Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912 103 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ


THESSALONIKI 1912

Η 26η Οκτωβρίου έχει διπλή σημασία για τη Θεσσαλονίκη, καθώς πρόκειται τόσο για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου αγίου της πόλης, όσο και για την ημερομηνία απελευθέρωσής της κατά τη «Μεγάλη Εξόρμηση» του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου.
Η απελευθέρωση της πόλης, μετά από αιώνες τουρκοκρατίας, αποτελεί για πολλούς το αποκορύφωμα των Βαλκανικών Πολέμων: Η «νύμφη του Θερμαϊκού» διεκδικήθηκε τόσο από τον ελληνικό όσο και τον βουλγαρικό στρατό (που επεδίωκε την υλοποίηση της Μεγάλης Βουλγαρίας της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου), σε μια «κούρσα-θρίλερ» με στόχο την κατάκτηση της πόλης- για την οποία μάλιστα σημειώθηκε και η πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και στον αρχιστράτηγο και διάδοχο του θρόνου, Κωνσταντίνο, που αργότερα θα έρχονταν αντιμέτωποι σε αυτό που έμελλε να ονομαστεί «Εθνικός Διχασμός».
Η πορεία προς τη Θεσσαλονίκη
Με τον ελληνικό στρατό και το πολεμικό ναυτικό αναδιοργανωμένα και έτοιμα για τη «ρεβάνς» του «Μαύρου '97» (του ατυχούς πολέμου του 1897) – και έχοντας στο μεσοδιάστημα λάβει χώρα η αντιπαράθεση με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες κατά τον Μακεδονικό Αγώνα- η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο στις 5 Οκτωβρίου του 1912, στο πλευρό των Βαλκανικών Συμμάχων, πρώτο εκ των οποίων είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το Μαυροβούνιο, στις 23 Σεπτεμβρίου. Με τον βουλγαρικό στρατό να επιχειρεί προς την ανατολική Θράκη και τον σερβικό προς Σκόπια και Μοναστήρι, το ελληνικό σχέδιο περιελάμβανε προέλαση προς Μακεδονία (με στόχο τη Θεσσαλονίκη) και Ήπειρο (με στόχο τα Γιάννενα).
first balkan war
Η Στρατιά Θεσσαλίας, απωθώντας τουρκικά τμήματα κατέλαβε στις 6 Οκτωβρίου την Ελασσόνα και συνέχισε την προέλασή της. Η πρώτη μεγάλη μάχη δόθηκε στις 9 Οκτωβρίου, με τις ελληνικές δυνάμεις να επιτίθενται κατά των Τούρκων στο Σαραντάπορο: Τρεις μεραρχίες επιτέθηκαν κατά μέτωπο, ενώ μία άλλη, με υπερκερωτική ενέργεια, έφτασε στα νώτα της τοποθεσίας, εξαναγκάζοντας τους Τούρκους να υποχωρήσουν προς τα Σέρβια και την Κοζάνη, εγκαταλείποντας όλο το υλικό και το πυροβολικό τους.
Η 4η Μεραρχία συνέχισε την καταδίωξη, εισερχόμενη στα Σέρβια στις 10 Οκτωβρίου, ενώ παράλληλα τμήματα της Ταξιαρχίας Ιππικού κατέλαβαν την Κοζάνη στις 11 Οκτωβρίου. Ακολούθως, η Στρατιά Θεσσαλίας στράφηκε προς τα ανατολικά, με στόχο την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
«Σας το απαγορεύω!»
Είχε προηγηθεί η αντιπαράθεση μεταξύ του Διαδόχου Κωνσταντίνου και του Βενιζέλου, καθώς ο Διάδοχος επιθυμούσε ο στρατός να κατευθυνθεί προς τα βόρεια, προς το Μοναστήρι, με σκοπό να συναντήσει τις δυνάμεις του σερβικού στρατού- ωστόσο ο Βενιζέλος θεώρησε επιτακτική την ανάγκη να μην υπάρξει καμία καθυστέρηση στην πορεία προς τη Θεσσαλονίκη, την οποία πλησίαζαν ήδη οι Βούλγαροι. Τα τηλεγραφήματα τα οποία αντάλλαξαν οι δύο άνδρες που καθόρισαν την πορεία της ελληνικής ιστορίας κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα έμειναν στην ιστορία, αποτελώντας ένα προοίμιο του Εθνικού Διχασμού.
Constantine at war
Βενιζέλος: «Αναμένω να μοι γνωρίσετε την περαιτέρω διεύθυνσιν, ην θα ακολουθήση η προέλασις του στρατού Θεσσαλίας. Παρακαλώ μόνον να έχετε υπ' όψιν ότι σπουδαίοι πολιτικοί λόγοι επιβάλλουσι να ευρεθώμεν μίαν ώρα ταχύτερον εις την Θεσσαλονίκην».
Κωνσταντίνος: «Ο στρατός δεν θα οδεύση κατά της Θεσσαλονίκης. Εγώ έχω καθήκον να στραφώ κατά του Μοναστηρίου, εκτός αν μου το απαγορεύετε».
Βενιζέλος: «Σας το απαγορεύω!»
Ο Βενιζέλος δεν έμεινε εκεί: Ανησυχώντας για την έκβαση των επιχειρήσεων, απευθύνθηκε στον βασιλιά, Γεώργιο Α', προκειμένου να καμφθεί η αντίσταση του Διαδόχου και να διασφαλιστεί η προέλαση του στρατού προς τη Θεσσαλονίκη.
Η μάχη των Γιαννιτσών, το κατόρθωμα του Βότση και η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης
Ο προελαύνων ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Βέροια και την Κατερίνη στις 16 Οκτωβρίου- ενώ στις 18 του μήνα τα ελληνικά όπλα έδωσαν μια πρώτη «γεύση» στις τουρκικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν την Θεσσαλονίκη, σε ένα παράτολμο εγχείρημα, όταν το τορπιλοβόλο αρ.11, με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Νικόλαο Βότση, διείσδυσε τη νύχτα απαρατήρητο στο λιμάνι – ξεγλιστρώντας από τα τουρκικά πυροβολεία- και τορπίλισε το τουρκικό πολεμικό «Φετίχ ι Μπουλέντ», καταφέροντας στη συνέχεια να διαφύγει. Επρόκειτο για ένα γεγονός που επηρέασε το ηθικό των οθωμανικών δυνάμεων, αλλά και τον Χασάν Ταχσίν Πασά, διοικητή της 8ης Στρατιάς του Αυτοκρατορικού Οθωμανικού Στρατού της Μακεδονίας- που, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, ήταν ο άνθρωπος - «κλειδί» για την τελική παράδοση της Θεσσαλονίκης στον ελληνικό στρατό.
Blowing up of 'Fetih-i-Bulend'
Η κρίσιμη μάχη για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης δόθηκε στα Γιαννιτσά, στις 19 και 20 Οκτωβρίου: Η τοποθεσία είχε επιλεγεί από τους Τούρκους αξιωματικούς ως τοποθεσία που ευνοούσε τη διεξαγωγή αμυντικής μάχης, καθώς είχε στα νώτα τον Αξιό και στα πλευρά το Πάικο και τη λίμνη των Γιαννιτσών. Τη θέση υπερασπιζόταν η 14η Μεραρχία Σερρών, συν δυνάμεις που είχαν υποχωρήσει από το Σαραντάπορο.
Greek infantry Giannitsa 1912
Στην ελληνική πλευρά τα πράγματα ήταν ιδιαίτερα πιεστικά, καθώς είχε γίνει γνωστό πως ο βουλγαρικός στρατός κατευθυνόταν επίσης προς τη Θεσσαλονίκη. Ως εκ τούτου, αν και το επιτελείο δεν είχε επαρκείς πληροφορίες για τη σύνθεση και το μέγεθος της τουρκικής δύναμης, αποφασίστηκε η άμεση επίθεση, με 6 μεραρχίες συν την Ταξιαρχία Ιππικού και το απόσπασμα Ευζώνων Κωνσταντινοπούλου. Η επίθεση άρχισε στις 19 του μήνα, με τις 1η, 2η, 3η, 4η και 6η Μεραρχίες στον άξονα βόρεια της λίμνης και την 7η Μεραρχία, την Ταξιαρχία Ιππικού και το απόσπασμα ευζώνων Κωνσταντινοπούλου, στον άξονα νότια της λίμνης. Το μεσημέρι η 6η Μεραρχία είχε φτάσει στις Αμπελιές, η 4η στον Μυλότοπο, η 1η και η 2η στην Καρυώτισσα και η 3η στο Μελίσσι. Ακολούθησε γενική επίθεση κατά των τουρκικών θέσεων, με αποτέλεσμα τη διάσπαση των εχθρικών γραμμών. Οι ελληνικές δυνάμεις έφτασαν έξω από τα Γιαννιτσά, διακόπτοντας τις επιχειρήσεις για τη νύχτα και συνεχίζοντας το πρωί της 20ής. Η τουρκική δύναμη άρχισε να συμπτύσσεται, ωστόσο οι ελληνικές δυνάμεις δεν πρόλαβαν να περάσουν έγκαιρα τον Λουδία, με αποτέλεσμα το ασφαλές πέρασμα του Αξιού από τα υποχωρούντα οθωμανικά στρατεύματα.
Ο ελληνικός στρατός ήταν πλέον κοντά στη Θεσσαλονίκη και η διαπραγμάτευση για την παράδοσή της άρχιζε: Στις 25 Οκτωβρίου, οι Ευρωπαίοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης και ο Τούρκος στρατηγός Σαδήκ συνάντησαν τις ελληνικές εμπροσθοφυλακές έξω από την πόλη, προτείνοντας την παράδοση υπό όρους – και συγκεκριμένα την απόσυρση του τουρκικού στρατού, με όλο τον οπλισμό του, στο Καραμπουρνού. Η πρόταση απορρίφθηκε από τον Κωνσταντίνο, αντιπροτείνοντας την παράδοση του αφοπλισμένου τουρκικού στρατού, με τους αξιωματικούς να διατηρούν τα ξίφη τους. Για να λάβει απάντηση έδωσε προθεσμία δέκα ωρών.
Σημειώνεται πως η εν λόγω εξέλιξη των γεγονότων είχε τρομοκρατήσει τον Βενιζέλο, ο οποίος περίμενε κατάληψη της πόλης το απόγευμα της 25ης – αλλά πληροφορήθηκε τα περί διαπραγματεύσεων και προθεσμιών. Φοβούμενος κατάρρευση της πολιτικής του και σύνορα στον Αξιό, απέστειλε νέα τηλεγραφική διαταγή προς τον Κωνσταντίνο:
«Αρχηγόν στρατού: Παραγγέλεσθε να αποδεχθήτε την προσφερομένην υμίν παράδοσιν της Θεσσαλονίκης και να εισέλθετε εις ταύτην άνευ χρονοτριβής. Καθιστώ υμάς υπεύθυνον δια πάσαν αναβολήν, έστω και στιγμής»
Ωστόσο, η άποψη του Κωνσταντίνου ήταν διαφορετική, καθώς έδινε προτεραιότητα στην εξουδετέρωση της μαχητικής ικανότητας της τουρκικής δύναμης που είχε απέναντί του:
«Εγώ οφείλω προ παντός άλλου να καταστήσω ακίνδυνον τον απέναντί μου τουρκικόν στρατόν» ήταν η δήλωσή του στους προξένους.
Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση του Ταχσίν Πασά δεν άργησε να έρθει, καθώς σύντομα κατέφθασε έγγραφο στο οποίο αναφερόταν ότι οι όροι του Κωνσταντίνου είχαν γίνει αποδεκτοί, με τον Διάδοχο να αποστέλλει τους αξιωματικούς του επιτελείου του, Βίκτορα Δούσμανη και Ιωάννη Μεταξά, στην πόλη για την υπογραφή των σχετικών πρωτοκόλλων, που περιελάμβαναν την παράδοση της πόλης και του τουρκικού στρατού- δύναμης 26.000 ανδρών, με 70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα και 1.200 ζώα. Στις 26 Οκτωβρίου- ανήμερα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου – η Θεσσαλονίκη ήταν και επίσημα ελληνική.
Η δολοφονία του βασιλιά και ο δρόμος προς τον Β' Βαλκανικό
Το πρωί της 27ης εισήλθε στην πόλη ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Δαγκλής και εγκαταστάθηκε στο Διοικητήριο, ενώ ο Ίων Δραγούμης με τον μακεδονομάχο λοχαγό Αθανάσιο Εξαδάκτυλο ύψωσαν την ελληνική σημαία στον εξώστη του ελληνικού προξενείου. Παράλληλα, ελληνικές μονάδες εισέρχονταν στην πόλη και λάμβαναν θέσεις γύρω της. Στις 28 του μήνα μπήκε στην πόλη ο Διάδοχος με τους επιτελείς του, και στις 29 κατέφθασε ο βασιλιάς Γεώργιος - ο οποίος θα δολοφονούνταν τον Μάρτιο, λίγους μήνες μετά, από τον Αλέξανδρο Σχινά στην οδό Βασιλίσσης Όλγας. Πίσω από τη συγκεκριμένη δολοφονία θεωρείται ότι βρίσκονταν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, που ήθελαν να ανεβεί στον θρόνο ο γερμανόφιλος Κωνσταντίνος.
Alekos Schinas Killing1
Όσον αφορά στη βουλγαρική προέλαση προς τη Θεσσαλονίκη: Από τις 26 Οκτωβρίου ο Κωνσταντίνος είχε στείλει μήνυμα προς το Βούλγαρο στρατηγό Θεοδωρώφ που κατευθύνονταν με μία μεραρχία προς τη Θεσσαλονίκη, ότι η πόλη είχε ήδη απελευθερωθεί και ότι μπορούσε να διαθέσει τις δυνάμεις του σε άλλες επιχειρήσεις. Ωστόσο ο Θεοδωρώφ έστειλε απεσταλμένο αξιωματικό στον Ταχσίν Πασά ζητώντας του να υπογράψει πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, παρόμοιο με εκείνο που μόλις είχε συνάψει με τους Έλληνες, επιδιώκοντας να εμφανιστεί ως συναπελευθερωτής της πόλης. Ο Ταχσίν αρνήθηκε και μάλιστα ζήτησε την προστασία του ελληνικού στρατού επειδή μονάδες του που είχαν ήδη παραδοθεί στους Έλληνες δέχονταν βουλγαρικές επιθέσεις.
Η βουλγαρική δύναμη έφτασε έξω από τη Θεσσαλονίκη στις 28 Οκτωβρίου, με τον Θεοδωρώφ να ζητά να μπει μέσα στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εν τέλει επετράπη η είσοδος δύο βουλγαρικών ταγμάτων. Πρακτικά, μπήκε στην πόλη ένα σύνταγμα.
Crown Prince Constantine and artillery at Bizani
Μετά την παράδοση της Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός στράφηκε προς τη Δυτική Μακεδονία, όπου διαδοχικά απελευθέρωσε τη Φλώρινα, την Καστοριά και την Κορυτσά. Όσον αφορά στα Γιάννενα, μετά από μακρά πολιορκία (με κύριο τουρκικό προπύργιο το οχυρό του Μπιζανίου), ελληνική επίθεση στις 20 Φεβρουαρίου 1913 είχε αποτέλεσμα την άνευ όρων παράδοση του Εσάτ Πασά στις 21 του μήνα. Ο ελληνικός στρατός κινήθηκε βορειότερα στη συνέχεια και μέχρι τις 5 Μαρτίου είχε απελευθερώσει τη Βόρεια Ήπειρο- από την οποία όμως αναγκάστηκε να αποσυρθεί, καθώς, όπως αποφασίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις, θα παραχωρούνταν στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.
Με τη Συνθήκη του Λονδίνου, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλα τα εδάφη της στη Βαλκανική Χερσόνησο. Αυτό που έμενε ήταν η διανομή τους – και οι διαφορές ήταν μεγάλες, με βουλγαρικά τμήματα να προκαλούν επεισόδια σε βάρος Ελλήνων και Σέρβων στη Μακεδονία. Οι δύο χώρες υπέγραψαν στις 19 Μαΐου συμμαχία κατά της βουλγαρικής απειλής, εν όψει της επικείμενης σύγκρουσης.
Lahanas1913
Η βουλγαρική επίθεση τελικά ήρθε στις 16 Ιουνίου χωρίς κήρυξη πολέμου, κατά των ελληνικών δυνάμεων σε Νιγρίτα και Παγγαίο και κατά των Σέρβων σε Γευγελή και Ιστίπ. Ο ελληνικός και ο σερβικός στρατός αντέδρασαν άμεσα: Ο Δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος είχε αρχίσει, και θα διαρκούσε έναν μήνα, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερα σκληρές μάχες, με αποκορύφωμα αυτήν του Κιλκίς - Λαχανά (19-21 Ιουνίου), όπου ο ελληνικός στρατός, κατόπιν φονικής μάχης, διέσπασε τις εχθρικές γραμμές, εξαναγκάζοντας τον βουλγαρικό στρατό σε υποχώρηση και απειλώντας τον με ολοκληρωτική εξόντωση (ωστόσο η 7η Μεραρχία δεν κατέλαβε έγκαιρα τη γέφυρα του Στρυμόνα, αποτυγχάνοντας να μπλοκάρει την εχθρική υποχώρηση προς τις Σέρρες).
Η Βουλγαρία ζήτησε ανακωχή στις 18 Ιουλίου και στις 28 του ίδιου μήνα, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις στο Βουκουρέστι, υπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης, τερματίζοντας τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, με την Ελλάδα να αποκτά την ανατολική Μακεδονία. Η «Μεγάλη Εξόρμηση» είχε τελειώσει - ωστόσο ήταν μόνο η αρχή της περιπέτειας του Ελληνισμού στον 20ό αιώνα, καθώς ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα για την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου- και μετέπειτα τη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Πηγές
ΠΗΓΗ:http://www.huffingtonpost.gr/

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ: ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ



Σε ένα άρθρο του σφοδρής κριτικής προς την κυβέρνηση, αλλά και αυτοκριτικής, γράφει ο Στάθης:

«Η ντροπή που βαραίνει πολλούς από εμάς για όλο αυτό είναι το ελάχιστο. Η οδύνη, όμως, που βοηθήσαμε να βαραίνει σήμερα, απ’ όλο αυτό, κόσμο και κοσμάκη είναι ανεξιλέωτη...»

Έτσι είναι. Μεγάλη και βαριά η ψυχική οδύνη του λαού.

Όμως, τί θα κάνουμε; Θα κάτσουμε στη γωνιά μας να γλείφουμε τις πληγές μας ή θα ξεσηκωθούμε;

Έφτασε πια η ώρα να προχωρήσουμε και να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Αυτό το βήμα λέγεται Ανυπακοή και Αντίσταση.

Η οδύνη μας θα γίνει Αντίσταση!

Ο ξεσηκωμός μας θα έχει όραμα και στόχο. Θα είναι μαζικός και οργανωμένος.

Το λαϊκό μας κίνημα θα είναι ενωμένο σαν μια γροθιά.

Το όραμά μας είναι μια Ελλάδα ελεύθερη, ανεξάρτητη, αυτάρκης, χωρίς πενία, ξεπεσμό και ξενιτειά.

Το όραμά μας είναι η Ελλάδα, που εμείς, ο ενωμένος λαός θα αναγεννήσουμε και θα αναπτύξουμε, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά.  
Η ώρα της ενότητας του λαού, της λαϊκής συμμαχίας, έχει φτάσει και είναι τώρα!

Η ώρα της ανυπακοής έχει φτάσει και είναι τώρα!

Ο Μίκης Θεοδωράκης, γράφει στην Ιδρυτική Διακήρυξη της Σπίθας: «…έχουμε ηθικό, εθνικό και δημοκρατικό χρέος να θεωρούμε τις αποφάσεις αυτής της ουσιαστικής μειοψηφίας (σ.σ. εννοεί της κυβέρνησης) -σε μια εποχή μάλιστα που έχει παραδώσει τις τύχες της χώρας μας στους ξένους- ως ηθικά, εθνικά και δημοκρατικά παράνομες, αντιτάσσοντας το όπλο της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ στις ηθικά, εθνικά, δημοκρατικά και ιστορικά παράνομες αποφάσεις της.

Ανυπακοή ατομική και συλλογική σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, που παίρνονται μάλιστα κατ' επιταγήν των ξένων επιτηρητών μας και που θίγουν, εκτός από τα συμφέροντα του Λαού και της χώρας, την προσωπική, λαϊκή και εθνική μας αξιοπρέπεια» (Τον Δεκέμβριο του 2010, αλλά εξαιρετικά επίκαιρο).

(Να θυμίσουμε ότι όταν η Θάτσερ έβαλε έναν φόρο αντίστοιχο του ΕΝΦΙΑ, 8.000.000 Βρετανοί (ναι, οκτώ εκατομμύρια!) δεν τον πλήρωσαν και ο φόρος καταργήθηκε. Κι αλήθεια δεν είναι χρέος του ΚΚΕ να προτείνει στον ελληνικό λαό να κάνει το ίδιο; Νόμιμη αντίσταση δεν υπάρχει. Ούτε αντίσταση με «παρών»).

Η Αντίσταση θα γίνει πραγματικότητα!

Θα πιστέψουμε και πάλι ο ένας στον άλλο και όλοι μαζί στη μία, την μοναδική, την υπέρτατη ιστορική δύναμη: την δύναμη του ενωμένου λαού.

Θα κάνουμε το πένθος της ήττας δύναμη του ενωμένου λαού.

Ο πρώτος στόχος μας είναι η απαλλαγή από τα μνημόνια και η απελευθέρωση της πατρίδας μας από την κατοχή.

Οι αυταπάτες τελείωσαν. Η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, είτε σοσιαλδημοκρατική είτε δεξιά είτε ακροδεξιά, το μόνο που θα κάνει είναι να υπακούει στις αποφάσεις της Ε.Ε. και των δανειστών-δυναστών μας.

Αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μέσω της εταιρειοκρατίας, δηλαδή του ιμπεριαλισμού, προσπαθεί να υλοποιήσει το σχέδιο τού Χίτλερ για τη «Νέα Ευρώπη χωρίς σύνορα», με επικεφαλής τις πολυεθνικές και τις τράπεζες.

Το έγραψε η γαλλική εφημερίδα Le Figaro1 μετά την επίσκεψη Ολάντ πως η Ελλάδα πωλείται κι οι Γάλλοι ήλθαν για να αγοράσουν. Κι ένα γαλλικό κανάλι, την ώρα του κεντρικού δελτίου ειδήσεων πρόβαλε φωτογραφίες από δημόσιες επιχειρήσεις και πάνω τους είχαν ταμπελάκια «`A vendre» και «vendu»2 (πωλείται και πουλήθηκε, αντιστοίχως).

Τα κοιτάσματα της Ν. Καβάλας πέρασαν στο ΤΑΙΠΕΔ. Για να ξεπουληθούν στους ξένους.

Το πρόβλημά της Χώρας μας δεν είναι πρόβλημα προσώπων. Ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Τσίπρας κι ο Μεϊμαράκης είναι δημιουργήματα του οικονομικού ιμπεριαλισμού. Εφαρμόζουν, βεβαίως, την πολιτική τού ιμπεριαλισμού επειδή πιστεύουν σε αυτήν, αλλά αποτελούν μέρος ενός συνόλου. Αυτό το σύνολο ονομάζεται πολιτικό σύστημα. Επομένως, δεν ωφελεί να χτυπάμε απλώς τα πρόσωπα, αλλά πρέπει να χτυπήσουμε το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Αυτό θα γίνει μόλις ο λαός ενωθεί κάτω από τη σημαία της Αντίστασης και της Ανυπακοής.

Η πατρίδα μας ανήκει σε εμάς. Εμείς είμαστε η πατρίδα μας. Εμείς που μάθαμε γράμματα σ’ αυτήν την πατρίδα, που εργαζόμαστε εδώ και παράγουμε τον πλούτο. Οι μανάδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους, οι γερόντισσες με τις μεγάλες αναμνήσεις, οι έφηβοι με τις αγωνίες και τις αμφισβητήσεις τους.

Η πατρίδα μας είναι οι εργάτες κι όλοι οι εργαζόμενοι με τους μειωμένους μισθούς κι οι αγρότες που δουλεύουν σκληρά για να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα. Οι τραγουδιστές, που δεν μοιάζουν στον Θηβαίο, και οι ηθοποιοί κι οι άλλοι καλλιτέχνες, που εργάζονται σκληρά υπηρετώντας την ελληνική τέχνη, ενώ ζουν σαν τα σπουργιτάκια… Οι γιατροί που εργάζονται άοκνα στα δημόσια νοσοκομεία, απλήρωτοι. Οι δάσκαλοι που κάνουν, αφιλοκερδώς, ιδιαίτερα μαθήματα στα παιδιά των ανέργων.

Οι γιαγιάδες της Λέσβου, που τάισαν με το μπιμπερό το βρέφος. Οι οικογένειες που φιλοξένησαν πρόσφυγες κι όλοι εκείνοι που άνοιξαν την αγκαλιά τους στους κατατρεγμένους.

Εκείνοι που καθημερινά διασχίζουν το Λεκανοπέδιο για να βοηθήσουν στα κοινωνικά φαρμακεία, τα κοινωνικά ιατρεία, τις κοινωνικές κουζίνες.

Η πατρίδα μας είναι οι δημιουργοί. Εκείνοι, που στο πέρασμά τους άφησαν δημιουργίες ωραίες και μεγάλες ή κι άλλες μικρότερες, αλλά δημιουργίες δικές τους. Από το μυαλό, τα χέρια και την ψυχή τους. Είμαστε κι όλοι εμείς που δημιουργούμε καθημερινά. Δεν έχει σημασία αν οι δημιουργίες μας είναι ένα πρόγραμμα για υπολογιστή, μια νέα ιδέα, ένα ποίημα, ένα τραγούδι, ένα υφαντό ή ένα λευκό πουκάμισο. Σημασία έχει ότι αυτοί είναι οι κόποι και το βιος μας.

Είναι η ζωή μας. Η τωρινή και η μελλούμενη.

Κι αυτή τη ζωή, εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια Εκείνων που αγωνίστηκαν για την πατρίδα, θα την σηκώσουμε και πάλι ψηλά.
Εμείς. Οι Έλληνες.

https://www.youtube.com/watch?v=fLh9IxuW00M

Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά
σωπαίνουν κι οι καμπάνες
σωπαίνει κι ο πικρός Ρωμιός
μαζί με τους νεκρούς του
Και ‘πα στην πέτρα της σιωπής
τα νύχια του ακονίζει
μονάχος κι αβοήθητος
της λευτεριάς ταμένος
Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις
εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο
με το λουρί στο σβέρκο
Νάτη πετιέται απο ξαρχής
κι αντριεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό
με το καμάκι του ήλιου.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

ΕΝΤΟΝΗ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝI ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΑΠΟ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΣΠΙΘΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΑ ΚΕΡΔΥΛΛΙΑ



Η Σπίθα Θεσσαλονίκης παρευρέθηκε στην 74η επέτειο του ολοκαυτώματος των Κερδυλλίων, προκειμένου να τιμήσει την μνήμη των διακοσίων πενήντα,  αδίκως εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς.Δυστυχώς στην εκδήλωση, συναντήσαμε και σύγχρονους Εφιάλτες,συνεργάτες των Γερμανών που αντί να εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό, έχουν γίνει η φωνή των οικονομικών εισβολέων μέσα στη Βουλή!
Στο καφενείο του χωριού, ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη, υποψήφιο αρχηγό της Ν.Δ.
Σε ερώτησή μας για το τί ακριβώς ήρθε να κάνει στα ιερά χώματα των Κερδυλλίων,αφού δηλώνει εδώ και χρόνια ότι οι ¨Γερμανοί είναι φίλοι μας¨, απάντησε κυνικά λέγοντας ότι Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ!! Θέλετε να φύγουμε? μας ρώτησε εκβιαστικά.
Απαντήσαμε λέγοντάς του ότι θα είναι καλύτερα να φύγει η Γερμανία, γιατί αυτοί δεν συμπεριφέρονται ως Ευρωπαίοι, αφού καταστρέφουν για τρίτη φορά τους λαούς της Ευρώπης!
Για να γλυτώσει, μη έχοντας απαντήσεις,έριξε τις ευθύνες στο Σύριζα.Φυσικά, του είπαμε ότι τους θεωρούμε όλους (το κομματικό σύστημα) ίδιους, από τη στιγμή που συνδιαλέγονται με τον κατακτητή.Ο κόσμος που παρακολουθούσε τον διαξιφισμό αντέδρασε έντονα και τον αποδοκίμασε, υπενθυμίζοντας του,  τις χιλιάδες των συμπολιτών μας που αυτοκτόνησαν στον βωμό των Μνημονίων που ο ίδιος, ανερυθρίαστα, υπέγραφε!


ΣΠΙΘΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΕΡΔΥΛΛΙΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 1941-2015 - ΑΘΑΝΑΤΟΙ

17 Οκτωβρίου 1941-2015.



74 χρόνια συμπληρώθηκαν από τη θηριωδία του ολοκαυτώματος των Κερδυλλίων,από τα στρατεύματα της ναζιστικής Γερμανίας.Όλοι οι άντρες του χωριού, από 16-64 ετών,εκτελέστηκαν εν ψυχρώ,αφήνοντας πίσω τους,αβοήθητους γέροντες,χήρες,ορφανά αλλά και ¨κοιλάρφανα¨...
Η λύσσα των βαρβάρων όμως δεν σταμάτησε στους 250 εκτελεσθέντες, αλλά έκαψαν και τα δύο χωριά (Άνω και Κάτω Κερδύλλια), σαν να ήθελαν να μη μείνει τίποτα που να θυμίζει την ελληνική αντίσταση, αφού κανένας από τους κατοίκους των δύο χωριών  δεν πρόδωσε τους αντάρτες. Αυτή ήταν και η πρώτη μαζική εκτέλεση Ελλήνων από τους ναζί. 

                                                                ¨ΑΘΑΝΑΤΟΙ ¨

ΣΠΙΘΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ









Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ



Ο θάνατος του Παύλου Μελά και η σημασία του για τον αγώνα στην Μακεδονία

Ακαταπόνητος συνεχίζει τον αγώνα του και με αγωνία περιμένει όπλα από τις αθηναϊκές πατριωτικές οργανώσεις, για να εξοπλίσει όλα τα χωριά της περιοχής του. Στο μεταξύ, με όσα διαθέτει και παρά τις εναντίον του βουλγαρικές απειλές, οργανώνει την άμυνα τεσσάρων χωριών και προειδοποιεί ότι θα κάψει τα σπίτια εκείνων που θα συμπράξουν με τους βούλγαρους κομιτατζήδες.
Παράλληλα, εξακολουθώντας να εμπιστεύεται στα γράμματά του τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σημειώνει. "... Δεν φαντάζεσαι την κατάστασίν μου την ψυχικήν. Θέλω και πρέπει να μείνω εδώ αλλ΄ ο πολυτάραχος και σχεδόν άγριος βίος μου με κάμνει να νοσταλγώ τον ήσυχον και γλυκύν οικογενειακόν βίον. Και εδώ έχω τας ικανοποιήσεις μου και εκεί την ευτυχίαν μου. Αλλ΄εδώ με κρατεί επί πλέον το καθήκον και πρό πάντων αι υποχρεώσεις ας ανέλαβα. Αισθάνομαι ότι θυσιάζομαι, αλλά τουλάχιστον θα κατορθώσω τίποτε; ΄Η θα χανδακώσω την ιεράν αυτήν υπόθεσιν; Αισθανόμενος το μέγεθος της ευθύνης, πότε τρέμω και πότε ενθουσιώ...".
Στο μεταξύ το σώμα του ενισχύεται και με ντόπιους και φθάνει τώρα τα 50 άτομα και έτσι οι χωρικοί νιώθουν πιο ασφαλείς γνωρίζοντας την παρουσία του. Κι ενώ βαδίζει για να συναντηθεί με άλλο σώμα Ελλήνων ανταρτών, για να συναποφασίσουν γενικότερη κατά των βουλγαρικών συμμοριών επίθεση, σταματά στο χωριό Στάτιστα, (ή και Σιάτιστα) για να ξεκουράσει τους άνδρες του. Στις αντιρρήσεις που εκφράζει για αυτή τη στάση τους ο φίλος και υπαρχηγός του Νίκος Πύρζας, επειδή στο χωριό κατά τις πληροφορίες τους υπάρχει τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα, ο Παύλος απαντά: "... Ειναι αμαρτία, τά παιδιά κουρασμένα, βρεγμένα ας μείνωμεν εις το χωριό νά στεγνώσουν ολίγον ...".
Αυτή η απόφαση του θα είναι τελικά γι΄αυτόν μοιραία, γιατί οι Τούρκοι ειδοποιημένοι και οδηγημένοι από τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο για την εκεί παρουσία τους, επιτίθενται και κατά τη συμπλοκή ο Παύλος τραματίζεται σοβαρά, "... στη μέση με πήρε, παιδιά ...". Κι ενώ οι άντρες του τρέχουν να τον βοηθήσουν μπαίνει μόνος του στο σπίτι, κάθεται και απευθυνόμενος στο Νίκο Πύρζα του λέει: "... Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πης ότι το καθήκον μου έκαμα ...".
Στη συνέχεια βγάζει το πορτοφόλι του με τις φωτογραφίες των παιδιών του κι επειδή αρχίζει να πονά, παρακαλεί να τον σκοτώσουν και να μην τον αφήσουν ζωντανό στα χέρια των Τούρκων. Ολοι γύρω του λυπημένοι και ανήμποροι να βοηθήσουν παρακολουθούν τις τελευταίες στιγμές του παλικαριού που ψιθυρίζει πότε "... πονώ!", πότε "... σκοτώστε με!" και πότε τα ονόματα των παιδιών του "... Μίκη, Ζωή!". Και αφού με δυνατούς πόνους παιδεύεται μισή περίπου ώρα, με τη λέξη "... πονώ!" αφήνει την τελευταία του πνοή επάνω στη διψασμένη για αίμα ηρώων Ελληνική γη..
Η τραγική είδηση φθάνει στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα με τηλεγράφημα του Προξένου του Μοναστηρίου που αναφέρει τα εξής : "... Παρελθούσαν Τετάρτην, 13 τρέχοντος (Οκτωβρίου) ημετέρων ευρεθέντων εν χωρίω Στάτιστα και περί ώραν 5 μ.μ. ήρξατο πυρός κατά των ημετέρων. Ημέτεροι απήντησαν γενναίως, μετά δίωρον δε ανταλλαγήν πυροβολισμών, απεφάσισαν επιχειρήσωσιν έξοδον. Παύλος Μελάς ώρμησε πρώτος επί κεφαλής αυτών, οπότε σφαίρα τουρκική πλήξασα αυτόν κατά την οσφυακήν χώραν, ετραυμάτισε θανασίμως. Σύντροφοί του τον... εναπέθεσαν παρακειμένω οικίσκω, ένθα, μετά ημίσειαν ώραν, διαρκούσης πάντοτε συμπλοκής, εθνικός ήρως ησύχασε ..." !
Ο θάνατός του αιφνιδιάζει και θλίβει τους Μακεδόνες, γιατί σ΄αυτόν είχαν στηρίξει όλες τους τις ελπίδες για τη σωτηρία τους. Και μολονότι δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει το οδυνηρό γεγονός, αρχίζει η δυσάρεστη διαδικασία του ενταφιασμού. Από γράμμα που στέλνει ο ελληνοδιδάσκαλος και υπάλληλος του προξενείου Μοναστηρίου Βασίλειος Αγοραστός στον 'Ιωνα Δραγούμη, γυναικάδελφο του Παύλου, έχουμε τις λεπτομέρειες του ενταφιασμού. Σύμφωνα με αυτές, ο ίδιος ο Αγοραστός εκτελώντας εντολή του προξενείου φθάνει στο Πισοδέρι, για να μεριμνήσει για την ταφή του ήρωα. Επειδή εκεί πληροφορείται ότι οι κάτοικοι της Στάτιστας τον έχουν ήδη ενταφιάσει σε ασφαλές μέρος, προχωρεί στο Ζέλοβο απ΄όπου στέλνει άνδρα του σώματος του Παύλου μεταμφιεσμένο στη Στάτιτσα, για να παραλάβει κρυφά και να μεταφέρει στο Ζέλοβο το σώμα του γενναίου αρχηγού του.
Κι ενώ έχει αρχίσει η εκταφή του νεκρού, αναγγέλλεται ότι ισχυρό τουρκικό απόσπασμα κατευθύνεται στο χωριό. Για ν΄αποφύγουν τότε την αυτόφωρη σύλληψη, κόβουν την κεφαλή του παλικαριού και θάβουν ξανά το σώμα του. Και τη στιγμή που ο Τούρκος αποσπασματάρχης έχει συγκαλέσει τους χωρικούς στην πλατεία και με απειλές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, τους ζητά τον τόπο της ταφής, ο απεσταλμένος κατορθώνει να διαφύγει έχοντας στο σακίδιό του το κεφάλι του άτυχου αρχηγού του και να φθάσει στο Ζέλοβο. Εκεί ως πιο κατάλληλο για την ταφή του επιλέγουν το παρεκκλήσι της Αγ. Παρασκευής στο Πισοδέρι, όπου και ενταφιάζεται στον προ της Ωραίας Πύλης χώρο στις 18 Οκτωβρίου 1904.