Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

"ΤΟ ΑΚΥΡΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥΣ" ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΠΙΝΘΗΡΑΣ



Σήμερα, 27 Μαΐου 2016, συμπληρώνονται έξι ημέρες από την δημοσίευση του τελευταίου ιδιαιτέρως αποκαλυπτικού άρθρου του Μίκη Θεοδωράκη με τίτλο «Είμαστε θύματα μιας τραγικής φαρσοκωμωδίας». Ένα άρθρο που κυκλοφόρησε αστραπιαία στο διαδίκτυο, με 100άδες αναδημοσιεύσεις, από τα μεγάλα ειδησεογραφικά πόρταλς, μέχρι το τελευταίο πολιτικοκοινωνικό ιστολόγιο!

Τι έγραψε όμως στο άρθρο του ο Μίκης Θεοδωράκης;

Ο πρόλογός του, συνόψιζε ξεκάθαρα την κατάσταση και τα αίτια της κρίσης που βιώνουν Ελλάδα και Ευρώπη, χωρίς να αναφέρει μάλιστα ούτε ένα νούμερο οικονομικής φύσης:

«Το γεγονός ότι σήμερα έχει καθήσει στην πλάτη μας ένα αριστεροδεξιό πολιτικό μόρφωμα συντριπτικής εκλογικής και λαϊκής μειοψηφίας, το οποίο υπακούοντας στις εντολές των ξένων καταστρέφει το παρόν και το μέλλον της χώρας μας αδίστακτα, άβουλα, υπεροπτικά και χωρίς ντροπή και έχοντας -όπως φαίνεται- συνείδηση, δηλαδή γνωρίζοντας απολύτως το κακό που προκαλεί, το γεγονός αυτό βασίζεται πάνω σε μια πρωτοφανή στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης.»

Για στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης κάνει λόγο λοιπόν ο Μίκης Θεοδωράκης και ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει μαζί του, μετά από έξι χρόνια αντισυνταγματικής επιβολής Μνημονίων φτωχοποίησης του Λαού και ξεπουλήματος της Δημόσιας περιουσίας, με τις υπογραφές σχεδόν σύσσωμου του πολιτικού προσωπικού της Βουλής.

Μόνο το ΚΚΕ δεν έχει ψηφίσει ακόμη οποιαδήποτε μέτρα οποιουδήποτε μνημονίου. Ποιο ΚΚΕ όμως;

Ο Μίκης Θεοδωράκης στο άρθρο του, αποκαλύπτει, σχετικά με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986 από το ΠΑΣΟΚ:

«Όμως για να μπορέσει να το κάνει (σ.σ. το ΠΑΣΟΚ), χρειαζόταν και τις ψήφους του ΚΚΕ. Όταν μαθεύτηκε ότι προτίθεται να προχωρήσει σ’ αυτή την πρωτοφανή παραμόρφωση του Συντάγματος που είχε ως άμεση συνέπεια την κατάργηση του Λαού ως θεματοφύλακα της ουσιαστικής δημοκρατικής τάξης στην χώρα μας, θυμάμαι ότι βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη ως βουλευτής του ΚΚΕ για μια πολιτική εκδήλωση. Έσπευσα λοιπόν να δηλώσω στον τύπο ότι το ΚΚΕ θα έδινε την ψήφο του μόνο βάζοντας τους δικούς του όρους, ότι φυσικά δεν θα περιοριζόταν στην απόρριψη της μεταβολής του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργικό αλλά και θα έθετε ως όρο να καθιερωθεί η απλή Αναλογική, που ήταν και το πάγιο αίτημα της Αριστεράς. Μόλις γύρισα στην Αθήνα, μου ασκήθηκε κριτική από το Π.Γ., γιατί μίλησα έτσι χωρίς να τους ρωτήσω. Ζήτησα να μου πουν, πού έκανα λάθος και τότε κατάλαβα ότι είχαν ήδη συμφωνήσει να ψηφίσουν ό,τι τους πει ο Ανδρέας, χωρίς όρους.»

Ένα ΚΚΕ, το οποίο ο Μίκης Θεοδωράκης αναγνωρίζει ως αντιμνημονιακό, αλλά όχι ως αντισυστημικό, καθώς τα τελευταία έξι χρόνια, από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου το 2010, παραμένει εντός της «αμαρτωλής βουλής των Μνημονίων», αδυνατώντας ουσιαστικά να επηρεάσει οποιαδήποτε αντιλαϊκή απόφαση που καταγγέλλει! Ένα ΚΚΕ, που ο Μίκης Θεοδωράκης έχει καλέσει ουκ ολίγες φορές να αφήσει την «αμαρτωλή βουλή» και να ενωθεί με το σύνολο του ελληνικού Λαού, συγκροτώντας ένα ευρύ Μέτωπο που θα συγκρουστεί με το Σύστημα, ενάντια στην εξάρτηση και με σκοπό την Εθνική Ανεξαρτησία. Αυτό το ΚΚΕ όμως, ουδέποτε ανταποκρίθηκε σε αυτό το κάλεσμα. Ουδέποτε ενστερνίστηκε, τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, τον «άλλον δρόμο» που έδειξε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Και με τα παραπάνω, φτάνουμε στην φράση «στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης», καθώς πλέον συντελείται το απόλυτο χάσμα μεταξύ της θέλησης της πλειονότητας ενός ολόκληρου λαού και τις αποφάσεις μίας ελάχιστης μειοψηφίας πολιτικών κομμάτων εντός μίας καθ’ όλα αντισυνταγματικής Βουλής. Μία αντισυνταγματικότητα που πηγάζει και μέσα από την επιβολή της «ενισχυμένης αναλογικής» στον εκλογικό νόμο, που επιτρέπει σε ένα κόμμα με δύναμη 18-20% επί των ψήφων των εθνικών εκλογών να κυβερνά σαν golden boy με …bonus εδρών!

«Όπου…», συνεχίζει στο άρθρο του ο Μίκης Θεοδωράκης: «…η πλειοψηφία του ελληνικού λαού για συνταγματικούς δήθεν λόγους παρακολουθεί χωρίς ουσιαστικά δικαίωμα να παρέμβει και εφαρμόζει τις όποιες αποφάσεις μιας μειοψηφίας ουσιαστικά, αποφάσεις που αφορούν την μοίρα μας, την μοίρα της πατρίδας μας και την μοίρα των εγγονών μας.

Πρόκειται δηλαδή για ένα τερατούργημα, έργο του σάπιου πολιτικού μας συστήματος  με το οποίο κάποιοι καταπατούν την θέληση του ελληνικού λαού, φορώντας το ένδυμα μιας κουρελιασμένης νομιμότητας.»

Την απλή αναλογική όμως φαίνεται πως τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς την θυμούνται στην Αντιπολίτευση και την ξεχνούν στην κυβέρνηση. Όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να καθίσει στην κυβερνητική καρέκλα, ενώ τώρα την ξορκίζει διότι «θα υπάρξει ακυβερνησία», όπως δήλωσε ευθαρσώς ο υπουργός  Εσωτερικών Παναγιώτης Κουρουμπλής στις 16/5 σε τηλεοπτική εκπομπή. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά όμως την κρατούσαν σαν σημαία και κατήγγειλαν τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που την απέφευγαν!

Ο υποκριτής και τυχοδιώκτης ΣΥΡΙΖΑ όμως μπορεί να είναι ο τελευταίος που παραπλάνησε τους ψηφοφόρους με το κίβδηλο αίτημα για εφαρμογή της «απλής αναλογικής», δεν είναι όμως ο πρώτος. Όπως αποκαλύπτει ο Μίκης Θεοδωράκης μέσα από έναν διάλογο στο σπίτι του με τον τότε υπουργό προεδρίας, Απόστολο Λάζαρη και τον Γ.Γ. του ΚΚΕ, Χαρίλαο Φλωράκη, και το ΚΚΕ παραιτήθηκε σιωπηρά από την αξίωση της απλής αναλογικής όταν του δόθηκε η ευκαιρία στην αναθεώρηση του συντάγματος το 1986: 

Γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης:

«Πράγματι, Φλωράκης, Καλούδης, Λάζαρης κι εγώ βρεθήκαμε ένα βράδυ να τα πίνουμε μπροστά στο τζάκι του σπιτιού μου στην Ακρόπολη.
Πριν ακόμα καθήσουμε, μας λέει ο Υπουργός:
- Αλήθεια, γιατί δεχθήκατε ασυζητητί τους όρους του Ανδρέα;
Ο Χαρίλαος με κοίταξε με νόημα και για να αλλάξει θέμα φωνάζει στην Μυρτώ: 
- Μυρτώ, πεινάμε, γιατί αργείς;
Εγώ στρέφομαι στον Λάζαρη και τον ρωτώ
- Λοιπόν;
- Λοιπόν, λέει αυτός, έγραφα το σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος. Κάποια στιγμή μου τηλεφωνεί ο πρόεδρος και με ρωτά αν έχουμε κανένα νέο απ’ το ΚΚΕ. Του απάντησα αρνητικά. «Περίεργο» μου απάντησε. «Κι επειδή δεν θέλω να αλλάξω κάτι μετά από δική τους απαίτηση, για να μη δοθεί η εντύπωση ότι υποχωρώ, βάλε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα». Μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφώνησε και μου είπε «Επειδή φαίνεται ότι οι φίλοι μας (και βεβαίως δεν είπε “οι φίλοι μας”» αλλά μια πολύ κακή και συνηθισμένη λέξη) δεν έχουν σκοπό να ζητήσουν τίποτα, άφησε το κείμενο ως είχε και δεν χρειάζεται επομένως ούτε να βάλεις την απλή αναλογική».

Η συνέχεια του άρθρου και τα λόγια του Μίκη, καταδεικνύουν την μοίρα κάθε ανεξάρτητου αγωνιστή, ο οποίος προσπαθεί να υπηρετήσει το Χρέος του απέναντι στην Κοινωνία των ανθρώπων, για να καταλήξει να κραυγάζει σαν την Κασσάνδρα μέσα στον βούρκο της καπιταλιστικής ασυδοσίας και της διεφθαρμένης πολιτικής πάνω στα κεφάλια των αδαών μαζών. Την μοίρα που ακολούθησε και ακολουθεί τον Μίκη Θεοδωράκη, εδώ και περισσότερα από 70 χρόνια πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής δράσης. Την μοίρα που τον θέλει αυτή την στιγμή να βρίσκεται στο σπίτι του, στους πρόποδες της Ακρόπολης, να θωρεί ανήμπορος –σωματικά- ξένους αποικιοκράτες με γραβάτες μαζί με ντόπιους εντολοδόχους να ασελγούν στο ταλαιπωρημένο κορμί της Ελλάδας.

Ο επίλογος του Μίκη στο άρθρο της 21ης Μαϊου:

«Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι ναι μεν σιωπώ, όμως και η σιωπή έχει τα όριά της. Ομολογώ ότι είμαι έτοιμος να εκραγώ, γιατί έχω την αίσθηση ότι με έχουν δέσει (μαζί με όλο το κοπάδι) με μια τριχιά σάπιων και παράνομων νόμων και μας σέρνουν όλους μαζί μια φούχτα σαΐνια στο σφαγείο.»

Ο Μίκης όμως απευθύνεται πλέον σε έναν ελληνικό Λαό, στον οποίον του δείχνει το φεγγάρι κι αυτός βλέπει το δάκτυλο. Ωστόσο, η σπορά δεκαετιών και κυρίως η σπορά των τελευταίων έξι ετών, όπου πρώτος –ξανά- βγήκε στον αντιμνημονιακό Αγώνα και φώναξε στους Έλληνες «Ανεξαρτησία», είμαι σίγουρος πως δεν πνίχτηκε από τα ζιζάνια. Όχι. Κάποιοι από αυτούς τους σπόρους φύτρωσαν και φυτρώνουν. Και η φωνή του Μίκη θα είναι πάντα γι’ αυτούς το νερό και το φως για να μεγαλώσουν, να αντέξουν, να παλέψουν, να ανατρέψουν…

Σε αυτούς τους σπόρους απευθύνομαι και τους καλώ να προετοιμάζονται, να δυναμώνουν, να πολλαπλασιάζονται και να είναι έτοιμοι να με αρπάξουν και να ανάψουν την «καθαρτήρια φλόγα». Στο χέρι τους είναι…

Ο Σπινθήρας
info@theodorakism.gr

ΠΗΓΗ : http://theodorakism.blogspot.gr/

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ GUY WAGNER




Στις 17 Ιανουαρίου του 1973 παρουσιάστηκαν τα “18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας” του Γιάννη Ρίτσου στο Albert Hall του Λονδίνου μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα. Συγκινημένος πήρα το μικρόφωνο και τραγούδησα για πρώτη φορά “Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις” και από τότε δεν θα έπαυα να το τραγουδώ. Έξι χιλιάδες κεριά άναψαν τότε. Έλληνες και ξένοι φίλοι μας βιάζονταν να δούνε την Ανάσταση που ήρθε τελικά ύστερα από ενάμισυ χρόνο.

Λίγο αργότερα τα “Λιανοτράγουδα” παρουσιάστηκαν στο Λουξεμβούργο, σε μια συναυλία που ξεκίνησε από ένα γράμμα – πρόταση προς εμένα και τον οργανωτή των συναυλιών μου Norbert Gamsohn με αποστολέα κάποιον Guy Wagner, που τελικά οργάνωσε και προετοίμασε τα πάντα με τον καλύτερο τρόπο... Έτσι στη συναυλία αυτή συναντηθήκαμε για πρώτη φορά και γνωριστήκαμε μ' αυτόν τον τόσο ενθουσιώδη αλλά άγνωστό μου ως τότε φίλο, τον Guy. Έκτοτε δεν χωρίσαμε ποτέ! Ήταν τότε ακόμα καθηγητής – θυμάμαι ότι τον επισκεφθήκαμε στο σχολείο όπου δίδασκε -, ενώ συγχρόνως διατηρούσε μια μόνιμη στήλη θεατρικής κριτικής στην κύρια εφημερίδα του Λουξεμβούργου. Αργότερα έγινε διευθυντής του Θεάτρου του Ες και υπέυθυνος της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας στα 1993.

Καθ' όλη της διάρκεια της μακρόχρονης φιλίας μας οι σχέσεις μας ήσαν στενές και ουσιαστικές και κορυφώθηκαν όταν ο Guy Wagner ίδρυσε – μαζί με φίλους του – το ίδρυμα “Οι Φιλικοί” με σκοπό την συγκέντρωση, διαφύλαξη και διάδοση του έργου μου, και αργότερα όταν αποφάσισε να προχωρήσει στην συγγραφή της βιογραφίας μου.

Έτσι οι συναντήσεις μας άρχισαν να γίνονται πιο πυκνές. Πότε εκείνος στο Παρίσι και αργότερα στην Αθήνα και στο Βραχάτι, πότε εγώ στο Λουξεμβούργο, πότε στις συναυλίες μου όπου και να γίνονταν, ακόμα και στος ΗΠΑ, δεν χάναμε ευκαιρία να συναντώμεθα και να συζητάμε.

Έτσι βήμα – βήμα ο Guy Wagner άρχισε να μπαίνει στους δαιδάλους της εθνικής μας ζωής, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να ξετυλίξει το κουβάρι των πολιτικών γεγονότων όπως αποκρυσταλλωνόταν στις δύσκολες δεκαετίες που ακολούθησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και που μέσα τους διαμορφωνόταν με τρόπο πρωτεϊκό και η προσωπική μου πολιτική και καλλιτεχνική προσωπικότητα και διαδρομή.

Δεν ήταν οπωσδήποτε ένα εύκολο έργο για έναν ευρωπαίο και ιδιαίτερα για έναν λουξεμβουργιανό που είχε την τύχη να μείνει έξω από τις οδυνηρές εμπειρίες του ναζιστικού μεσαίωνα.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Γιατί ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη έμπαινε στο δρόμο της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, η Ελλάδα βυθιζόταν σε νέα τραγωδία, τον Εμφύλιο Πόλεμο, που μπορούμε να πούμε ότι δεν τελείωσε παρά μόνο με την πτώση της Χούντας. Πώς να κατανοήσει ένας ξένος τις εντελώς δικές μας ιδιομορφίες και ιδιαιτεροτητες; Λ.χ. για έναν δυτικοευρωπαίο που γαλουχήθηκε με ορισμένες βασικές “αλήθειες”, κομμουνιστής σήμαινε άνθρωπος της Μόσχας, δηλαδή του Διαβόλου, ενώ οι ΗΠΑ, Αγλλία, Γαλλία κ.λπ., ήσαν τα σύμβολα της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης.

Επομένως η Ελληνική Εθνική Αντίσταση (ΕΑΜ) εφόσον είχε στις γραμμές της κομμουνιστές δεν μπορούσε να παλεύει για την Ελευθερία. Είμεθα όλοι όργανα του Διαβόλου.

Ακόμη και ο Χίτλερ για τον μέσο ευρωπαίο ήταν τελικά καλύτερος από τον Στάλιν!

Κάτω απ' αυτήν την οπτική τι να πεις για τον ρόλο των Άγγλων και των Αμερικανών στη χώρα μας; (Εμφύλιος, Χούντα, Κύπρος). Έτσι χρειάστηκαν εκατοντάδες ώρες συζητήσεων για να αρχίσει ο Guy Wagner να διακρίνει τις ιδιαιτερότητες της εθνικής μας ζωής και φυσικά και τις δικές μου προσωπικές επιλογές που επιπλέον υπήρξαν αντικείμενο συστηματικής διαστρέβλωσης και παραπληροφόρησης.

Στο μεταξύ ο “βιογραφούμενος” ήταν συνεχώς μέσα σ' ένα καζάνι που έβραζε· στο εξωτερικό: Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΑΜ), Εθνικό Αντιστασιακό Συμβούλιο (ΕΑΣ), Λύση Καραμανλή, ΚΚΕ (εσωτ.). Ελληνική Αριστερά· και μετά στην Ελλάδα : Καραμανλής ή τανκς, Ενωμένη Αριστερά, ΕΔΑ, Κίνημα Πολιτισμού και Ειρήνης, Κίνημα για την Ενότητα της Αριτεράς (ΚΕΑ), Υποψήφιος Δήμαρχος Αθήνας (1978), Βουλευτής του ΚΚΕ (1981 – 1986), Βουλευτής Ν.Δ. (1989 -93).

Πολλές από τις συνεντεύξεις γίνονταν εν θερμώ, με κίνδυνο να επηρεάζεται η ψυχρή αντικειμενικότητα που απαιτεί ένα τέτοιο βιβλίο. Όμως δεν μπορύσε να γίνει διαφορετικά. Στο κάτω – κάτω ο συγγραφέας είχε ανάγκη να διεισδύσει σ' αυτόν τον άγνωστο γι' αυτόν κόσμο με κάθε θυσία. 

Την ίδια δαιδαλική εικόνα παρουσίαζε και η καλλιτεχνική μου διαδρομή. Με αντιφάσεις απαράδεκτες για τον ευρωπαίο παρατηρητή. Λ.χ. τι σχέση θα μπορούσε να έχει ένα τραγούδι με μια Συμφωνία; Ο Ζορμπάς με την όπερα Ηλέκτρα; Η λαϊκή συναυλία με την συμφωνική ορχήστρα;

Εκεί στη Δύση όλα είναι τακτοποιημένα σε κουτάκια, μπουκαλάκια και ραφάκια φαρμακείου. Ο καθένας έχει την ετικέτα του, την τιμή του, την χρήση και τη θέση του. Ο ελαφρός με τα ελαφρά. Ο σοβαρός με τα σοβαρά. Πώς λοιπόν να κατανοήσει την συνύπαρξη ποίησης και τραγουδιού για τα πλήθη και όχι για τους εκλεκτούς;

Τα σημειώνω όλα αυτά για να καταδείξω τον μέγα άθλο του αγαπητού μου φίλου Guy Wagner. Ο οποίος τόλμησε με αφορμή αυτή τη βιογραφία να κάνει τομή στην καρδιά της νεοελληνικής ιστορίας τοποθετώντας μέσα της αναλυτικά και κριτικά ένα έργο και μια προσωπική διαδρομή δαιδαλώδη και αντιφατική προσπαθώντας να την φωτίσει για να την εξηγήσει φέρνοντας στην επιφάνεια τα κλειδιά τη δικής του προσέγγισης με τα οποία ο καλοπροαίρετος αναγνώστης θα μπορέσει να κατανοήσει καλύτερα τη διαμόρφωση και εξέλιξη των ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών μέσα σττις οποίες υπήρξε, έδρασε, αντέδρασε, στοχάστηκε και δημιούργησε αυτός ο συγκεκριμένος πολίτης και καλλιτέχνης, ο υπογράφων.

Αθήνα, Μάρτιος 2002
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

*Aπ' την βιογραφία του συγγραφέα στο βιβλίο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


ΠΗΓΗ:http://theodorakism.blogspot.gr/

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟΝ GUY WAGNER

26.05.2016


Αγαπημένε μου Guy,

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες για πάντα εσύ που με την αγάπη και την φιλία σου ήσουν το πιο πολύτιμο στήριγμά μου από την στιγμή που σε γνώρισα, εδώ και 43 περίπου χρόνια, μέχρι αυτή τη στιγμή που σε χάνω για πάντα.

Σε ευγνωμονώ, γιατί πίστεψες στη μουσική μου και στο έργο μου, συχνά μόνος εναντίον όλων των άλλων και με στήριξες στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Τόσο, που κάποια στιγμή ένοιωσα πως πρέπει να συνεχίσω να προχωρώ έστω και μόνο για να δικαιώσω τον αγώνα σου και να σου δώσω χαρά.

Όμως δεν είναι μόνο η δυνατή σκέψη σου, η βαθειά σου μόρφωση και η ατσάλινη θέλησή σου που σε ξεχώριζαν απ’ όλους τους άλλους αλλά κυρίως η μοναδική ευγένεια της ψυχής σου και η ακεραιότητα του χαρακτήρα σου.

Ήσουν ακέραιος και ασυμβίβαστος. Μεγάλες αρετές, σπάνιες στην σκοτεινή εποχή μας, που με φώτιζαν και με οδηγούσαν στα δύσβατα μονοπάτια της ζωής μου.

Πόσο ευτυχής, πόσο ευλογημένος ήμουν, αγαπητέ μου Guy, που σε γνώρισα και συνδέθηκα τόσο στενά μαζί σου και με την πιστή, την άξια, την πολύτιμη σύντροφο της ζωής σου, την πολυαγαπημένη μας Ariel…

Και τώρα εσύ έφυγες και με άφησες μόνο, χωρίς την πολύτιμη αγάπη σου, την ακλόνητη πίστη σου και το απαράμιλλο ήθος σου που υπήρξαν από τα πολυτιμότερα δώρα που μου χάρισε η ζωή.

Τώρα σε βλέπω και σε αγκαλιάζω, έστω και από μακριά, για τελευταία φορά. Όμως να ξέρεις, πως σ’ αυτό το μακρινό σου ταξίδι, ο αγαπημένος σου φίλος Μίκης θα είναι πάντα κοντά σου.  Η μεγάλη μου αγάπη, η ευγνωμοσύνη μου, ο βαθύς σεβασμός μου, η σκέψη μου, οι ευχαριστίες μου και πάνω απ’ όλα η Μουσική μου που τόσο πολύ την πίστεψες και την αγάπησες, θα σε συνοδεύουν για πάντα στο μακρινό σου ταξίδι.

Αντίο, αγαπημένε μου φίλε.


Αθήνα, 27.5.2016
           
Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr/

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ TWEET TOY SIMON ΄O CONNOR


Λίγο μετά τα μεσάνυχτα κι ενώ η σκληρή διαπραγμάτευση για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και για την ελάφρυνση του χρέους είχε κορυφωθεί, ο εκπρόσωπος του Πιέρ Μοσκοβισί, Σάιμον Ο' Κόνορ ανήρτησε στο twitter βίντεο με τον Ζορμπά, χωρίς κανένα σχόλιο.

Η ανάρτηση άφησε τους δημοσιογράφους εμβρόντητους, μη μπορώντας να δώσουν κάποια εξήγηση για το τι θα μπορούσε να σημαίνει η ανάρτηση αυτή...



Φυσικά η ανάρτηση του Simon o Connor
δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητη απ΄τη Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη.

https://twitter.com/socbxl/status/735213122722668544

https://twitter.com/socbxl/status/735213122722668544



Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Γράφει ο …Σπινθήρας: Σχολιάζοντας τα σχόλια



Στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια επικρατεί όχι μόνο αποσιώπηση και απόκρυψη της κάθε πραγματικότητας, αλλά και παραπληροφόρηση. Από την άλλη, υπάρχει και το Διαδίκτυο. Καλό ή κακό. Κι αυτό είναι μία ειδοποιός διαφορά: Στην Ελλάδα, μπορεί να υπάρξει καλό ή κακό διαδίκτυο, ενώ υπάρχει –πλέον- μόνο κακή τηλεόραση.

Και μετά τον πρόλογο, ερχόμαστε στα δικά μας. Πάμε στην Γαλλία!

Τι εννοείτε πότε έγινε δική μας η Γαλλία; Η Γαλλία δεν μας ανήκει, αλλά αυτό που συμβαίνει εκεί, σε λίγο –νομοτελειακά- θα γίνει και δικό μας…

Τι συμβαίνει στην Γαλλία; Πλήθος κόσμου εξεγείρεται ενάντια στα μέτρα λιτότητας και στις νέες εργασιακές μεταρρυθμίσεις. Καθημερινές διαδηλώσεις και ακρότητες, από καμένα περιπολικά μέχρι καταλήψεις εργοστασίων!

Δεν έχει νόημα να σταθούμε στις λεπτομέρειες της κατάστασης στην Γαλλία. Αυτό που έχει νόημα όμως, είναι να σταθούμε στο πως αντιμετωπίζουν οι Έλληνες αυτές τις ειδήσεις. Και όταν αναλογιστούμε αυτό, θα βρεθούμε σε χρήσιμα συμπεράσματα για την δική μας κατάσταση!

Μία αξιόπιστη αποτύπωση της Κοινής Γνώμης, είναι οι σχολιασμοί του Διαδικτύου, κυρίως στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Facebook, Tweeter, κτλ).

Ένα από αυτά τα σχόλια, είναι αυτό που μιλά για «επαναστάτες», «συνειδητοποιημένους» Γάλλους και «καναπεδάκηδες», «κοιμισμένους» Έλληνες…

Εφόσον ξεπεράσουμε το σύνδρομο του Νίκου Δήμου και συν αυτόν εξυπνάκηδων της ελληνικής σκηνής που πλουτίζουν πουλώντας εθνομηδενιστικά βιβλία και πολιτικές αυτομαστιγώματος (ουχί αυτοκριτικής), ας έρθουμε στην ουσία του σχολίου.

Είναι «επαναστάτες» οι Γάλλοι, την στιγμή που οι Έλληνες «κοιμούνται»;

Εγώ θα έλεγα να προσέξουν όσοι παρομοιάζουν τους "επαναστάτες" Γάλλους με τους "κοιμισμένους" Έλληνες. Ο Ολαντ δεν έγινε χθες πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά το 2012. Το 2012 και λίγους μήνες πριν (καλοκαίρι 2011) ήταν και το έτος που στην Ελλάδα είχαμε καθημερινά διαδηλώσεις και αγανακτισμένους πολίτες να αντιδρούν μαζικά κατά εκατοντάδες χιλιάδες απέναντι στο Μνημόνιο που εφαρμόστηκε το 2010. Με αποκορύφωμα την εμφάνιση του Μίκη Θεοδωράκη στο Σύνταγμα στις 12/2/2012, όπου η αστυνομική βία προσπάθησε να πνίξει στα χημικά τον ηγέτη του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών και όσων τον ακολούθησαν. Να σημειωθεί λοιπόν, πως οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν αμέσως με την ψήφιση του Μνημονίου (Μάιος 2010), ενώ στους Γάλλους πήρε τέσσερα χρόνια για να ξεσηκωθούν κόντρα στα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση Ολάντ (Με το Κίνημα της "Ολονυχτίας", κάτι σαν τους δικούς μας "Αγανακτισμένους"). Ποιος Ολάντ; Ο Σοσιαλιστής ντε, που έδιωξε τον Δεξιό Σαρκοζί για να φέρει αριστερό αέρα στην Γαλλία!

Κάτσε γιατί κάτι μου θυμίζει αυτό το σκηνικό:

Δεξιά Κυβέρνηση. Εκλογές. Έρχεται αριστερή κυβέρνηση και η «ελπίδα». «Ξεμπέρδεψαν με το παλιό» οι Γάλλοι. Και έπειτα η ελπίδα, μετατρέπεται σε λεπίδα και αρχίζουν να εφαρμόζονται τα «άτυπα» μνημόνια. Έτσι απλά; Ε, όχι δα, μεσολάβησε μία τρομοκρατική επίθεση στο ενδιάμεσο, που έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να εφαρμόσει και μία σειρά διατάξεων που αφορούν ακόμη και στον περιορισμό των φωτορεπόρτερς!

Στην Ελλάδα πάλι, η «τρομοκρατική ενέργεια» που πάγωσε προς το παρόν τους Έλληνες, ακούει στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ και στην ρητορική του περί Αριστεράς, Αλλαγής, Ανατροπής. Μόνο που οι τρομοκράτες –όσοι τέλος πάντων έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την υπογραφή του 3ου Μνημονίου- αποδείχθηκαν πως ούτε Αριστεροί είναι, ούτε είχαν ποτέ στο μυαλό τους την Αλλαγή και την Ανατροπή.

Και σε αυτό το σημείο της συνειδητοποίησής μας βρισκόμαστε αυτή την στιγμή.

Αυτή την στιγμή που η «αμαρτωλή βουλή» των Ελλήνων, ψήφισε ακόμη κάποια θανατηφόρα νομοσχέδια που η εφαρμογή τους τρομάζει και τον κορυφαίο σεναριογράφο ταινιών τρόμου.

Αυτήν την στιγμή που στην Κύπρο, στην βουλή κατάφερε να εισχωρήσει δημοκρατικά το ναζιστάκι αδερφάκι της εγκληματικής Χρυσής Αυγής, το Ε.ΛΑ.Μ.

Αυτήν την στιγμή, που στην Αυστρία το ακροδεξιό κόμμα αναδείχθηκε δεύτερο με μερικές εκατοντάδες ψήφων διαφορά από το πρώτο!

Αυτή την στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες βρίσκονται σε κέντρα κράτησης ανά την Ευρώπη.

Αυτή την στιγμή που κάποιοι μοιράζουν στην Μακρόνησο το γκουρμέ «μενού του εξόριστου» και η «αριστερή» ελληνική κυβέρνηση ξορκίζει το ενδεχόμενο αλλαγής του εκλογικού νόμου σε απλή αναλογική!

Όλα αυτά δείχνουν ένα πράγμα λοιπόν. Να σταματήσουμε να μεμψιμοιρούμε και να αφήσουμε τα σχόλια για την «ελληνική πραγματικότητα» και τους «κοιμισμένους Έλληνες», αφού μέχρι και οι διαφωτισμένοι Γάλλοι, μέχρι και οι προηγμένοι, πειθαρχημένοι Αυστριακοί πέφτουν στις ίδιες παγίδες που σκλαβώνουν τους εργαζόμενους και τους λαούς στο σύνολό τους και θρέφουν το τέρας του φασισμού. Ας το καταλάβουμε κάποτε πως το πρόβλημα δεν είναι οι Λαοί, αλλά η φύση του καπιταλισμού! Και η επιθυμία λίγων να υποτάξουν πολλούς, με οικονομικούς πολέμους και χρηματοπιστωτικά τανκς. Κι αυτό ανατρέπεται από λίγους, που θα αναγκάσουν τους πολλούς να ακολουθήσουν…

Δυστυχώς, το μέλλον προβλέπεται ζοφερό και η ανατροπή δεν θα έρθει από την μία στιγμή στην άλλη. Ο καθένας μας όμως, μπορεί να προετοιμάσει το έδαφος και τους γύρω του, και για την μία στιγμή και για την άλλη!

Έρχεται λοιπόν κατάμαυρο το μέλλον και το δυστύχημα είναι πως δεν θα έχουμε και το MEGA CHANNEL  να μας ενημερώσει και να μας πληροφορήσει πως για όλα έφταιγε το ότι δεν πέρασε το email Χαρδούβελη το 2014, όπως λέει και ο διαδικτυακός μας φίλος, Χάρης Ζάβαλος!


Ο Σπινθήρας
info@theodorakism.gr

ΠΗΓΗ: http://theodorakism.blogspot.gr/

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ Ο ¨ΜΕΓΑΣ ΔΡΥΣ¨


Στις 27 Μαΐου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης έχασε τη μάχη με το θάνατο. Πάλεψε σκληρά, είναι αλήθεια. Ήταν δυνατός και αθλητικός οργανισμός. Ήταν και πνεύμα αδάμαστο. Όλα αυτά τον κρατούσαν, πιστεύω, παρά το θανατηφόρο χτύπημα που είχε δεχτεί στις 22 Μαΐου.
Με την ανακοίνωση του θανάτου του, πλήθος νεολαίων συγκεντρώθηκαν έξω από το Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Ο αριθμός όσων συγκεντρώνονταν συνεχώς αυξανόταν. Μεγάλος ήταν ο παλμός και το πάθος, αλλά και η οργή του κόσμου. Τα κυρίαρχα συνθήματα ξεπετάχτηκαν από φοιτητές και απλούς νεολαίους της Θεσσαλονίκης, σχεδόν αυτόματα, μόλις κυκλοφόρησε η είδηση για το θάνατο του Λαμπράκη. Βρέθηκαν μπροστά στο νοσοκομείο και κραύγαζαν «Ο Λαμπράκης Ζει – Κάθε Νέος και Λαμπράκης». Έγραφαν στο οδόστρωμα, με τεράστια γράμματα, το γράμμα «Ζ». Η προσέλευση του κόσμου ήταν εκατό τοις εκατό αυθόρμητη.

Τα κόμματα, τόσο η Ε.Δ.Α. και η Νεολαία της αλλά και η Ένωση Κέντρου, χαμπάρι δεν είχαν για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνταν στους Νεολαίους μας. Τα έζησα από κοντά, γιατί είχα ανέβει στη Θεσσαλονίκη, όπως και ο Μίκης, ο Ρίτσος και ο Ηλιόπουλος, και άλλοι, αν θυμάμαι καλά.
Αποφασίστηκε – από την Ε.Δ.Α. – να γίνει η κηδεία την επομένη, 28 Μαΐου, στην Αθήνα, και η σορός να «κατέβει» με το τρένο. Στη διαδρομή με το τρένο, από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, αυθόρμητη ήταν η προσέλευση εκατοντάδων πολιτών στους Σιδηροδρομικούς Σταθμούς, όπου υποχρεωτικά υπήρχαν στάσεις. Ακόμα και από τα γύρω χωριά κατέφθαναν στους Σταθμούς, μέχρι και το Σταθμό Λαρίσης, στην Αθήνα, όπου «έγινε το σώσε». Αναρίθμητο το πλήθος, στην πλειοψηφία τους ήταν νέοι αλλά και εκπρόσωποι του πνευματικού κόσμου.

Ο όγκος ήταν τεράστιος, ο κρατικός μηχανισμός ανύπαρκτος, τόσο που, πολλοί από μας, θέλαμε να στρέψουμε την ορμητική αυτή Λαοθάλασσα προς τη Βουλή και να καταλάβουμε την εξουσία!…
Μέσα από αυτή τη Λαοθάλασσα, πρώτος ο Μίκης συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας ενός κινήματος νεολαίας «Την Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης». Ο Μίκης Θεοδωράκης θα γράψει στην εφημερίδα “Αθηναϊκή”: «Χάνοντας τον Λαμπράκη, κερδίσαμε χιλιάδες νέους Λαμπράκηδες, χιλιάδες ήλιους που θα θερμαίνουν και θα φωτίζουν τη μνήμη του».

Μετά από ένα χρόνο, περίπου, γεννήθηκε η ΝΕΟΛΑΙΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ, κάτω από την ασφυκτική πίεση της Ε.Δ.Α. και της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. που βρισκόταν στο εξωτερικό. Ήταν μια μέθοδος «άλωσης» της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας μας – σαν αυτόν που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας με τον Δούρειο ίππο – ώστε να γίνουμε και εμείς κομματική Νεολαία. Γι’ αυτό και διέλυσαν την Νεολαία της Ε.Δ.Α. με εντολή να ενωθεί με μας. Παρόμοια εντολή δόθηκε και στα μέλη της παράνομης Κ.Ν.Ε., να περάσουν, δηλαδή, κρυφά στις γραμμές μας. Έτσι, άρχισε η συρρίκνωσή μας, πρώτα από το όνομα, μετά από τη σύνθεση του κεντρικού Συμβουλίου και, τέλος, με την περίφημη δήλωση του Ηλία Ηλιού στη Βουλή, ότι είμαστε η νεολαία της Ε.Δ.Α., κι όλα αυτά χωρίς να ζητήσουν καν τη γνώμη μας.
Παρασύρθηκα και πάλι κάνοντας αναδρομή στα λάθη των ηγεσιών μας, ενώ το θέμα μου, σήμερα, είναι η πάνδημη κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη από το Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Τα έζησα και τα ζω ακόμα στα όνειρά μου, ακριβέστερα στους εφιάλτες μου, γιατί σαν εφιάλτη ζω, συχνά, τα όσα ακολούθησαν.
Και επιστρέφω στο γεγονός του θανάτου και της κηδείας, που συγκίνησε βαθιά απλούς ανθρώπους αλλά και γνωστούς διανοουμένους και καλλιτέχνες της εποχής. Η απήχηση δεν περιορίστηκε μόνο στον ελλαδικό χώρο. Υπήρξαν κινητοποιήσεις φιλειρηνικών οργανώσεων από τη μακρινή Ζηλανδία, την Αυστραλία και το Ισραήλ, μέχρι το Μαρόκο και τη M. Βρετανία και, όπως ήταν φυσικό, υπήρξε στο επίκεντρο ενδιαφέροντος του διεθνούς Τύπου, τουλάχιστον για ένα πεντάμηνο, από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο του 1963, οπότε ολοκληρώθηκε η διαδικασία ανάκρισης και παραπομπής των υπευθύνων για τη δολοφονική εναντίον του επίθεση.
Με τη στάση ζωής και το θάνατό του, το “γελαστό παιδί” της Ελλάδας περνάει στην Ιστορία και γίνεται σύμβολο και παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές.
Στην κηδεία που ακολουθεί, χιλιάδες άνθρωποι συνοδεύουν τη σορό του Λαμπράκη, φωνάζοντας «Ο Λαμπράκης ζει».

Όπως αναφέρει ο ΘΕΜΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ:
«(…) Ήταν μια κηδεία διαφορετική από τις άλλες. Ο κόσμος συγκλονισμένος. Ο κόσμος αγανακτισμένος. Ο κόσμος πνιγμένος σε μια βουβή οργή. Το παρακράτος είχε σκοτώσει αυτόν που τόλμησε να πάει ενάντια στο κατεστημένο της εποχής. Είχε σκοτώσει το παλληκάρι. Είχε σκοτώσει την ελπίδα. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ήταν ο άνθρωπος του απλού κόσμου. Ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Γιατρός, υφηγητής στο Πανεπιστήμιο, είχε βοηθήσει πολλές γυναίκες να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους. Αθλητής, Βαλκανιονίκης στο άλμα σε μήκος. Την ικανότητά του αυτή και τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, χρησιμοποίησε για να βοηθήσει τους ανθρώπους στην Κατοχή διοργανώνοντας δήθεν αθλητικούς αγώνες, αλλά μέσα από αυτούς οργάνωνε συσσίτια και μοίραζε φαγητό στον πεινασμένο κόσμο. (…)
Ο θάνατός του, θα είχε μείνει ανεξιχνίαστος, αν δε βρισκόταν ένας απλός άνθρωπος του λαού, ο “Τίγρης” Μανώλης Χατζηαποστόλου, να πηδήξει πάνω στο δολοφονικό τρίκυκλο και να εξουδετερώσει τους δυο δολοφόνους, τον Γκοτζαμάνη και τον Εμμανουηλίδη. Η δολοφονία του θα έμενε κρυφή, αν δεν υπήρχε ο τότε ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης (μετέπειτα Πρόεδρος Δημοκρατίας) και ο Παύλος Δελαπόρτας, Πρόεδρος του Δικαστηρίου, που δίκασε τους συνωμότες. Η δολοφονία του έγινε γνωστή σε όλους από το Βασίλη Βασιλικό, με το βιβλίο “Ζ” που έγραψε, και τον Κώστα Γαβρά, με την ανεπανάληπτη κινηματογραφική ταινία, που άφησε παρακαταθήκη στη Δημοκρατία μας.»
Αυτά τα λίγα από απλούς ανθρώπους, αλλά και από κάποιους Λαμπράκηδες, που πιστεύουν ακόμα – ίσως ματαιοπονούν – ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, ότι ο άνθρωπος διαθέτει αυτή τη δύναμη της αλλαγής μέσα του.
Περιμέναμε να έχουμε συμπαραστάτες από τον πνευματικό κόσμο σ’ αυτή μας την προσπάθεια, να τιμήσουμε τη μνήμη και τη θυσία του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Αν όχι τίποτε άλλο, περιμέναμε τα σχόλια -θετικά ή αρνητικά- οπωσδήποτε, όμως, θα ήταν «τονωτική ένεση» για μας, για να συνεχίσουμε. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι θα σταματήσουμε.
Κι αυτό, γιατί πιστεύουμε ότι – στη δύσκολη περίοδο που διανύει η Ελλάδα, και η οποία έχει επιταθεί από το 2009 -  έχουμε ανάγκη από φωτεινά παραδείγματα και φωτεινές μορφές, όπως υπήρξε ο Λαμπράκης και ο Άρης Βελουχιώτης στα νεότερα χρόνια, ή ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης και άλλοι, σε ένα πιο μακρινό παρελθόν.

Ακολουθεί ένα σύντομο αφιέρωμα από το αρχείο της ΕΤ1, για τη ζωή, τη δράση και το θάνατο του Γρηγόρη Λαμπράκη. Θεωρούμε πως έχουν γραφτεί πάρα πολλά, έχουν δοθεί συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων, έχουν γίνει πολλά και ποικίλα αφιερώματα για το ίδιο θέμα. Για μας είναι κομμάτι της ζωής μας, και γι’ αυτό θεωρούμε ότι ποτέ – όσα κι αν πούμε – δεν είναι αρκετά. Κι αυτό, γιατί – όπως υποστηρίζουμε – είμαστε μια Σισύφεια γενιά, που δεν έχει αισθανθεί δικαιωμένη, αντίθετα αισθάνεται προδομένη. Όπως, άλλωστε, το σύνολο του Ελληνικού Λαού. Γι’ αυτό, επιμένουμε στα αφιερώματα. Και αφιερωνόμαστε και οι ίδιοι σ’ αυτό το σκοπό και σ’ αυτή την ιδέα, που ακόμη μας κινητοποιεί και δίνει νόημα στη ζωή μας.



Παληοτάκης

ΠΗΓΗ:http://www.lamprakides.gr/blog

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ:¨Είμαστε θύματα μια τραγικής φαρσοκωμωδίας¨ 21.05.2016



Το γεγονός ότι σήμερα έχει καθήσει στην πλάτη μας ένα αριστεροδεξιό πολιτικό μόρφωμα συντριπτικής εκλογικής και λαϊκής μειοψηφίας, το οποίο υπακούοντας στις εντολές των ξένων καταστρέφει το παρόν και το μέλλον της χώρας μας αδίστακτα, άβουλα, υπεροπτικά και χωρίς ντροπή και έχοντας -όπως φαίνεται- συνείδηση, δηλαδή γνωρίζοντας απολύτως το κακό που προκαλεί, το γεγονός αυτό βασίζεται πάνω σε μια  πρωτοφανή στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης.


Στο Σύνταγμα του 1974 υπήρχε άρθρο με το οποίο οριζόταν σαφώς ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όφειλε σε περίπτωση που υπήρχε δυσαρμονία ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στη λαϊκή θέληση, να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Το άρθρο αυτό το έβγαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986.

Όμως για να μπορέσει να το κάνει, χρειαζόταν και τις ψήφους του ΚΚΕ. Όταν μαθεύτηκε ότι προτίθεται να προχωρήσει σ’ αυτή την πρωτοφανή παραμόρφωση του Συντάγματος που είχε ως άμεση συνέπεια την κατάργηση του Λαού ως θεματοφύλακα της ουσιαστικής δημοκρατικής τάξης στην χώρα μας, θυμάμαι ότι βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη ως βουλευτής του ΚΚΕ για μια πολιτική εκδήλωση. Έσπευσα λοιπόν να δηλώσω στον τύπο ότι το ΚΚΕ θα έδινε την ψήφο του μόνο βάζοντας τους δικούς του όρους, ότι φυσικά δεν θα περιοριζόταν στην απόρριψη της μεταβολής του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργικό αλλά και θα έθετε ως όρο να καθιερωθεί η απλή Αναλογική, που ήταν και το πάγιο αίτημα της Αριστεράς.

Μόλις γύρισα στην Αθήνα, μου ασκήθηκε κριτική από το Π.Γ., γιατί μίλησα έτσι χωρίς να τους ρωτήσω. Ζήτησα να μου πουν, πού έκανα λάθος και τότε κατάλαβα ότι είχαν ήδη συμφωνήσει να ψηφίσουν ό,τι τους πει ο Ανδρέας, χωρίς όρους. Διαμαρτυρήθηκα και ζήτησα συνάντηση με κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που μου είπε ότι θεωρούν πως η δύναμη του κόμματος δεν ήταν τόση, ώστε να θέσει όρους στο ΠΑΣΟΚ. Διαφώνησα και είπα ότι παρά την κομματική γραμμή θα καταψηφίσω αυτές τις αλλαγές του Παπανδρέου, γιατί τις θεωρώ αντισυνταγματικές και αντιλαϊκές.

Ειδικά η αρχή ότι η  πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει, υπήρχε κίνδυνος να αντιστραφεί και να βρεθούμε στην πρωτοφανή θέση να κυβερνά μια μειοψηφία και η πλειοψηφία απλά να ελέγχει, όπως τελικά γίνεται σήμερα. Όπου η πλειοψηφία του ελληνικού λαού για συνταγματικούς δήθεν λόγους παρακολουθεί χωρίς ουσιαστικά δικαίωμα να παρέμβει και εφαρμόζει τις όποιες αποφάσεις μιας μειοψηφίας ουσιαστικά, αποφάσεις που αφορούν την μοίρα μας, την μοίρα της πατρίδας μας και την μοίρα των εγγονών μας.

Πρόκειται δηλαδή για ένα τερατούργημα, έργο του σάπιου πολιτικού μας συστήματος  με το οποίο κάποιοι καταπατούν την θέληση του ελληνικού λαού, φορώντας το ένδυμα μιας κουρελιασμένης νομιμότητας.

Και μου προξενεί πραγματικά κατάπληξη η ανοχή όχι μόνο του Λαού αλλά και όλων των υπολοίπων θεσμών και γενικά όσων κατέχουν κάποιο αξίωμα ή κάποια υπεύθυνη θέση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως και ο προκάτοχός του, έχει δεμένα τα χέρια από την περίφημη αυτή αναθεώρηση που προήλθε από μια κωμικοτραγική συνεδρία της Βουλής, όπου οι Βουλευτές εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν με χίλιους δυο εκβιασμούς και γελοία μέσα.

Ποιος δεν θυμάται τα περίφημα χρωματιστά ψηφοδέλτια του Ανδρέα; Τις απειλές της Αυριανής; Την μεταβολή της αίθουσας της Βουλής σε πλατό γυρίσματος κινηματογραφικού έργου, με τους εκατοντάδες προβολείς -σχεδόν ένας σε κάθε βουλευτή για να φιλμάρονται οι κινήσεις του, ώστε τρομοκρατούμενος να βάζει το «καλό», έγχρωμο ψηφοδέλτιο;

Μια τραγική κωμωδία που πραγματικά είναι σαν να έγινε για να μπορεί σήμερα ο κ. Τσίπρας να κομπάζει δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, ενώ στην ουσία δεν τον ακολουθεί ούτε το 20% των Ελλήνων.

Θυμάμαι καλά την αποφράδα εκείνη μέρα. Εμείς του ΚΚΕ μπήκαμε εν σώματι τελευταίοι στην αίθουσα της Βουλής. 
Λέω στον σ. Χαρίλαο:
-Τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ; Να κολυμπήσουμε;
Πράγματι, με τους εκατοντάδες προβολείς νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Σταμάτησα να προχωρώ.
- Τι κάνεις; με ρωτά ανήσυχος ο σύντροφος Γραμματέας.
- Πες τους να κλείσουν τις … «φωταψίες», ειδεμή εγώ γδύνομαι…
Και άρχισα να βγάζω το σακάκι…
- Σε παρακαλώ, Μίκη, δεν βλέπεις ότι τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα επάνω μας;
- Ακριβώς γι’ αυτό...
Ο Χαρίλαος και οι άλλοι Βουλευτές του ΚΚΕ κάθησαν στα έδρανα. Εγώ όρθιος. Μου λέει ψιθυριστά ο Χαρίλαος:
- Σε παρακαλώ, κάτσε.
Εγώ όμως άρχισα να ξεκουμπώνω το παντελόνι μου.
- Είναι γελοίο τους φώναζα, Πρέπει να ντρέπεστε.

Έσβησαν μερικοί προβολείς. Τέλος κάθησα πλάι στον Χαρίλαο που ήταν έτοιμος πια να με πνίξει. Τελικά έγινε η ψηφοφορία της ντροπής και βρέθηκαν στην καταμέτρηση δύο άκυρα ψηφοδέλτια: Το δικό μου και του Παναγούλη.

Εδώ θα πρέπει να πω ότι από το 1975, τότε που δήλωσε ο Ανδρέας «Με τον Θεοδωράκη δεν μιλώ πολιτικά αλλά μόνο για καλλιτεχνικά» έως σήμερα, δεν με πλησίασε ούτε ένας πολιτικός συντάκτης. Και αν ποτέ «κάλυψαν» κάποιες πολιτικές μου δραστηριότητες ή δημοσίευαν πολιτικές μου δηλώσεις, ανέθεταν το σχετικό ρεπορτάζ στους καλλιτεχνικούς συντάκτες. Διότι εγώ γι’ αυτούς δεν είμαι πολιτικός. Είμαι καλλιτέχνης, μπουζουξής, ανάξιος να μιλήσει μαζί τους πολιτικά.

Γι’ αυτό αφιερώνω σ’ όλους αυτούς την ΑΚΥΡΗ ΨΗΦΟ μου, που σήμερα αναδεικνύεται σε πράξη τόσο μεγάλης πολιτικής σημασίας, όσο μεγάλο είναι το πολιτικό αδιέξοδο που κυριολεκτικά μας σέρνει πίσω από μια ομάδα νομιμοφανών, που μας οδηγούν στο χάος οχυρωμένοι πίσω από μια εκλογική παρωδία που ουσιαστικά δολοφόνησε τη Δημοκρατία στην χώρα μας.

Επιδόρπιον
Λίγο αργότερα και αφού για μια ακόμα φορά οι κομμουνιστές έπεσαν έξω, με αναζήτησε ο Υπουργός Λάζαρης:
- Θέλω να κανονίσεις να φάμε ένα βράδυ σπίτι σου με τον Φλωράκη.
Πράγματι, Φλωράκης, Καλούδης, Λάζαρης κι εγώ βρεθήκαμε ένα βράδυ να τα πίνουμε μπροστά στο τζάκι του σπιτιού μου στην Ακρόπολη.
Πριν ακόμα καθήσουμε, μας λέει ο Υπουργός:
- Αλήθεια, γιατί δεχθήκατε ασυζητητί τους όρους του Ανδρέα;
Ο Χαρίλαος με κοίταξε με νόημα και για να αλλάξει θέμα φωνάζει στην Μυρτώ: 
- Μυρτώ, πεινάμε, γιατί αργείς;
Εγώ στρέφομαι στον Λάζαρη και τον ρωτώ
- Λοιπόν;
- Λοιπόν, λέει αυτός, έγραφα το σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος. Κάποια στιγμή μου τηλεφωνεί ο πρόεδρος και με ρωτά αν έχουμε κανένα νέο απ’ το ΚΚΕ. Του απάντησα αρνητικά. «Περίεργο» μου απάντησε. «Κι επειδή δεν θέλω να αλλάξω κάτι μετά από δική τους απαίτηση, για να μη δοθεί η εντύπωση ότι υποχωρώ, βάλε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα». Μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφώνησε και μου είπε «Επειδή φαίνεται ότι οι φίλοι μας (και βεβαίως δεν είπε “οι φίλοι μας”» αλλά μια πολύ κακή και συνηθισμένη λέξη) δεν έχουν σκοπό να ζητήσουν τίποτα, άφησε το κείμενο ως είχε και δεν χρειάζεται επομένως ούτε να βάλεις την απλή αναλογική».

Στο σημείο αυτό μπήκε μέσα η Μυρτώ με τα σουτζουκάκια και σταμάτησε η συζήτηση γι’ αυτή την τόσο θλιβερή αποκάλυψη.

Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι ναι μεν σιωπώ, όμως και η σιωπή έχει τα όριά της. Ομολογώ ότι είμαι έτοιμος να εκραγώ, γιατί έχω την αίσθηση ότι με έχουν δέσει (μαζί με όλο το κοπάδι) με μια τριχιά σάπιων και παράνομων νόμων και μας σέρνουν όλους μαζί μια φούχτα σαϊνια στο σφαγείο.

Αθήνα, 21.5.2016

Μίκης Θεοδωράκης

ΠΗΓΗ:http://www.mikistheodorakis.gr/