει και να κατακτήσει την εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή την ελευθερία της πατρίδας, που σημαίνει την ελευθερία του κάθε Έλληνα και της κάθε Ελληνίδας. 

Οι αριθμοί αποκαλύπτουν 

Έγραψε ο Στέλιος Ελληνιάδης στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς: «Οι επιτόπιες μετρήσεις της ΚΑΠΑ Research που δημοσιεύτηκαν στο Βήμα επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις των αυτοπτών. Το 87% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι ο βασικός λόγος συμμετοχής στο συλλαλητήριο ήταν η έκφραση της αντίθεσης στις εξελίξεις στο “σκοπιανό”. Οι πολίτες που πήραν μέρος δεν άλλαξαν γνώμη για το όνομα “Μακεδονία” από τα συλλαλητήρια του 1992, ενώ τα στελέχη που προέρχονται από ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΣΥΝ άλλαξαν. Γιατί άραγε; Μπήκε πιο βαθιά ο αμερικανικός δάκτυλος;»

Πολλή σωστή ερώτηση, την θέτουμε και εμείς.

«Σύμφωνα με την ΚR, ο καταμερισμός, σε επίπεδο πολιτικής τοποθέτησης, ήταν περίπου 54% Κέντρο και Δεξιά και 36% Κέντρο και Αριστερά, με πιο ισχυρό στο σύνολο το Κέντρο, συν ένα 10% που δεν έδωσε συγκεκριμένη πολιτική επιλογή. Κοινό σημείο της πλειονότητας αυτού του πολύμορφου πλήθους, πέρα από το “μακεδονικό”, ήταν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 που ψηφίστηκε από το 52% των παρόντων στο συλλαλητήριο, σύμφωνα με την έρευνα της ΚR, έναντι του 24% που ψήφισε ΝΑΙ (οι υπόλοιποι δήλωσαν ότι δεν ψήφισαν ή έριξαν λευκό και άκυρο). […] Η αντίθεση στα κόμματα εξουσίας εκφράστηκε εντονότερα και σαφέστερα από ένα 29% που δήλωσε απερίφραστα ότι είναι τόσο απογοητευμένο και θυμωμένο που επιθυμεί την “ανατροπή του συστήματος”, ενώ μόνο ένα φτωχό 7% εμπιστεύεται ακόμα τα κόμματα.»


Τι κατόρθωσε ο Μίκης

Με την παρουσία του συσπείρωσε τον ελληνικό λαό, ο οποίος έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα στην οικουμένη: «Είμαστε όρθιοι!» 

Ανέδειξε τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Πατριωτισμού και της Πατριωτικής Αριστεράς και τη ρεαλιστική δυνατότητα ενότητάς τους. 

Αποκάλυψε ότι «υπάρχει ένα βαθύ κράτος που συνωμοτεί με άλλες διεθνείς δυνάμεις εναντίον της ακεραιότητας της χώρας μας» (Από την ομιλία του). 

Αποκάλυψε τα ιμπεριαλιστικά σχέδια του ΝΑΤΟ στην περιοχή. (ΝΑΤΟ σημαίνει βιομηχανίες θανάτου. Πόλεμος, όλεθρος, σφαγή και εξανδραποδισμός. Άραγε, οι σημερινοί διώκτες του Μίκη αναρωτήθηκαν μήπως άθελά τους παίζουν το παιχνίδι των νατοϊκών κύκλων;)
Προκάλεσε αναταραχή στις γεωπολιτικές εξελίξεις και απέτρεψε (μέχρι στιγμής) την εκχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο γειτονικό κράτος. 

Απογύμνωσε το σύστημα και τους συμμάχους του.

Απογύμνωσε την κομματοκρατία και έδειξε ποιοι και γιατί πολεμούν τη λαϊκή ενότητα.
Φανέρωσε ποιοι και γιατί ρίχνουν νερό στον μύλο του νεοναζισμού.

Φανέρωσε ποιοι και γιατί εξυπηρετούν υπόγεια τα δόλια σχέδια των βιομηχανιών θανάτου. 

Η παρουσία του Γιώργου Κασιμάτη

«Το 46% των διαδηλωτών», γράφει ο Σ. Ελληνιάδης, «δήλωσαν στην ΚR ότι από όλους τους ομιλητές τούς εξέφρασε περισσότερο ο Μίκης, με δεύτερο τον συνταγματολόγο Γιώργο Κασιμάτη, με 19%, και μόλις τρίτο τον μητροπολίτη Σύρου με 10%.»

Αυτό σημαίνει ότι η δυναμική των δύο πολιτικών ανδρών είναι ικανή να συσπειρώσει και ενώσει το 65% του λαού σε ένα παλλαϊκό μέτωπο με στόχους: α) Την απελευθέρωση από τη δουλεία που έχει επιβληθεί στη χώρα από το 2010, β) την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, η οποία έχει παραχωρηθεί στους δανειστές «αμετάκλητα και άνευ όρων», ήδη από το πρώτο μνημόνιο και γ) την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας. 

Ο Γιώργος Κασιμάτης, τόνισε ότι το συλλαλητήριο ήταν η πρώτη πανεθνική έκφραση υπεράσπισης του άρθρου 120 του Συντάγματος. Με τη δήλωσή του αυτή  υποδηλώνει ότι δεν λειτουργεί το πολίτευμα, ότι οι πολιτικές ηγεσίες και οι κυβερνήσεις δεν λειτουργούν προς τον σκοπό της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τα δεσμά της εθνικής της κυριαρχίας και από την κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος, οπότε συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 120 του Συντάγματος.

Ο Γιώργος Κασιμάτης  ανέδειξε ότι το Σκοπιανό είναι «η συνέχεια των γεωπολιτικών βλέψεων» των Μεγάλων Δυνάμεων όπως έχουν ήδη εκφραστεί από το 2010 στα παράνομα μνημόνια. 


Το νέο μεγάλο μας ΟΧΙ

Οι φοβισμένοι διώκτες του Θεοδωράκη επιδίδονται, ως άλλοι Ιεροεξεταστές,  σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών. Καθυβρίζουν δημόσια ή μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων φίλους και συνεργάτες του Μίκη και επιδιώκουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο που συμμετείχε στο συλλαλητήριο.

Δεν το καταφέρνουν, γιατί εμείς με την παρουσία μας είπαμε το νέο μεγάλο μας ΟΧΙ. 

ΟΧΙ στην παραχώρηση του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας.
ΟΧΙ στην υποδούλωση που μας επιβλήθηκε.
ΟΧΙ στην παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας.
ΟΧΙ δεν παραδινόμαστε
ΟΧΙ δεν είμαστε ραγιάδες

Υποστήριξαν τον Μίκη και τον λαό

Ο Στάθης Παναγούλης πρώτος από όλους,  ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο καθηγητής Παναγιώτης Δόικος, προσωπικότητες της Αριστεράς, του Δημοκρατικού και Προοδευτικού χώρου, γνωστοί καλλιτέχνες, αλλά και προσωπικότητες της δημοσιογραφίας, αλλά και πολλοί πολίτες έγραψαν καταπληκτικά κείμενα υποστήριξης του Μίκη.

Αυτό συνέβη για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα και δείχνει μια ώριμη στιγμή και μια ανάγκη. Ανάγκη για την αναβίωση εκείνης της Αριστεράς που εκπροσωπεί ο Μίκης,  δηλαδή της ΕΑΜικής. Εκείνης της πραγματικής Αριστεράς που κατόρθωσε να ενώσει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ενάντια στον κατακτητή. 

Ακόμα δείχνει  ότι ωριμάζουν οι συνθήκες για την ενότητα του λαού. Γιατί όλοι όσοι δημόσια υποστήριξαν τον Μίκη, στην ουσία υποστήριξαν  τον ίδιο τον λαό. 

Πρόταση

Έχουν χρέος, λοιπόν, όλοι αυτοί οι πολύτιμοι φίλοι μας που δεν φοβήθηκαν να σταθούν στο πλευρό του Θεοδωράκη, του Κασιμάτη, του λαού και όλων εμάς και να βοηθήσουν στην περαιτέρω συσπείρωση των Δημοκρατικών Πατριωτικών Δυνάμεων και με σύνθημα ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΛΑΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!

Αναστασία Βούλγαρη
Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 2018

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Μίκης Θεοδωράκης: «Είμαι πατριώτης διεθνιστής, πιστός στην ιδεολογία της νιότης μου»

 Συνέντευξη στον Γιώργο Παπαϊωάννου



Ο Μίκης Θεοδωράκης δέχτηκε τελευταία αρκετά πυρά από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου και του Τύπου, κυρίως από εκείνους που τάσσονται με την πλευρά της κυβέρνησης και της Αριστεράς διαφόρων αποχρώσεων. Η βασική κατηγορία είχε να κάνει βέβαια με τη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο του Συντάγματος για τη Μακεδονία, αλλά και με το περιεχόμενο της ομιλίας που εκφώνησε εκεί. Ο Δρόμος μίλησε με τον Μίκη Θεοδωράκη και παρουσιάζει σήμερα τη συνέντευξη που μας παραχώρησε. «Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός» δηλώνει ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης και επαναλαμβάνει ότι είναι «πατριώτης διεθνιστής» όπως όλοι εκείνοι «που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ», ενώ αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο εκείνος βίωσε ορισμένα από τα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του 40. Όσο για τις κατηγορίες περί σύμπλευσης με τη… Χρυσή Αυγή, τις αντιμετωπίζει φυσικά ως αστειότητες, τονίζοντας ότι αυτή δεν ήταν παρά «μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά». Η Συντακτική Επιτροπή του Δρόμου αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει τον Μίκη Θεοδωράκη για τη συνέντευξη που με χαρά παρουσιάζουμε σήμερα στους αναγνώστες μας.



Πολλοί αποδίδουν εθνικιστικό χαρακτήρα στις τελευταίες λαϊκές εκδηλώσεις για τη Μακεδονία. Ποια η δική σας γνώμη;

Πρώτα-πρώτα, η Ελλάδα δεν είχε διεκδικητικές βλέψεις σε ξένα εδάφη. Ακόμα και στην περίπτωση της Βορείου Ηπείρου (Νότιας Αλβανίας) όπου ζουν ακόμα Έλληνες και της Μικράς Ασίας όπου ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πλειοψηφία έναντι των Τούρκων από το 800 π.Χ. ως το 1922. Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός. Υπάρχουν φυσικά και οι υπερπατριώτες εθνικιστές, όμως αυτοί αποτελούν γραφικές περιπτώσεις μη υπολογίσιμων μειοψηφιών. Γιατί είναι βέβαιο ότι οι 400.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής είχαν ως κίνητρο για την ψήφο τους αυτή τη διαμαρτυρία και ελάχιστοι την αποδοχή της ναζιστικής ιδεολογίας μιας χούφτας φανατικών οπαδών εκτός τόπου και χρόνου.

Στην ομιλία σας στο Σύνταγμα, δηλώσατε πατριώτης και διεθνιστής. Στις μέρες μας αυτό προξενεί εντύπωση σε κάποιους…

Ο πατριώτης διεθνιστής ανήκει σ’ αυτούς που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ. Σ’ αυτούς ανήκα κι εγώ, ένας από τους ελάχιστους που είναι ακόμα ζωντανοί και ακόμα ένας από τις μερικές δεκάδες που έχουμε μείνει όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια ως σήμερα πιστοί στην ιδεολογία της νιότης μας. Είχα την τύχη να είμαι μέσα στους εβδομήντα που το ΚΚΕ επέλεξε μέσα από εκατοντάδες χιλιάδες για την κομματική σχολή. Μια μέρα όμως, σ’ ένα μάθημα με δάσκαλο τον Μήτσο Παρτσαλίδη, σηκώθηκα και του είπα: «Σύντροφε, δεν κάνω γι’ αυτή τη δουλειά. Όμως σας δηλώνω, ότι θα είμαι πρώτος σε όλες τις μάχες που μας περιμένουν». Αυτός ο διχασμός με βοήθησε να είμαι στην πράξη από τους πρώτους στις θυσίες και ταυτόχρονα να έχω σκέψη ελεύθερη και ανεξάρτητη.

«…Δεν χορτάσανε να με τιμωρούν. Ποιοι; Κάθε φορά ψάχνουνε να βρούνε ένα πάτημα. Τι βρήκαν τώρα, ύστερα από μισό και πλέον αιώνα; Ότι… συνέπλευσα με την Χρυσή Αυγή! Δηλαδή με μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά. Την είδε κανείς; Κανείς! Μόνο μια φωτογραφία και ένα-δυο πλάνα όλα κι όλα. Ήταν σιωπηλοί ακροατές όπως τόσοι και τόσοι από όλες τις πτέρυγες της Βουλής και όλες τις κομματικές παρατάξεις»

Πώς καθόρισε αυτό τη μετέπειτα πορεία σας;

Με βοήθησε να βλέπω πρώτα τα δικά μου σφάλματα και να τα διορθώνω με μεγάλο κόστος απέναντι σε μια ηγεσία που δεν ήθελε να δει τα δικά της σφάλματα, με αποτέλεσμα να οδηγήσει το Κόμμα, τον Λαό και τη χώρα στο απόλυτο Χάος. Αυτό ακριβώς το συνειδητοποίησα στο Δ΄ Τάγμα των πολιτικών εξορίστων στη Μακρόνησο, στα 1949, την ημέρα που ο Νίκος Ζαχαριάδης κατηγόρησε ανοιχτά τον Γιώργο Σιάντο, Γραμματέα του ΚΚΕ στα κρίσιμα χρόνια της ξένης κατοχής και της Μάχης του Δεκέμβρη στα 1944, που τη διηύθυνε ο ίδιος προσωπικά. Την εποχή εκείνη ήμουν διμοιρίτης του Εφεδρικού ΕΛΑΣ και το γεγονός που προανέφερα, το ότι δηλαδή είχα ελεύθερη και ανεξάρτητη σκέψη και παράλληλα βρισκόμουν στην πρώτη γραμμή με τη σιδερένια πειθαρχία που απαιτεί ο ένοπλος αγώνας, με έκανε να διαπιστώσω από τότε την προδοσία του Σιάντου, δηλαδή αυτό που αποκάλυψε ο Ζαχαριάδης πέντε χρόνια αργότερα, όταν πια είχαν χαθεί στον εμφύλιο που μας επιβάλανε οι Άγγλοι δεκάδες χιλιάδες αγόρια και κορίτσια κι απ’ τις δυο μεριές και όταν η Ελλάδα είχε οδηγηθεί σε πλήρη διάλυση.
Ποιες ήταν οι συνέπειες της ελεύθερης και ανεξάρτητης σκέψης μου; Η τοπική ηγεσία του κόμματος και του ΕΛΑΣ, παρά το γεγονός ότι με έβλεπαν να μάχομαι με πειθαρχία και θάρρος στην πρώτη γραμμή, με πέρασαν από Έκτακτο Ανταρτοδικείο τα Χριστούγεννα του 1944, το οποίο με καταδίκασε σε θάνατο! Χωρίς να υπολογίζουν ότι οι Εγγλέζοι με τα τανκς ήταν σε απόσταση αναπνοής και ότι είχα αναλάβει την στρατιωτική ηγεσία ενός λόχου που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή. Ήμαστε ξαπλωμένοι πίσω από μια μάντρα περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να μας επιτεθούν και τότε ανακοινώθηκε με το χωνί ότι είχα καταδικαστεί και ότι έστελναν πολιτοφύλακες για να μας εκτελέσουν, εμένα και τον Τριαντάφυλλο, που ήταν επικεφαλής του δεύτερου λόχου (εγώ ήμουν στον πρώτο). Εκείνη τη στιγμή έριξε το εγγλέζικο τανκ την πρώτη βολή από την οδό Αρτάκης. Ενώ ήμασταν πλάι-πλάι ξαπλωμένοι με τα αυτόματα έτοιμα να υποδεχθούμε το πρώτο κύμα της επίθεσης, γυρίζει προς το μέρος μου ο Τριαντάφυλλος και μου λέει: «Για φαντάσου συναγωνιστή να μας σκοτώσουν οι δικοί μας! Δεν είναι απίστευτο;». Και πάνω στην τελευταία του λέξη, μια σφαίρα στο μέτωπο του Τριαντάφυλλου ανοίγει μια πληγή σαν τριαντάφυλλο, ενώ τα μάτια του ορθάνοιχτα με ρωτούν… Πώς να του απαντήσω;

«Ο πατριώτης διεθνιστής ανήκει σ’ αυτούς που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ. Σ’ αυτούς ανήκα κι εγώ, ένας από τους ελάχιστους που είναι ακόμα ζωντανοί και ακόμα ένας από τις μερικές δεκάδες που έχουμε μείνει όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια ως σήμερα πιστοί στην ιδεολογία της νιότης μας»

Ακολούθησαν τα χρόνια της εξορίας, η Μακρόνησος από όπου πέρασε σημαντικό τμήμα της γενιάς σας.

Στη Μακρόνησο άρχισαν κάποτε να μας προετοιμάζουν γι’ αυτό που μας περίμενε στην χαράδρα του Α΄ Τάγματος, λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα. Εμείς κοιμόμαστε στις σκηνές και έξω βρέχει και ο βοριάς ουρλιάζει. Ξαφνικά ακούμε και ανθρώπινα ουρλιαχτά. Το πρωί τρέχουμε στα συρματοπλέγματα και βρίσκουμε ριγμένα επάνω στα σιδερένια αγκάθια σώματα παραμορφωμένα από τα βασανιστήρια. Άλλοι είναι νεκροί και άλλοι μόλις αναπνέουν. Μήνυμα, σαν να θέλανε να μας προειδοποιήσουν: «Αυτό σας περιμένει». Στις 26 Μαρτίου του 1949 μας καλούν στην πλατεία: «Όσοι γεννήθηκαν το 1925 και 1926, ένα βήμα μπροστά. Ετοιμάστε ένα μικρό μπόγο. Σε μισή ώρα αναχωρείτε για το Α΄ Τάγμα». Πείτε μου εσείς τι να σκεφτώ. Η κομματική οργάνωση με καλεί και μου λέει: «Σου αναθέτουμε στη μεταγωγή να φροντίσεις να κρατηθεί ψηλά το ηθικό σας». Όταν μας βασανίζουν στην χαράδρα, είμαστε τριακόσιοι. Την επόμενη μέρα, όταν συνήλθα, ήμουν μόνος, ξαπλωμένος μέσα σε λίμνη αίματος και περιστοιχισμένος από τα ανθρώπινα κτήνη των βασανιστών, που καθώς με βλέπανε να κείτομαι με σπασμένα πλευρά, χέρια και πόδια, με βαθειές πληγές στο κρανίο και το στόμα γεμάτο αίμα που μ’ έπνιγε, γλύφανε τα χείλη τους μπροστά στο ανυπεράσπιστο θύμα τους. Τότε βλέπω τον θηριώδη Μοίραρχο της Χωροφυλακής που μας συνόδευε και που σε όλο το δρόμο διέταζε τους χωροφύλακες να μας χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων τους, τον βλέπω λοιπόν να έχει γονατίσει, να μου σκουπίζει με το μαντήλι του το αίμα από το πρόσωπο και τα μάτια μου και τρομοκρατημένος να μου λέει: «Παιδί μου, παιδί μου, υπόγραψε! Αυτοί είναι κανίβαλοι!». Τον κοιτάζω και συγκινούμαι και προσπαθώ να του πω δυο λόγια. Όμως το αίμα μου πνίγει τη φωνή μου. Τελικά κατορθώνω να του πω «Όχι, όχι». «Γιατί παιδί μου;». «Γιατί είμαι Κρητικός!».

Θυμάστε καλά βέβαια τα στιγμιότυπα εκείνης της σκληρής και συγκλονιστικής εποχής. Κι άλλοι τα θυμήθηκαν αυτές τις μέρες, ανέσυραν πολύ παλιές ιστορίες για να σας επιτεθούν…

Είπα πριν, με μια λέξη, όσα είχα να πω για την προδομένη μου νιότη. Από τότε δεν χορτάσανε να με τιμωρούν. Ποιοι; Κάθε φορά ψάχνουνε να βρούνε ένα πάτημα. Τι βρήκαν τώρα, ύστερα από μισό και πλέον αιώνα; Ότι… συνέπλευσα με την Χρυσή Αυγή! Δηλαδή με μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά. Την είδε κανείς; Κανείς! Μόνο μια φωτογραφία και ένα-δυο πλάνα όλα κι όλα. Ήταν σιωπηλοί ακροατές όπως τόσοι και τόσοι από όλες τις πτέρυγες της Βουλής και όλες τις κομματικές παρατάξεις. Γιατί τελικά τι ήταν η συγκέντρωση; Χιλιάδες χιλιάδων Λαού και δυο ομιλίες που σφράγισαν την ιδεολογική-πολιτική ταυτότητα. Η ομιλία του Καθηγητή Κασιμάτη και η δική μου. Και φυσικά ο χαιρετισμός του Μιχάλη Πατσίκα συνεργάτη μου μαζί με τον Όθωνα Ιακωβίδη από τον καιρό της «Σπίθας» και της εκπροσώπου της Συντονιστικής Επιτροπής των Μακεδονικών Συλλόγων απ’ όλο τον κόσμο.

ΠΗΓΗ:www.e-dromos.gr

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΙΚΗΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΔΟΙΚΟΥ




Στην πιο κρίσιμη εθνική στιγμή του, και καθώς εδώ και κοντά δέκα χρόνια υποφέρει κάτω από τον ζυγό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ελληνικός λαός νικά μέσα του τις σειρήνες της υποτέλειας και διαδηλώνει παντού την αντίθεσή του στη σχεδιασμένη παράδοση του ονόματος –και όχι μόνο– της Μακεδονίας. Παντού, και προπάντων στην πρωτεύουσά του. Εκεί, στο τεράστιο, ακομμάτιστο Συλλαλητήριό του, γυρεύει έναν μεγάλο, διορατικό και γενναίο, πανεθνικό εκφραστή του. Και ευτυχώς τον βρίσκει φυσικά μακριά από το σχεδόν ολοκληρωτικά παραδομένο Κοινοβούλιο. 

Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν εκεί. Γιατί είναι και θα είναι πάντα εδώ. Με την παρουσία του και τη μουσική του να πάλλονται στο βάθος της ψυχής μας. Ο Μίκης ήταν εκεί, για εμάς. Βαδίζοντας στα ενενήντα τρία του χρόνια φώτισε το Όχι στην εθνική απειλή, αποκάλυψε τους αφ’ υψηλού φορείς της υποτέλειας, μας έκανε να ξανανιώσουμε ότι η αγάπη μας για όλες τις πατρίδες του κόσμου αρχίζει από την αγάπη μας για την Ελλάδα και άρθρωσε τον αποφασιστικό, ευφυή πολιτικό λόγο της αλήθειας. Και έτσι μας εμψύχωσε όπως και όσο κανείς. Βλέποντας και ακούγοντας αυτόν το πολύτιμο, μέγιστο Έλληνα, σκέφτηκα πως αν ήταν είκοσι χρόνια νεότερος, η Ελλάδα τώρα δεν θα ήταν η ίδια. Θα είχε αρχίσει να βγαίνει στο φως. 

Σκέφτηκα όμως και πόσο κουράγιο δίνει αυτή η ιστορική ομιλία του Μίκη σε όσους πιστεύουμε μαζί του στη δύναμη της ενότητας. Αυτής που μπορεί να αφήσει πίσω της τους εξουσιομανείς, μηδενιστές πολιτικούς και να απελευθερώσει τον κρυμμένο ενωτικό λόγο που ετοιμάζει την αγωνιστική δράση του στην υπαρξιακή μας ετοιμότητα για τη μεγάλη συνάντηση που ονειρευόμαστε.

Βέβαια σκέφτηκα και εκείνους που δεν αντέχουνε τα ιδανικά. Και πασχίζουν –άλλοτε ανόητα ή γελοία, άλλοτε μικρόψυχα και άλλοτε επικίνδυνα και αρπακτικά– να σβήσουν το φως που γεννά ο Μίκης – και ο κάθε μεγάλος άνθρωπος.

Αλλά το φως είναι άπλετο, και η μεγαλόψυχη λάμψη του σβήνει το θλιβερό τους σάλεμα. Η Ελλάδα τούς ξέρει και τους πολεμά από τότε που γεννήθηκε. Το κακό τους μοιάζει επίμονο, αλλά είναι απλώς παρασιτικό. Νικιούνται, γιατί κανένα μεγάλο ιδανικό δεν αγγίζεται από τον φθόνο τους. Στο τέλος τούς περιμένει ξανά η αυτολύπηση.

Μίκη, το έχουμε καταλάβει: στο άδειο εγώ του μηδενισμού απαντούμε με τον οίστρο της δημιουργίας και τη νίκη της εθνικής αυτοκατάφασης. Μέσα στο φως που μας ενώνει, έχουμε δρόμο μπροστά μας. Το ξέρεις όμως: στην ευλογημένη και ενωμένη πατρίδα που ονειρεύεσαι, είμαστε μαζί και είμαστε εδώ.

Για έναν ελεύθερο κόσμο. Για μια ελεύθερη Ελλάδα.

Παναγιώτης Δόικος
Αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης   
Θεσσαλονίκη, 18 Φεβρουαρίου 2018

ΠΗΓΗ: https://theodorakism.blogspot.gr

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ Α. ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ



Το βράδυ της Δευτέρας 12 Φεβρουαρίου στo καφέ - τσαγιερί «Τhe RITZ»   η Λέσχη Φίλων του Μίκη Θεοδωράκη στη Θεσσαλονίκη  παρουσίασε  το νέο βιβλίο της Αναστασίας Βούλγαρη 

«Μίκης Θεοδωράκης, Μονόλογοι, Διάλογοι και το Μονοπάτι προς το μέλλον: Συνοπτική παρουσίαση»

Για το βιβλίο μίλησαν : 

Η Χρυσούλα Ανδρέου μέλος της «Λέσχης Φίλων του Μίκη Θεοδωράκη στη Θεσσαλονίκη». 
Ο Παναγιώτης Δόικος αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης .
Ο Τριαντάφυλλος Σερμέτης ποιητής και συγγραφέας .
Ο Θανάσης Γιώγλου ερευνητής της ελληνικής μουσικής και μουσικός παραγωγός.

Και η συγγραφέας Αναστασία Βούλγαρη

Την εκδήλωση συντόνισε η δημοσιογράφος 
Μαρία Αναγνωστίδου

Στο κλείσιμο της βραδιάς ο πιανίστας και συνθέτης Λεονάρδος Βαλενστάιν έπαιξε και τραγούδησε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ



Σε απάντηση των σημερινών δηλώσεων του κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Τζανακόπουλου, που σύμφωνα με δημοσιεύματα είπε ότι «ο όρος “Μακεδονία” στην ονομασία της ΠΓΔΜ είναι δεδομένος», ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε τα εξής, τα οποία είχε τονίσει και στην ομιλία του στο Συλλαλητήριο του Συντάγματος,

1) Έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας που λόγω των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίσαμε από τον Εμφύλιο και μετά αφήσαμε για 60 χρόνια να χρησιμοποιείται έστω και άτυπα το όνομα «Μακεδονία» χωρίς να διαμαρτυρηθούμε. Η συνέπεια από αυτή την ολιγωρία των κυβερνήσεών μας είναι α) να έχουν ανατραφεί γενιές και γενιές με το όνομα αυτό και όλα τα υπόλοιπα, γεγονός που δίνει την εντύπωση ότι είναι μάταιο ή ακόμα και άδικο να το αλλάξουν και β) να υπάρχει καθολική σχεδόν αναγνώρισή τους με το όνομα αυτό.

2) Η λύση θα μπορούσε να είναι α) να αφήσουμε τους Σκοπιανούς να εξακολουθούν να χρησιμοποιούν «εσωτερικά» το όνομα αυτό και β) επειδή είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Μακεδονία ήταν και είναι Ελληνική, να μην τους αναγνωρίσουμε ποτέ με το όνομα αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να τους δώσουμε την ιστορική νομιμοποίηση

3) Να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την ειρηνική συνύπαρξη με το κράτος των Σκοπίων.

4) Για όσο καιρό εξακολουθούν να έχουν σε ισχύ τις αλυτρωτικές διατάξεις του Συντάγματός τους και με κάθε τρόπο να διεκδικούν την ιστορική μας ταυτότητα, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να έχουν την ψήφο μας για την ένταξή τους στην ΕΟΚ και στο ΝΑΤΟ.

Η τυχόν απομάκρυνση από την απόφαση των πολιτικών αρχηγών το 1992 υπό την αιγίδα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι πράξη ιστορικά απαράδεκτη, στα όρια της εθνικής μειοδοσίας.

5) Κι επειδή όπως τόνισε και στην ομιλία του στο Σύνταγμα, καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει τόσο σοβαρές για την χώρα αποφάσεις, ούτε κυβέρνηση πλειοψηφίας ούτε καν η ίδια η Βουλή, η μόνη «σώφρων» απόφαση από πλευράς της σημερινής κυβέρνησης είναι να καταφύγει στην κρίση του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού με τη διενέργεια Δημοψηφίσματος’

Αθήνα,  16.2.2018

Από το γραφείο του Μίκη Θεοδωράκη

ΠΗΓΗ: www.mikistheodorakis.gr